تبلیغات
تور سفر گردشگری

تور سفر گردشگری

سه شنبه 26 مرداد 1389

 سه قلعه در 24 کیلومتری جنوب غربی شهرستان سرایان واقع شده است و دارای مساحت  8300 کیلومتر مربع و دارای 64 چاه دامداری 10 روستای عشایری به جمعیت تحت پوشش 5153 نفر میباشد و جمعیت کل بخش سه قلعه 11363 میباشد.
2- کارهایی که در مرکز انجام میشود:
ماهیانه جمعیتی بالغ بر 3000 نفر از نظر خدمات بهداشتی درمانی پوشش داده میشود که این خدمات عبارتند از :
  • ویزیت توسط پزشکان
  • تزریقات پانسمان
  • اعزام بیماران
  • خدمات مامایی
  • دارای آزمایشگاه که کلیه خدمات مربوطه انجام میشود.
  • مراقبت شامل کودکان, مادران و دیگر افراد آسیب پذیر
  • واکسیناسیون ,بهداشت محیط,بیمار یابی
  •  آموزشهای بهداشتی به کلیه اقشار بویژه دانش آموزان
  • سیاری پزشک به  10 روستای تیم سیار و یک باب خانه بهداشت بصورت دو روز در هفته
  • انجام کلیه مراقبتهای بهداشتی اولیه بصورت ماهیانه توسط تیم سیار از طریق مرکز بهداشتی درمانی انجام میشود.
3-پرسنل جزء مراکز تحت پوشش پزشک خانواده
 
دارای 2 پزشک که یک نفر به عنوان مسئول مرکز , یک نفر ماما,کاردان بهداشتی مرد 1 نفر , تکنسین بهداشتی مرد 1 نفر ,کاردان آزمایشگاه 1 نفر , بهیار 1 نفر , راننده 1 نفر, نیروی سرایدار خدماتی 1 نفر و تعداد 3 نفر بهورز که در پایگاه بهداشتی مشغول بکار هستند .
4-رشدجمعیت
 1.7 درصد و بیشترین جمعیت در گروه سنی 24-20 سال که در این گروه سنی  پسر 6.21 و دختر 6.72 درصد از کل جمعیت میباشد

5-در مجموع این بخش مهاجر پذیر و همه ساله به جمعیت آن اضافه میشود.

6-فعالیتهای اقتصادی:
 
دامداری , کشاورزی, بافت فرش, تولید آجر , کامیون داری و مشاغل دولتی میباشد.
 
www.bums.ac.ir منبع

 

  • نظرات() 
  • زهان

    سه شنبه 26 مرداد 1389

    در پی زلزله سال 76 و تخریب کامل زهان طرح بازسازی آن با نظر کارشناسان مختلف مطالعات متعدددر دستور کار قرار گرفت . مقر اولیه زهان بنا به دلایل متعدد مناسب برای بازسازی تشخیص داده نشد . یکی از دلایل آن واقع شدن روستا در دره تنگ با دامنه های پر شیب که در برخی نقاط با 47 درصد شیب ،شکل پرتگاهی داشته است . همین وضیعیت توپو گرافی باعث گردیده تا خانه ها به شکل پلکانی ساخته شود که در صورت وقوع زلزله خطر تخریب را افزایش می داد. از دلایل دیگر که ضرورت داشت مقر اولیه روستا بجابحا شود قرار گرفتن بخشی از روستا در حریم رود خانه اصلی بود که در سیل ها ی متعدد در گذشته باعث تخریب ابنیه موجود در حاشیه رود خانه شده بود .
    از طرفی هزینه احداث ساختمان در این فضای موجود بسیار بالا بود که جابجایی روستا را توجیه می نمود . انتقال آب شرب و حفر چاهها ی فاضلاب نیز از مشکلات موجود در زهان قدیم بود . بنابراین با در نظر گرفتن تمامی موارد فوق مقرل زهان به فاصله حدود 2کیلومتر در شرق روستا در اراضی پایکوهی انتخاب و ساخت و ساز در آن شروع گردید . مقر جدید شهر زهان برروی آبرفتهای دوران چهارم و منطبق بر یک پادگانه آبرفتی بوده و سطح نسبتا هموار و کم عارضه ای داشته و برای توسعه آتی از فضای کافی برخوردار می باشد . خاک و منابع آبی آن نسبتا مطلوب می باشد . نام زهان به معنی زه آب و برگرفته از جوشش چشمه های بستر رود است . زهان کانون تولید زرشک و مرکز فرهنگی منطقه بوده و به دارلایمان اشتهار داشته قرنهاست که مدرسه علمیه آن فعال بوده و از پیشکسوتان معارف شوکتیه و مهد علما و دانشمندان بوده و گثرت آثار تاریخی آن بیانگر تاریخ کهن آن می باشد .

    zahan.blogfa.com منبع

  • نظرات() 
  • خوسف

    سه شنبه 26 مرداد 1389

    شهر خوسف از شمال به فردوس،از شرق به بخش مركزی بیرجند، از جنوب به نهبندان واز غرب به شهرستان طبس محدود می شود. این شهر دارای طول جغرافیایی 47-32 و ارتفاع 1300 متر از سطح دریا می باشد.پیشینه تاریخی خوسف به دوران قبل از اسلام می رسد، به خاطر موقعیت خاص طبیعی از قدیمی ترین زمان به عنوان هسته ای از تجمع انسانی در كویر خراسان بوده است وجود نگاشته های باستانی بر جای مانده در كال جنگال واقه در دامنه های((رج)) دلیل بر قدمت این منطقه است.

    از نظر تاریخی خوسف یكی از كهن ترین و قدیمی ترین شهرهای جنوب خراسان محسوب می شود كه در منابع تاریخی ازآن با نامهای خسف،خسب،خوسف یاد شده است. در كتاب نزههالقلوب حمدا... مستوفی از خوسف به عنوان معظمات بلاد قهستان و در ردیف تون (فردوس)قاین وجنابذ(گناباد) یاد شده است.

    وجود بافت قدیمی با اثار تاریخی ارزشمند از ویژگی های شاخص این شهر محسوب می شود. این بافت كه به لحاظ موقعیت طبیعی و واقع شدن بر روی هسته مقاوم، از زمین لرزه در امان مانده یكی ازسالمترین بافتهای تاریخی به شمار می رود.

    سنگ نگاره های كال جنگال

    مجموعه نگاره ها در طول دره ای به همین نام در رشته كوه باقران پراكنده اند. این نگاره ها شامل تصاویر وكتیبه های مربوط به دوره اشكانی می شوند. تصویر اول شامل تصویر نبرد یك مرد پارتی با یك شیر است كه كمی كوچكتر از اندازه طبیعی ترسیم شده است. در بالای این تصویر كتیبه ای پهلوی در دو سطر دیده می شود تصویر دوم تصویر سر یك مرد پارتی به حالت نیم رخ است در زیر این تصویرنیز كتیبه ای پهلوی در یك سطر نگاشته شده است مهمترین بخش كتیبه ها شامل هفت سطر كتیبه پهلوی است كه برروی دو تخته سنگ كه در كنار هم قرار دارند نگاشته شده اند.

    مسجد جامع خوسف

    این مسجد دارای سر در ورودی بلند با تاق جناغی وتزئینات رسمی بندی، صحن، شبستان زمستانی به نامهای ملاعلی اكبر وحاج عبدالخالق، یك شبستان تابستانی وشبستانهای مهتابی و خلیلان است.

    ورودی بنا و شبستانهای مهتابی وخلیلان در دوره های معاصر باسازی شده اند. در جریان مرمت شبستان مسجد به بقایا وآثار مربوط به دو دوره مختلف برخورد گردید.این بنا مربوط به قرون اولیه اسلامی (قرن 2و3 ﻫ. ق) می باشد.

    مسجد جامع روستای گل

    این بنا در روستای گل واقع در 30 كیلومتری جنوب شرقی خوسف، قرار گرفته است بنا شامل سردر ورودی، دهلیز شبستان ستوندار، صحن، پایاب و دو ایوان می باشد ورودی بنا كه از لحاظ معماری وتزئینات وابسته مهمترین و با ارزشترین بخش بنا محسوب می شود دارای تزئینات انبوه گچبری و با طرحهای اسلیمی و رسمی بندی می باشد. شبستان بنا دارای چهار ستون چهار ضلعی به قطر حدود سیزده سانتیمتر و نه گنبد می باشد.در دو طرف جنوب غرب و شمال شرق صحن دو ایوان قرار دارد كه دارای قوس كلیل می باشد.این بنا برخوردار از كتیبه ای سنگی می باشد كه در تاریخ 1191ﻫ. ق را نشان می دهد.

    آرامگاه ابن حسام خوسفی

    این بنا از نظر معماری دارای پلان چلیپایی شكل و پوشش عرقچین با گنبد كلاه فرنگی می باشد در سه طرف بنا سه طاق نما با قوس جناغی وجود داردوداخل طاق نماها پنجره های مشبك آجری جریان هوا را به داخل مقبره امكان پذیر می سازد از تزئینات این بنا تزئینات رسمی بندی در گوشه ها، كتیبه موجود دور تادور پایه پوشش گنبدی، طرح های چلیپایی پنجره های مشبك است، ورودی به داخل مقبره از سمت جنوب آن می باشد. زمان احداث بنا دوره صفویه است كه در دوره قاجار تغییراتی در آن داده شده است.

    خانه علوی(خوسف)

    از ویژگی های معماری این بنا می توان به سردر ورودی، هشتی، دهلیز، حیاط، ایوان، شاه نشین،مطبخ سه دری اشاره نمود.راهروها و دالانهای ارتباطی موجود بمنظور ارتباط اوضاع اقتصادی اجتماعیوجغرافیایی منطقه با شرایط مذكور تعبیه شده است. از جمله تزئینات این بنا می توان به رسمی بندیهای ورودی و هشتی تزئینات ایوان تزئینات اطاق شاه نشین اشاره نمود كه نشاندهنده ذوق و سلیقه معمار بنا است تاریخ ساخت این بنا به دوره صفویه برمی گردد.

    خانه تاجور(خوسف)

    این بنا متعلق به دوره قاجاریه می باشد و از ویژگی های آن دو ورودی است. یكی از ورودی ها دارای تزئینات آجركاری دوره پهلوی و دیگری از تزئینات رسمی بندی بوده و از لحاظ معماری اصیل تر می باشد.

    تزئینات بنا شامل رسمی بندیهای ورودی ، آجركاریهای ورودی كاربندیهای ایوان و پنجره های مشبك می باشد.

    خانه خلیلی (روستای نوغاب)

    این بنای تاریخی در روستای نوغاب در 50 كیلومتری غرب خوسف واقع است. از ویژگی های این بنا سردر ورودی با طاق جناغی و تزئینات ظریف رسمی بندی در سقف، هشتی، ایوان ها، اطاق های تابستانی و زمستانی، مطبخ و انباری می باشد.

    این بنا كه كاملا منطبق با شرایط اقلیمی و جغرافیایی منطقه ساخته شده، از بنا های اواخر قاجار و اوایل پهلوی به شمار می رود.

    خانه مالكی(خوسف)

    تاریخ ساخت بنا 1250 تا 1260 ﻫ. ق می باشداین بنا در بافت قدیم خوسف واقع شده است از عناصر معماری این بنا می توان به دهلیز حیاط ایوان شاه نشین، و اتاق های متعدد دور تادور حیاط اشاره نمود.

    مهمترین تزئینات این بنا نقوش اسلیمی وگل گیاه برسطح تویزه ها وپوشش شاه نشین می باشد.این بنا با شماره 3443 در فهرست آثار ملی كشور جای گرفت.

    قلعه(خوسف)

    پلان این بنا چهار ضلعی بوده ودر چهار برج در چهار گوشه آن ایجاد گردیده است. درب اصلی ورودی در ضلع غربی قرار داشته و برخوردار از فضاهای داخلی متنوع بوده است كه اكنون آثار آن بدلیل حوادث طبیعی و انسانی از بین رفته است.

    این بنا در زمان فرمانداری كاظم خان همزمان با حكومت نادر شاه پایه گذاری شده ودر دوره های بعدی گسترش یافته است.

    بافت تاریخی روستای خور

    بافت تاریخی روستای خور متاثر از شرایط اقلیمی و جغرافیایی محیط خود می باشد. خانه های گلی، پوشش گنبدی، حیاط مركزی، بادگیرها،اطاق های دور تا درو حیاط، هشتی ها و دهلیز ها، دیوارهای قطور حوض و باغچه وسط حیاط، بصورت هماهنگ و یكنواخت از ویژگی های معماری خانه های روستایی خور می باشد كه مطابق با اقلیمی منطقه بوجود آمده است. در بافت خور بناهایی همچون قلعه،آب انبارمسجد،حسینیه، حمام و خانه های قدیمی وجود دارد كه اكثرا متعلق به دوره صفویه است.

    مدرسه ابن حسام

    این بنا از عناصر معماری ایران از قبیل سردر ورودی، دالان حیاط واتاق های دور حیاط تشكیل شده است ورودی بنا با طاق كلیل می باشد.نمای حاشیه خیابان مدرسه قاب بندی آجری و قاب های آجری اطراف پنجره ها می باشد نمای داخلی حیاط نیز دارای قابهای آجری است تاریخ ساخت این بنا بر اساس لوح موجود در سردر بنا 1260 ﻫ.ق است.

    این بنا به دستور ملاعلی اكبر خوسفی و با هزینه فردی به نام آقا محمد خان بنا شده است. این بنا در دوران پهلوی دچار تغییراتی شده است.

    بافت تاریخی روستای ماژان

    بافت تاریخی روستای ماژان یكی از بافت های بسیار مهم شهر خوسف به شمار می رودكه تاكنون توانسته است از صدمات ناشی از حوادث طبیعی و عوامل انسانی بدور بماند، حفظ ارزشهای معماری با استفاده از مصالح بومی بر اهمیت آن افزوده است.

    بافت تاریخی روستای ماژان بدلیل همگونی با طبیعت وآب و هوای منطقه سالیان زیادی پا برجا مانده و هم اكنون نظر هر بیننده ای را به خود جلب می نماید.

    هنرهای سنتی

    هنرهای سنتی خوسف عبارتند از: پارچه بافی( تون بافی) ، سفالگری.

     

    www.sk-portal.ir منبع

  • نظرات() 
  • سه شنبه 26 مرداد 1389

    بخش زیر کوه با 30هزار نفر جمعیت و 6428کیلومتر مربع 143 کیلومتر با افغانستان مرز مشترک دارد . 80درصد جمعیت آن شیعه و 20درصد اهل تسن می باشند . شغل اصلی مردم کشاورزی و دامداری است . دشت وسیع شاهرخت –چشمه بید با منابع غنی آبهای زیر زمینی  استعداد بالقوه جهت توسعه کشاورزی را دارا می باشد . مراتع خوب زمینه توسعه دامداری بویژه پرورش شتر را فراهم نموده ،بازارچه مرزی یزدان از جمله بازارچه های فعال مرزی  ایران بوده و شرکت تعاونی مرز نشینان رتبه اول مرز نشینان خراسان رادر سال 79 بخود اختصاصداد . گسل در اغلب روستاهای این بخش بستری مناسب جهت گردشگران بویژه برای دانشجویان و گروههای علمی است . سد بزرگ مخزنی حاجی آباد و کشاورزی گلخانه  ای شاهرخت ،زندگی عشایری طوایف پهلوی ،نهتانی ،دلاکه ها ، ده مرده،بارفروشها ،براهویی ها با آداب و رسوم زیبا لباسهای محلی و رقصهای ویژه هر بیننده  ای را بخود جذب  می کند . جاده ای که امکان ارتباط به بلندترین نقطه شاسکوه را فراهم نموده در آینده چشم اندازی بسیار زیبا ایجاد خواهد کرد . دشتهایی که قبلا پوشیده از ماسه بوده  امروز به مناطق سرسبز و جنگلی تبدیل شده و پارک زیبای منابع طبیعی در این دشت دیدنی  است . قلاع اسفاد ،شاسکوه ،شاهرخت و حسن بایخان با تپه های باستانی ،دره های ییلاقی آهنگران و تجنود و زیارتگاههای شاهرخت ،مزار نور پیشبرو مزار شاسکوه و میلاکوه ،باغات آلو و زرشک منطقه پیشبرو فخر آباد و معادن طلای زرنیخ علی آباد پیشبر و فلدسپات بمرود از دیگر حاذبه های گردشگری این منطقه می باشند.
    مرکز این بخش شهر حاجی آباد اسیت که در 85کیلومتری شرق قاین واقع شده موقعیت مناسب ارتباطی و مرکزیت اداری و مهاجرت  روستائیان بعد از زلزله 76بسرعت باعث توسعه و گسترش آن گردیده این شهر اخیرا بازسازی و نوسازی گردیده و آثار فراوان زلزله در آن مشهود است . بنیانگذار این شهر مرحوم حاجی محمد علم جد امام جمعه محترم زیر کوه بود.

     منبع www.qayen.com

  • نظرات() 
  • سه شنبه 26 مرداد 1389

    شهر اسفدن در عرض جغرافیایی 33درجه و 39 دقیقه شمالی و طول چغرافیایی 59 درجه و 46 دقیقه شرقی و در ار تفاع 1200متری از سطح دریا قرار دارد .این شهر از توابع بخش مرکزی ودر فاصله 57 کیلومتری شرق قاین قرار دارد . نزدیکترین شهر با اسفدن حاجی آباد  است که با آن 26 کیلومتر فاصله دارد . اسفدن در سال 83 به شهر ارتقاء یافت و در همین سال با حضور استاندار خراسان جنوبی و جمعی  از مسوولین شهرداری رسما فعالیت خود را آغاز نمود . اسفدن موقعیتی دشتی داشته و ارتفاعات آنرا محاصره نموده اند . بلند ترین نقطه آ ن قله شاسکوه به ارتفاع 2823 متر است .
    در این دشت 32 حلقه چاه و 250رشته قنات و چشمه جاریست . ظاهرا گسلی موجود قرار دارد . با این وجود اکثر خانه های اسفدن در زلزله 76 ویران شدند . شهر اسفدن که بر روی مخروط افکنه حاصل از رود خانه افین واقع است . در شهر اسفدن رعایت اصول ساختمان سازی و اجرای آبین نامه 2800ضروری می باشد . اسفدن از قدمت زیادی بر خوردار بوده که بقایای شهر قدیمی و منابع تاریخی گویای آن می باشد . از اسفدن در منابع تاریخی بنامهای اسندی ،اسپیدان ،اسفیدان  یاد شده است .
    آلفونس گابریل در سال 1932 میلادی از اسفدن گذشته چنین  می نویسد :
    ((زیر کوه بسیار حاصلخیز بوده و غلات و پنبه و ابریشم  به عمل آمده و ابریشم آن را صادر می کرده اند و برخی آبادی ها همچون استند و اسفد که مستوفی از آن ها نام برده  هنوز هم وجود دارد . دهکده های زیبای زیر کوه جزو خاطرات شگفت آور ما در ایران  بودند . در اسفدن مردم تابستان را در باغ های بیرون از آبادی سپری  می کردند . در شمال غربی اسفدن ، بقایای یک شهر قدیمی وجود داشت .))
    اطراف شهر قدیمی اسفدن را برجهای از جمله برج مراد ،یوسف ،برج صدق دربر می گرفت ،ودر میان آن قلعه ای واقع و هر یک از ساکنیبن درآن خانه ای داشت . کوچه هایش تنگ و سر پو شیده با معابر پر پیچ و خم ، این شهر دارای دو دروازه بود که نگهبانان  ورود و خروج مردم  را کنترل  می کردند . این قلعه گر چه در برابر حملات ترکمنها تا حدودی پایداری می کرد اما از نام خندق خونین ،چنیند برمی آید که اطراف قلعه را خندقی محاصره نموده و هجوم ترکمنها و قتل عام مردم و خاطرات  تلخ آن هنوز در اذهان مردم باقیست . حوضهای درون قلعه محل انباشت  انباشت آب بود و اهالی تا چند سال قبل حوض استاد کاظم استفاده می کردند .
    این شهر تاریخی  که تا چند سال قبل آثارش برجا بود متا سفانه توسط آنها که باید از میراث خویش پاسداری کنند ویران شد . امروزه از شهر قدیمی تنها بقایای مسجد کهنه بجا مانده که هنوز محل پختن آشهای نذری بانوان اسفدن  می باشد .
    اسفدن در کتاب فرهنگ جغرافیایی خراسان اثر وزرات جنگ بریتا نیا چنین معرفی شده  اشت . (( اسفده با اسفید بن (اسفدن)روستایی است در بلوک پشتکوه منطقه قاین خراسان که در  پای کوه آهنگران  قرار گرفته است این آبادی در فاصله 27 مایلی شهر قاین در کنار جاده هرات  واقع است . در سمت شمال غرب چندین برج کوچک باد آورایام  تهاجم ترکمنهاست که بر روی دشت مشاهده می شود .
    اسفدن  در سال 1383،3204نفر جمعیت داشت .مهاجرت از اسفدن در سالهای قبل از انقلاب به شهرهای تهران ،مشهد و قاین جهت  اشتغال و تحصیل  ادامه داشته و در سال 76 با وقوع زلزله و تخریب خانه ها وناامیدی مردم روند مهاجرت  تشدید شد . بعد از زلزله مهاجرت از برخی روستاهای اطراف از جمله کلاته پیشکوه ،شیخ علی ، سیستانک به اسفدن آغاز گردید.

     www.qayen.com منبع

  • نظرات() 
  • سه شنبه 26 مرداد 1389

    شهر اسدیه شامل پنج دهستان بوده و از لحاظ وجود آثار فرهنگی و تاریخی از غنی ترین شهر های جنوب خراسان جنوبی به شمار می رود. وجود تعداد زیادی تپه ها و محوطه های باستانی پراكنده در منطقه قلعه های اسماعیلی ، آسبادها ،مساجد و... نشان دهنده سابقه تمدنی با عظمت آن است روستای طبس مسینا و مناطق اطراف آن در فاصله حدود 30 كیلومتری شرق شهر اسدیه ، از لحاظ تاریخی وباستان شناسی منطقه ای بسیار غنی می باشد.

    مسجد جامع هندوالان

    مسجد جامع هندوالان از بنا های دوره تیموری و از مهم ترین وبا شكوه ترین بنا های تاریخی اسدیه می باشد.واز ویژگی های معماری آن می توان به سردر ورودی، گنبد،خانه صحن و شبستان ستون دار اشاره كرد. جالب ترین و مهم ترین بخش بنا گنبد خانه وگنبد آن است كه با مهارت بر روی فضای چهار ضلعی قرار گرفته است شبستان ستون دار در دو طرف گنبد خانه قرار گرفته و سبك پوشش و روشنایی آن از ویژگی های ممتاز بنا است.

    قلعه فورك

    قلعه فورك در 10 كیلومتری جنوب شهر اسدیه واقع شده است این قلعه تاریخی از بنا های دوره افشاریه می باشد كه در زمان نادر شاه به وسیله میرزا رفیع خان حاكم محل احداث گردید.فضاهای داخلی قلعه از شرق به غرب شامل سه قسمت تعدادی از آنها باقی مانده است. مصالح به كار رفته در ساخت قلعه بیشتر سنگ ، آجر وخشت می باشد.

    آرامگاه سلطان ابراهیم رضا(ع)

    بنای تاریخی آرامگاه سلطان ابراهیم رضا)ع(در روستای آبگرم گزیك قرار دارد. از مهمترین ویژگیهای معماری بنا ، طاقنماهایی در چهار طرف بنا همچنین، گنبد وگنبدخانه ودرب های آن می باشد.درب های چوبی بنا آثار ارزشمندی از هنر منبت را در خود دارند بر سطح دیوارهای گنبد خانه تا ارتفاع 5/1 متری آثار جالبی از هنر خوش نویسی دیده می شود. بعضی از این خطوط دارای تاریخ نگارش می باشند كه تاریخ تعداد زیادی از آنان به دوران صفویه برمی گردد.

    مسجد جامع درخش

    بنای مسجد جامع درخش در داخل روستای درخش، شامل ایوانی رفیع ودو ایوانچه در دو طرف و یك صحن می باشد.ایوان این بنا اكنون دارای طاق هلالی است كه به احتمال زیاد در گذشته این طاق جناقی بوده وپس از فرو ریختن به این سبك اجرا شده است دو ایوانچه دارای طاق جناقی می باشند عمده تزئینات بنا شامل رسمی بندی، وتزئینات چلیپایی می باشند.این بنا در سال 921 ﻫ. ق بنا شده است.

    قلعه كل حسن صباح

    این قلعه مهم ترین مركز فدائیان اسماعیلی در منطقه كوهستان و اولین مركز عمده اسماعیلیان در ایران به شمار می آید این قلعه كه در منابع تاریخی از آن به نام قلعه مؤمن آباد یاد شده بر فراز كوهی مشرف به جلگه طبس مسینا واقع شده است وجود تعداد زیادی آجرهای منقوش پراكنده در سطح قلعه ، نشاندهنده ارجعیت این قلعه و حالت مركزیت آن نسبت به سایر قلاع می باشد.

    آسبادهای طبس مسینا

    شرایط دشوار طبیعی مناطق كویری و بیابانی ایران باعث شده تا مردم كویر نشین از ابتكار وخلاقیت خود استفاده وبا حداكثر بهره گیری از عوامل و شرایط طبیعی، آن را در اختیار خود در آورند.آسباد های طبس مسینا از جمله این ابتكارات است. این آسباد های در بخش های مختلف بافت روستا به صورت ردیفی قرار دارند. تعداد آسباد هادر هر ردیف حدود 10عدد می باشد كه به صورت شرقی غربی واقع شده اند. آسبادها از لحاظ معماری دارای دو طبقه می باشد طبقه فوقانی محل قرار گرفتن و چرخش پره ها و طبقه تحتانی محل ذخیره گندم و آرد نمودن گندم است

    قلعه طبس مسینا

    این بنای عظیم خشت و گلی قلعه ای است مدور وبه برج های متعدد وبزرگ كه دورتادور آن را خندقی فرا گرفته است. قلعه تاریخی طبس با پلكان مدور دارای حدود 150 متر قطر می باشد در قسمت ورودی این قلعه برجی بزرگ به ارتفاعی حدود 11 متر و قطر 15 متر وجود دارد. در سطح خارجی این برج تعداد زیادی روزنه دیده بانی و تیركش دیده می شود. این بنا از آثار دوران اسلامی به شمار می رود.

    قلعه دختر نوغاب

    از ویژگی های معماری این قلعه برجها،حصار،آب انبار، راهروهای ارتباطی، تالار ها و اطاق های متعدد می باشد.این بنا نیز مانند سایر قلعه ها یاسماعیلی به تبعیت از شكل و وضعیت توپوگرافی وشیب كوه بنا شده است.به گونه ای كه بخش های مختلف آن در شیب كوه و بصورت پلكانی بنا شده است.این بنا از قلعه های دفاعی فدائیان اسماعیلی به شمار می رودو با توجه به نام قلعه شاید بقایایی از دوران ساسانی در خود داشته باشد.

    قلعه های مسلمانان و كافران

    برفراز قله های دو طرف كوههای واقع در مشرق روستای گسك دو قلعه عظیم در مقابل یكدیگر قد بر افراشته اند. این قلعه ها كه یكی بنام قلعه مسلمانان و دیگری بنام قلعه كافران مشهور است از قلعه های عظیم سنگی دوران اسماعیلی و دوران قبل از اسلام به شمار می روند. قلعه مسلمانان دارای حصار، برج، آب انبار، اطاقها وراهروهای متعدد، مسیر ورود سواره نظام به داخل قلعه،كوره پخت آجر، و سد ذخیره آب می باشدو قلعه كافران دارای بخشهای كمتری می باشد. مهمترین بخش آن دروازه ورودی آن است كه بقایای آن قابل مشاهده است.

     

    www.sk-portal.ir منبع

  • نظرات() 
  • سه شنبه 26 مرداد 1389

    شهرستان فردوس به مرکزیت شهر فردوس، در شمال استان خراسان جنوبی و بین 39-32 درجه تا 42-43 درجه عرض شمالی و 5-75 تا 55-58 درجه طول شرقی واقع شده‌است. این شهرستان، از شمال به شهرستان‌های بردسکن و گناباد، از شرق به شهرستان‌های گناباد و سرایان و از جنوب و غرب به شهرستان طبس محدود می‌شود. مساحت شهرستان 13277 کیلومتر مربع است.

    این شهرستان در سال 1329 پس از افزایش تعداد شهرستان‌های استان خراسان از 7 شهرستان به 11 شهرستان، همزمان با شهرستان‌های نیشابور، کاشمر و درگز تأسیس گردید. شهرستان فردوس در ابتدا مشتمل بر بخش‌های مرکزی، طبس و بشرویه بود که بعداً بخش سرایان نیز از بخش مرکزی جدا شد. در سال 1335، بخش طبس از شهرستان فردوس جدا شده و به صورت شهرستان درآمد. همچنین پس از تقسیم استان خراسان به سه استان در سال 1384، بخش سرایان از این شهرستان جدا شده، به شهرستان تبدیل شد و به استان خراسان جنوبی ملحق گردید. به این ترتیب اکنون شهرستان فردوس شامل بخش‌های مرکزی و بشرویه بوده و متعلق به استان خراسان رضوی می‌باشد. این شهرستان، تعداد 771 آبادی دارد که از این میان، 162 روستا دارای سکنه می‌باشند. جمعیت شهرستان بر طبق سرشماری سال 1375، 86،625 نفر می‌باشد. این شهرستان دارای 3 شهر فردوس، بشرویه و اسلامیه می‌باشد. شهرستان فردوس، از جمله شهرستان‌های تاریخی کشور است که از 180 اثر تاریخی شناسایی شده در آن، تاکنون 35 اثر به ثبت آثار ملی رسیده‌اند
    .

    [ ویژگی‌های اقلیمی

    این شهرستان با توجه به موقعیت جغرافیایی و عدم وجود توده‌های مرطوب و کوهستان‌های مناسب و به علت مجاورت با دو کویر مرکزی و نمک دارای آب و هوای صحرایی، خشک و کم‌باران می‌باشد. میانگین میزان بارندگی این شهرستان در حدود 155 میلی‌متر در سال است. این شهرستان به لحاظ وسعت زیادش از نظر آب و هوایی دارای دو منطقه متفاوت است
    :

    -مناطق کوهپایه‌های شمالی که معمولاً دارای زمستان‌های بسیار سرد و تابستان‌های معتدل می‌باشد که شهرهای فردوس و اسلامیه تقریباً در این ناحیه قرار دارند و علت وجود این آب و هوا عمدتاً کوهستانی و مرتفع بودن آن است
    .

    -قسمت روستاهای داخل کویر بخش بشرویه، این منطقه دارای تابستان‌های فوق العاده گرم و خشک می‌باشد به طوری که در اغلب ساعات روز درجه حرارت در بخش بشرویه متجاوز از 40 درجه سانتی گراد می‌شود. متوسط بارندگی در این ناحیه 100 میلی متر در سال است. یکی از مشخصه‌های آب و هوایی منطقه کویری بشرویه اختلافات زیاد درجه حرارت بین روز و شب است که این اختلاف گاه به 23 درجه سانتی‌گراد می‌رسد
    .

    [ وضعیت کشاورزی

    با توجه به میزان بارندگی کم در این شهرستان، عمده زمین‌های کشاورزی به صورت آبی می‌باشند. کل سطح زیر کشت این شهرستان در حدود 57000 هکتار می‌باشد که در حدود 27000 هکتار آن در بخش مرکزی و بقیه در بخش بشرویه واقع شده‌اند. از این میان، تنها نزدیک به 8000 هکتار که در بخش مرکزی واقع شده‌اند، به صورت دیم بوده و بقیه آبی می‌باشند. همچنین مهمترین محصولات باغی این شهرستان، انار و پسته هستند که میزان تولید انار و پسته در این شهرستان در سال 1384، به ترتیب 1610 و 1086 تن بوده است. به علاوه، در سال 1384، 11 تن زعفران خشک در این شهرستان تولید شده است
    .

    [ پوشش گیاهی

    با توجه به میزان بارش کم، درجه حرارت بالا، جنس خاک و سایر شرایط طبیعی و جغرافیایی در شهرستان فردوس، پوشش گیاهی از نوع استپی است که بر حسب میزان رطوبت تغییر می‌کند و این پوشش در قسمت‌های شمالی و مرتفع انبوه بوده و تبدیل به مراتع می‌شود. مهمترین گیاهان استپی شهرستان عبارتند از: خارشتر، گون، گز، قیچ، تاغ، تریخ، اسپند و شورکده که اغلب از نوع گیاهان سازگار به شوری می‌باشند. ویژگی عمده تمامی این ناحیه تنک بودن پوشش گیاهی آن است که به ندرت بیش از یک سوم خاک را می‌پوشاند. در بین گیاهانی که به طور طبیعی رشد می‌کنند، گیاهانی که مصرف دارویی دارند در منطقه یافت می‌شوند که بعضی از این گیاهان عبارتند از ختمی، بادیان، ترنجبین، زرشک، زیره، خارخشت، شوید، کلپوره، کاسنی و بارهنگ .

    www.adinehferdows.com منبع

  • نظرات() 
  • سه شنبه 26 مرداد 1389

    شهرستان سربیشه یكی از شهرستان های استان خراسان جنوبی است كه در ناحیه‌ی خاور استان قرار گرفته است. مركز این شهرستان شهر سربیشه است كه در طول جغرافیایی 48ـ58 و عرض جغرافیایی 34ـ 32 و در ارتفاع 1820 متر‌ی از سطح دریای آزاد قرار دارد و دارای آب و هوای معتدل و خشك است. بناهای تاریخی بخش سربیشه به دوره اسلام و قبل از آن می‌رسد و آثار تاریخی آن نشان دهنده غنای فرهنگی و سابقه تمدنی این منطقه است. مهم ترین آثار تاریخی این شهرستان را آثاری از قبیل محوطه‌های باستانی، قلعه و خانه‌های قدیمی، غارها و روستاهای شگفت انگیز و مسجدهای قدیمی تشكیل می دهد.

    نهبندان‌ناحیه‌ای است‌كویری، خشك و كم آب. اهمیت این منطقه‌ پیش‌ از‌ اسلام بسیار بیش‌تر بوده است‌ چرا كه این منطقه‌ در مسیر بندرعباس به خراسان قرار داشته و‌ از ‌این باب موقعیتی سوق‌الجیشی داشته است.‌ جمعیت شهرستان نهبندان در سرشماری عمومی نفوس و مسكن سال 1375 هـ . ش، 43.065 نفر بوده است كه از این شمار 21.698 نفر مرد و 21.367 نفر زن بوده اند. مردم نهبندان ایرانی و‌ آریایی نژادند و با گویش محلی و نزدیك به خراسانی سخن می گویند. لهجه آن ها به گویش سیستانی نیز نزدیك است و بعضی از آن ها به سیستانی سخن می گویند. همه نهبندانی ها مسلمان و پیرو مذهب شیعه جعفری هستند. مردم نهبندان سخت‌كوش، مهربان، ساده، آزاده، پاك‌اندیش و مهمان نوازند. مهم ترین هنردستی مردم این ناحیه، قالیچه بافی است. مردم منطقه با تولید‌قالیچه‌هایی با طرح‌های بلوچی، تركمنی، و نقش های گلدانی، مددخانی و محلی، درآمد عمومی را افزایش می دهند و برخی از این صنایع به خارج صادر می‌شوند.

    مکان های دیدنی و تاریخی

    تپه صیادان در كنار كوه قلعه شاه دژ، تخت سردار ، قلعه نیه، مزار پر سر، مزار پیرحاجیان، مزار یا قدمگاه هماهنگ درباختر شهر نهبندان و مسجد گلستان مكان های دیدنی و تاریخی این منطقه را تشكیل می‌ دهند. 

    صنایع و معادن

    صنایع شهرستان نهبندان به دو دسته ماشینی و صنعتی تقسیم می‌شود. ولی اطلاعات مدونی درباره‌ی صنایع و معادن این منطقه كه مستند باشد به دست نیامده است. 

    کشاورزی و دام داری

    نهبندان‌از‌نظر كشاورزی جایگاه مطلوبی دارد و كشت به روش سنتی صورت می گیرد. نهبندان در دشتی قرار گرفته كه سرتاسر نواحی خاوری، جنوبی و باختری آن را زمین های كشاورزی پوشانده است. كشت این منطقه آبی است و آب كشاورزی از كاریز و گاه از رودخانه تأمین می شود. دیرینه‌گی برخی از كاریزهای این ناحیه به دو هزار سال نیز می رسد. فرآورده‌های عمده كشاورزی آن عبارتند از: زیره، پنبه، گندم، جو، انار، انگور، توت، انجیر، عناب، سیب و زعفران. دام‌داری نیز در نهبندان رواج داشته و فرآورده های دامی مانند: پشم، روده و پوست از جمله صادرات آن است.  

    مشخصات جغرافیایی

    شهرستان نهبندان با پهنه‌ای بیش از 20 هزار كیلومتر مربع، در خراسان‌جنوبی‌قرار دارد. نهبندان از سوی شمال به شهرستان بیرجند، از باختر به استان كرمان، از جنوب و جنوب خاوری به استان سیستان و بلوچستان محدود است. هوای نهبندان گرم وخشك بوده و زیر تأثیر آب وهوای كویری اختلاف دمای زیادی بین زمستان و تابستان آن دیده می شود. بیش ترین درجه حرارت در تابستان ها، 42 درجه بالای صفر و كم ترین آن در زمستان ها، 10 درجه زیر صفر است. در سال های معمولی میزان باران سالیانه نهبندان به 150 میلی متر می رسد. 

    وجه تسمیه و پیشینه تاریخی

    نهبندان در گذشته «نه» و «نیه» نامیده می شده است. بیش تر آثار تاریخی، از جمله «تاریخ سیستان» از این سرزمین با نام های بالا یاد كرده اند و گویا از سده 7 هـ . ق به بعد «نهبندان» گفته شده است. «نی» به زبان پهلوی، به معنی «بنا» و «شهر» بوده و نظیر آن در کلماتی چون نیشابور و نهاوند دیده می شود. لازم به یادآوری است که نهبندان در لهجه مردم محل و در گفتگو، كه جنبه خودمانی تری دارد، هنوز همان «نه» گفته می شود. واژه نهبندان شاید از زمانی متداول شده، كه روستای بندان در 75 كیلومتری جنوب خاوری «نه» به گونه زندان و بندان فرمانروایان سیستان درآمده و این دو نام با هم و در كنار هم به كار رفته اند. به هر حال شهر «نه» در كناره كویر، در پیش از اسلام وجود داشته و از آبادی های مهم و استراتژیك آن زمان به شمار می رفته است.
    نهبندان، همانند دیگر مناطق خراسان، در سال های 30- 31 هـ . ق به دست مسلمانان افتاد و در سده های نخستین اسلامی در قلمرو امویان و عباسیان بود. نهبندان از سال 205 هـ . ق تا سال 247 هـ . ق كه یعقوب لیث سیستانی، در سیستان بر روی كارآمد، در دست طاهریان خراسان بود. یعقوب لیث پس از نبردهای بسیار با دشمنان و عاملان خلیفه عباسی، سرانجام در 25 محرم سال 147 هـ . ق، بر سیستان و پیرامون آن چیره شد و نهبندان نیز به قلمرو وی افزوده شد. در 287 هـ . ق، اسماعیل سامانی، در نبردی بر عمرو لیث صفاری پیروز شد و سیستان و خراسان، از جمله نهبندان را به دست آورد. در سال 389 هـ . ق، محمود غزنوی با سرداران سامانی جنگیده بر خراسان چیره شد.
    در زمان جانشینان سلطان محمود، سلجوقیان شورش كردند و طغرل اول سلجوقی، پس از چیره شدن بر سلطان مسعود غزنوی،‌ در 429 هـ . ق، به حكومت رسیده سیستان و خراسان از جمله نهبندان را به قلمرو خود افزود. از سال 622 تا 668 هـ . ق، نهبندان یكی از مراكز آباد بوده و والی هایش گاه زیر فرمان خوارزمشاهیان كرمان بوده و زمانی به نیابت از فرمانروایان سیستان، زمام امور این ناحیه را نیز به دست داشته اند.
    در سال 668 هـ . ق‌كه امیر ترشیز (كاشمر) با سپاه مغول به نیه آمد و آن جا را خراب كرد، ملك نصیر الدین، فرمانروای سیستان، پسر خود، شمس الدین علی را به نیه فرستاد تا آن جا را باز سازی كند. سیستان در دوره حكومت ملك نصیر الدین توانمند شد و ایالت قهستان از قاین تا ترشیز، تابع سیستان بود و امرای كرمان در هنگام گرفتاری و جنگ، در سیستان پناه می جستند. ركن الدین محمد، فرزند دیگر نصیر الدین، به دلیل ناسازگاری با پدر از سیستان رفت و در پیرامون آن، به گشودن دژها و شهرها و تهیه سپاه پرداخت و در شهر نیه استقرار یافت. وی در نیه دژها و باغ های متعددی به وجود آورد.
    پس از پیروزی شاه اسماعیل اول صفوی بر شیبك خان اوزیك و گشودن هرات در سال 916 هـ . ق ، ملك محمود سیستانی - فرمانروای سیستان - از جانب وی به عنوان حاکم نهبندان و تمامی سرزمین های كرانه جنوب هیرمند پایدار شد. به هر حال، نهبندان تا اواخر سده 10 هـ . ق، تابع سیستان بوده است و از این زمان زیر نظر امرای قاین اداره می شده است، به طوری كه در نیه، حاکمی از سوی آنان مأمور امور دیوانی بوده است. این امر تا میانه دوره پهلوی نیز ادامه داشته است.  

     iran-travel.blogfa.com منبع

  • نظرات() 
  • سه شنبه 26 مرداد 1389

     منبعnews.pconline.ir

  • نظرات() 
  • سه شنبه 26 مرداد 1389

    شهرستان دَرمیان به مرکزیت شهر اسدیه، یکی از شهرستان‌های استان خراسان جنوبی در ایران است.

    این شهرستان درشرق شهرستان بیرجند،جنوب شهرستان قائن و شمال شهرستان سربیشه واقع است و در حال حاضر دارای سه بخش مرکزی، قهستان و گزیک، ۶ دهستان و ۱ نقطه شهری می‏باشد. شهرستان درمیان،تا سال ۱۳۸۴ یکی از بخش‌های شهرستان بیرجند بود که در این سال و پس از تشکیل استان خراسان جنوبی، جدا شده و به شهرستان تبدیل شد.

    بر اساس تقسیمات کشوری شهرستان درمیان دارای سه بخش به شرح ذیل می باشد:

    • بخش مرکزی با جمعیت ۲۱،۴۰۹ نفر
      • دهستان درمیان
      • دهستان میاندشت (درمیان)

    شهرها: اسدیه

    • بخش قهستان با جمعیت ۱۵،۲۹۵ نفر
      • دهستان فخررود
      • دهستان قهستان

    شهرها: قهستان

    • بخش گزیک با جمعیت ۱۵،۰۸۹ نفر
      • دهستان طبس مسینا
      • دهستان گزیک

    شهرها: طبس مسینا

     شهرستان درمیان از طریق دهستانهای طبس مسینا و گزیك با افغانستان مرز مشترک دارد

    از دشت های عمده درمیان می توان از دشت درمیان – گزیك به وسعت 5380  كیلومتر مربع  و  نیز از دشت  اسدآباد  و طبس مسینا به  وسعت 855 كیلومتر مربع نام برد.حداقل 30% از اراضی درمیان مستعد كشاورزی هستند. در  برخی  از نقاط  دشت های  مذكور ، خاك  در عمق  شور است  و  چنانچه گیاهانی كه  نیاز  بیشتری  به آب دارند  مثل چغندر قند ، دراین زمین ها كشت شوند، املاح  خاك از عمق  به  سطح  زمین  نزدیك می گردد. بنابراین در این زمین ها گیاهانی باید كشت شوند، كه آبیاری  كمتری می خواهند و با  مناطق

    شور سازگاری  دارند و ثانیاً  سعی شود كه آبها در مسیر خود  شور نشوند، نوع كشت دراین منطقه اغلب آبی است. منابع ابیاری دراین شهرستان عبارتند از: قنات ، رودخانه های فصلی ، چشمه و در دشت ها چاه عمیق

    از وحوش و پرندگان این شهرستان می توان از : بزكوهی ،  قوچ ، گرگ ، روباه، شغال ، خرگوش ، كبك ، تیهو و سینه سیاه نام برد.

    در این شهرستان رودخانه های فصلی زیادی وجود دارد كه مهم ترین آنها«رود درمیان »  می باشد . ضمناً  سر چشمه رود  شور بیرجند  از این  شهرستان می باشد كه قبل از اینكه به شهربیرجند برسد قسمتی از نواحی غربی درمیان را مشروب می سازد.

    اقتصاد  شهرستان  درمیان  صرف  نظر از كشاورزی و دامداری ار طریق قالیبافی و مرغداری (دهستان طبس مسینا و درمیان ) می باشد.

    آثار فرهنگی  و تاریخی شهرستان درمیان 

    شهرستان درمیان از لحاظ وجود آثارفرهنگی و تاریخی از غنی ‌ترین شهرستانهای خراسان جنوبی  بشمار می رود . وجود تعداد تپه‌ها و محوطه‌های باستانی پراكنده در منطقه قلعه‌های اسماعیلی، آسبادها، مساجد و .... نشان دهنده سابقه تمدنی با عظمت آن است روستای طبس مسینا و مناطق اطراف آن در فاصله حدود 30 كیلومتری شرق شهر اسدیه از لحاظ تاریخی و باستان شناسی منطقه بسیار غنی میباشد .

    مسجد جامع هندوالان

    مسجد جامع هندوالان از بناهای دوره تیموری و از مهمترین و باشكوه‌ترین بناهای تاریخی اسدیه می‌باشد. و از ویژگیهای معماری آن می‌توان به سردروردی، گنبدخانه ، صحن وشبستان ستوندار اشاره نمود. جالب‌ترین ومهمترین بخش بنا گنبدخانه و گنبد آن است كه با مهارت برروی فضای چهارضلعی قرار گرفته است شبستان ستوندار در دو طرف گنبدخانه قرار گرفته و سبك پوشش و روشنایی آن از ویژگیهای ممتاز بنا است .

    darmiyan.blogfa.com منبع

  • نظرات() 
  • سه شنبه 26 مرداد 1389

    علاوه بر نام بیرجند که ساختار آن برگرفته از زبان پهلوی بوده و به دوران پیش از اسلام باز می‌گردد، بنا به روایتی ، بیرجند، احتمالاً در اواخر حکومت ساسانیان و توسط زرتشتیان یزدی و کرمانی به عنوان منزلگاهی در حاشیه کویر و در مسیر عبور از کویر به سمت شمال خراسان بزرگ و ماوراءالنهر بنا شده‌است. اشعار حکیم نزاری، وجود محله‌ای به نام گبرآباد در بافت قدیمی شهر، کاوشهای به عمل آمده از قلاع دختر در "بند دره" و "قلعه دره"، و نیز کتیبه به‏دست آمده از کال جنگال در روستای ریچ از توابع خوسف، "تخته سنگ لاخ مزار" واقع در روستای کوچ ، سنگ نگاره و کتیبه‏های پهلوی اشکانی در دره "استاد تنگل"، حکایت از قدمت چند هزار ساله بیرجند دارد. همچنین علاوه بر وجود گورستانهای زرتشتی‌ها در اغلب روستاها و نیز وجود آتشکده‌های سفلی و علیا. که دال بر قدمت تاریخی این منطقه‌است، نام برخی از روستاهای اطراف شهر بیرجند دارای ریشه پهلوی و اساطیری هستند، مانند: گیو، سهراب، ماژان، سلم آباد، درخش، خراشاد، رودک، دستجرد، چاج، چهکند، کوچ، چنشت، ریچ، جمشیدآباد و ... کشفیات اخیر باستان‏‌شناسان در منطقه بیرجند حاکی از این است که نواحی مزبور علاوه بر اینکه محل سکونت یا معبر انسان‌ها در پیش از تاریخ بوده، رد پای قوم ساگارتی یکی از اقوام کوچ ‏نشین پارسی را نیز در خود به یادگار گذاشته‌است که نمونه بارز آن کهن‏‌ترین اثر کشف شده بیرجند به نام سنگ‏ نگار لاخ مزار کوچ می‏باشد که بر آن نقوش پیش از تاریخ، علائم پیکتوگرافی یا تصویری و کتیبه‏های خط عربی نیز به چشم می‏خورد. در عهد ساسانیان این منطقه ولایتی آباد و دارای روستاهای حاصلخیز بوده‌است که مردمانی با استعداد و سلحشور داشته و همیشه مایه دلگرمی حکومت و منشأ قدرت در این منطقه بوده‌‏اند که به پشتیبانی آنان پیروزی‏هایی به دست می‏آورده‏اند. احتمالا یاقوت حموی اولین جغرافیدانی است که از «بیرجند» به عنوان یکی از شهرهای منطقه قهستان یاد کرده‌است. حمدالله مستوفی «بیرجند» را از شانزده ولایت قهستان و مرکز ولایتی با توابعی چند دانسته که در آن مقدار فراوانی زعفران, انگور, میوه و اندکی غله به دست می‌آمده‌است. در نوشته‏های دوره صفویه گفته شده که قهستان ولایتی است با مردمی فهیم و صاحب فراست که از آنجا شاعران و نویسندگان و عالمان زیادی برخاسته‏ اند. بیرجند دارالملک قهستان بوده و خانه‏های آن بر روی تپه‏ ماهور بنا گردیده‌است. در اواخر دوره صفوی و پس از قتل نادر شاه با استقرار خاندان خزیمه , بیرجند مرکز قهستان شد. با زوال دولت صفوی و رسوخ کشورهای اروپای غربی به هند و آسیای شرقی از راههای دریایی و زمینی , بیرجند که در مسیر عمده ترین راه زمینی این ارتباط قرار داشت محل عبور اغلب سیاحان, جهانگردان یا مأمورانی شد که در نوشته‌های خود اطلاعات فراوانی درباره شهر و منطقه به جا گذاشته‌اند. در سال ۱۲۵۴ خورشیدی، مک گرگور درباره شهر بیرجند مطالبی نوشته و شمار خانه‌های شهر را سه هزار باب ذکر کرده‌است. در سال ۱۲۷۳ خورشیدی، ادوارد ییت گزارشی درباره تجارت بیرجند از طریق بندرعباس و نیز جمعیت ۰۰۰ ۲۵ نفری آن داده‌است. سرپرسی سایکس در سفر خود به منطقه , از کوههای معین آباد (ظاهراً همان میناباد)، امیران ناحیه قائنات, محصولات زراعی بویژه زعفران و زرشک و ابریشم، قالی بافی ساکنان منطقه و مذهب آنها و نیز شهر بیرجند ـ که آن را متفاوت با سایر شهرهای ایران دانسته ـ مطالبی آورده‌است. لمتون نیز در سالهای قبل از ۱۳۲۹ خورشیدی به وضع مالکیت اراضی و قنات‌های قائنات و نیز نظامهای آبیاری در آبادیهای پیرامون بیرجند اشاره کرده‌است.

    news.pconline.ir منبع

  • نظرات() 
  • سه شنبه 26 مرداد 1389

    بشرویه در خراسان جنوبی دهمین شهر تاریخی کشور و چهارمین شهر کوچک تاریخی کشور است و زادگاه استاد فروزانفر در این شهر بناهای تاریخی زیبا و نیز بافت تاریخی منحصر به فرد کوهستان وکویر زیبایی دارد کمتر مکانی است که بتوانید کوه و کویر ار در کمتر از 20 کیلومتر ببیبنید از شهر زیبای بشرویه دیدن فرمایید.

    www.payamsara.com منبع

  • نظرات() 
  • کاخک

    سه شنبه 19 مرداد 1389

    بخش كاخك در ارتفاع 1700 متر از سطح دریا به طول جغرافیایی 58 درجه و 39 دقیقه از نصف النهار گرینویچ و عرض جغرافیایی 34 درجه و 9 دقیقه ، دارای 3 رشته كوه می باشد كه از سه طرف شهر كاخك را احاطه می نماید و به این علت دارای آب و هوائی معتدل كوهیایه ای بوده و درجه حرارت متوسط آن 11/17 می باشد. قنوات كاخك 7 رشته بوده كه آب كشاورزی را تأمین می نماید رودخانه های فصلی كاخك كه در قسمت شرقی و غربی شهر به موازات هم قرار گرفته اند كه به منظور استفاده بهینه از آب رودخانه مجاور بارگاه امامزاده سلطان محمد عابد پس از پیروزی انقلاب شكوهمند اسلامی نسبت به احداث سدخاكی با ظرفیت ذخیره آبی 000 200 1 مترمكعب اقدام گردیده كه تأثیر بسزایی در رونق كشاورزی و همچنین آب و هوای منطقه دارد.

     این شهر در فاصله 24 كیلومتری جنوب غربی گناباد واقع شده و از طرف مغرب به بخش بجستان ،از سمت جنوب شرقی به شهرستان قاین و از جنوب غربی به شهرستان فردوس بخش سرایان متصل است ، هوای آن معتدل و خشك و آب آن شیرین و گوارا و زیارتگاه مردمی است كه از راههای دور و نزدیك به آنجا می آیند ، در گذشته بازار پررونقی داشته كه محل داد و ستد شهرستانهای اطراف و مركز خرید و فروش كالاهای تولیدی و مایحتاج مصرفی بوده است. كارگاههای پررونق نخ تابی ، پارچه بافی ، رنگـرزی ، دباغی ، كفاشی ، آهنگری ، مسگـری و تفنگ سازی دركنار بارگاه مقدس حضرت محمد ابن موسی الكاظم (ع) جلوه ویژه ای به شهر می بخشید . ییلاقات ، آبشارها ، آسیابهای آبی و كارگاههای روغن گیری آن مكانهایی بوده كه از راههای دور، جهت تفرج ، زیارت و آرد كردن گندم و روغن گیری از دانه های روغنی به آنجا می آمده اند.

    دو كاروانسرای بزرگ شاه عباسی و آقا محمد محل تجمع و داد ستد مسافران و پیشه وران بود.مشهور است كه شاه عباس از كاخك تا كربلا 999 كاروانسرا بر سرراه كاروانیان ساخته بود كه تعدادی از آنها هنوز باقی است.

    جمعیت این منطقه در گذشته از زمان حال به مراتب بیشتر بوده است به طوری كه در سال 1298 شمسی دارای یك مركز مهم تحصیلات قدیم بوده كه اساتید بزرگی همچون آیت  ا . . . كلباسی اصفهانی در آن به تدریس اشتغال داشته اند ، در سال 1318 شهرداری ، در سال 1306 دارائی ، در سال 1326 دارای درمانگاه و مراكز بهداشتی بوده است كه بسیاری از عمل های جراحی از جمله جراحی چشم در این مركز انجام می شده است . به طوری كه اختلاف جمعیت این شهربا مركز جمعیت مركز شهرستان فقط 140 نفر بوده . (شفیعی ، ابوالقاسم ، نامه گناباد سال 1373 )

    متأسفانه زلزله مهیب 9 شهریور 1347 كه در حدود ساعت 14 اتفاق افتاد جمعیت 7000 نفری آنرا به نصف تقلیل داد و مهاجرت جمع كثیری از نجات یافتگان را به دنبال داشت ، اكنون بر اساس آخرین سرشماری حدود 5000 نفر جمعیت دارد.

    توسعه صنعت توریست در شهر :

    در جهت توسعه صنعت توریست در شهر كاخك پروژه عظیمی به وسعت 30 هكتار و اعتباری بالغ بر یك میلیارد ریال با نام پروژه پارك آبشار در دست تهیه و اقدام می باشد. كه مقداری از كارهای اجرایی آن در حال انجام و مقداری دیگر نیز در دست بررسی و مطالعه توسط شركت محتـرم كریاس بنا می باشد. امید می رود این پروژه با وجود آب و هوای خنك و فرح بخش ، آبشارهای زیبا ، آسیاب های آبی قدیمی ، امكانات بازی و سرگرمی جهت كودكان و مجاورت با بارگاه امامزاده سلطان محمد عابد (ع) به یكی از قطب های توریستی مهم در خراسان پنهاور تبدیل شود.

     

    اماكن تاریخی داخل و اطراف شهر :

    عده ای عقیده دارند « كاخك » چنانكه از ظاهر واژه برمی آید « كاخ كوچك » نامیده شده.دیگران ، وند « ك » را وند تحبیب دانسته اند و آنرا كاخ محبوب و زیبا نامیده اند و كسانی نیز برآنند كه این واژه به دلایل زیر باید « كاخ كی » یا كاخ پادشاهان كیانی باشد.

    1-     وضع طبیعی كاخك به گونه ای است كه كوهها از سه طرف آنرا در میان گرفته و از سوی دیگر نیز بر مناطق جنوبی كه دشت گناباد است تا فاصله 30كیلومتری اشراف كامل دارد . این موقعیت جغرافیایی و سوق الجیشی همراه با چشمه سارها و آبهای سطحی فراوان و آگاهی از اینكه اقوام پارتی وكیانیان درمحدوده این سرزمین (خراسان) می زیسته اند ، دلایلی است بر اینكه چنین محیطی در محدوده سرزمینهای گرم و كویری می توانسته ، آرامشگاهی برای پادشاهان باشد.

    2-     مرقد امامزاده سلطان محمد عابد ( محمد بن موسی جعفر (ع) ) برادر امام رضا (ع) در كاخك مورد احترام معتقدانی است كه از راههای دور و نزدیك برای زیارت به آنجا می آیند

    3-     وجود « ارگ فرود» در حدود 6 كیلومتری غرب كاخك كه محل زندگی فرود فرزند سیاوش و مادرش جریره ، دختران پیران ویسه بوده ( به استناد لغت نامه دهخدا ) استوتوس سردار سپاه كیكاوس تحت تأثیر خودخواهی و بدذاتی آنرا منهدم كرده است. (شاهنامه ، داستان سیاوش)

    4-       وجود خرابه هایی در حدود 5 كیلومتری غرب كاخك به نام اسپیددژ ( دژ سفید ) كه نام آن در شاهنامه آمده است.

    5-     وجود خرابه های قلعه رستم در منطقه كه قسمتی از آثار به جای مانده آن در ضلع جنول غربی میدان ورودی شهر كاخك مشهود می باشد پناهگاهی زیرزمینی بوده كه حدود 2000 نفر گنجایش داشته و در دل كوه بنا گردیده و در مقابل هجوم بیگانگان و از جمله روسها ( اُرُسها ) مورد استفاده قرار می گرفته است.

    6-       وجودروستای كلات در حدود 8 كیلومتری غرب كاخك كه نام آن ضمن داستانهای مختلف بارها در شاهنامه آمده است.

    7-       زیبد یكی از دهستانهای بخش كاخك كه درشاهنامه بصورت «ریبد‌» بارها تكرار شده.

    8-       روستای « چــرمه » در جنوب كاخك چندین بار بصورت « چرم » آمده است.

    9-       وجودمقبره پیران ویسه دردوكیلومتری غرب كاخك بربالای كوهی دركنارآبادی به نام «ایدو»كه درشاهنامه فردوسی به آن اشاره شده.

    10-   وجود غاری موسوم به غار پارس ( پارت ) یا پارسه در حدود 4 كیلومتری جنوب شرقی كاخك كه مؤلف جغرافیای تاریخی گناباد ، شهری در آن محدوده را مركز پارتها می داند ، نیز نشان از سابقه تاریخی آن است.

    11-   مؤلف كتاب نامبرده به نقل از كتاب طبقات ناصری از وقایع دوران غزنویان می نویسد :   « در سال 601 كه سلطان غازی معزالدین لشكر به طرف خوارزم برد ملك علاء الدین از غور لشكر به طرف ملحدستان و قهستان رفت و به طرف جناباد قهستان لشكر كشید و قلعه كاخ{ كاخك } جناباد رافتح كرد وغزو و جهاد بیشمار به جای آورد.» مطلب فوق نشان می دهد كه فتح قلعه كاخك درآن تاریخ اهمیت ویژه ای داشته وبه معنی تسلط برهمه گنابادبوده است.

    12-    از آثار تاریخی و دارای اهمیت مسجد جامع پایین (سربازار) كه در سال 961 ه.ق به دستور شاهزاده سلطانم خواهر شاه طهماسب اول صفوی ساخته شده و در سال 1070 گچبری و تزئینات ایوان و محراب آن انجام شده.

    13-    مسجد جامع علیا : اشعار گرداگرد محراب آن منقوش است كه تاریخ ساخت مسجد از آخرین بیت آن به 500 سال قبل برمی گردد.

    سال تاریخش چو پرسیدم خرد سنجید و گفت    

                                              دانه ای دُر از صدف با آب و تاب آید برون

    14- مساجد میرشاه میر ، خورك ، صیفا ، یعقوبان ، عطار ، نوری ، حسینیه حاج ابراهیم در بالا ، حاج محمد اشرف در پایین ، حسینیه آقا مهدی در مركز شهر ، مدرسه علمیه سربازار كه واقف آن مرحوم حاج حسن كرباسی بین سالهای 1100 تا 1200 می زیسته از دیگر آثار تاریخی این شهر كهن می باشد.

    15-   كاخك دارای 4 چنار بزرگ است كه تقریباً در یك خط مستقیم در كنار آبراهه اصلی از بالا به پایین غرس شده اند. ارتفاع چنار بالا حدود 30 متر و پیرامون آن 5/6 متر و پیرامون آن 5/6 متر ، چنار سربازار پیرامون آن 5/5 متر چنارسرفنجان با پیرامون 10/6 متر و چنارخورك دارای پیرامون 25/6 متر می باشد.

     

    www.sh-kakhk.ir منبع

     

  • نظرات() 
  • سه شنبه 19 مرداد 1389

    در رابطه با شهر نصرآباد آنطور از شواهد و قرائن پیداست و اطلاعات غیر رسمی  بعضی از بزرگان هسته اولیه مردم منطقه 7نفر بودند كه از شهرستان تربت حیدریه به این منطقه ییلاقی مهاجرت كردند كه ظاهراً  یكنفر از آنها بنام نصیر بوده و این مكان ابتدا روستای نصیرآباد و بعدها به نصرآباد تغییر كرده است و بعد از آن یك گروه 30 نفری معروف به  نجفی كه از اولاد علی بلوچ بودند اینها هم از تربت حیدریه به این مكان كوچ كرده و شغل اصلی آنان دامداری بود .سپس قبایل دیگری از جمله میركیها از روستای لنگر محمود آباد كه شغل اصلی آنان میراب و آبگیر بوده و قائنیها از شهرستان قائن و گروهی هم از روستای پترو جلگه زاوه تربت حیدریه به منطقه مهاجرت كردند . در مجموع این مكاناز ابتدا تاكنون  اساساً مهاجر پذیر بوده و قدمت آن به 150 سال قبل بر می گردد .

    رونق نصرآباد از زمان حفر قنات توسط حاج حسین ملك بود كه كشاورزی در كنار دامداری فعال شد و همین امر باعث رشد اقتصادی و ازدیاد جمعیت و نفوس  را شامل شد . افراد با نفوذ منطقه در زمان حاج حسین ملك رحیم داد ، گوهری كه خان بودند و همچنین كدخدا نصیركه درمیان مردم اعتبار داشتند .

    اختلافات اولیه نصرآباد كه از سال 1342 بروز كرد سر مسئله آب بوده و بنوعی طوایف برای گرفتن سهم بیشتر یا چگونگی انتخاب مباشر برای قنات یا چاه كشاورزی یكسری نزاع و درگیریهایی را بوجود می آوردند . كه بعضاً با وساطت بزرگان و خوانین آن زمان و افراد بانفوذ مرتفع می گردید .

     

    نام دهستانها :

    دارای دو دهستان بالاجام و كاریزان

    تعداد روستاها:

    39 روستا – تعداد روستاهای بالای 20 خانوار: 30 روستا – تعداد روستاهای زیر 20 خانوار: 9 روستا

    جمعیت كل بخش (آمار رسمی سال 75): 35244 نفر- جمعیت كل بخش(آمار خانه های بهداشت سال 85): 38778 نفر

    عمده فعالیتهای مردم: كشاورزی و دامداری

     

    تاسیسات زیر بنایی:

     

    1-بسیاری از ادارات بخش دارای ساختمان مستقل اداری می باشند و تعدادی هم بصورت استیجاری كه عبارتنداز: بخشداری،شهرداری،نمایندگی آموزش و پرورش،كمیته امداد،

    2-راههای روستایی: 18 روستا آسفالت شده اند ، 21 روستا شوسه می باشند

    3-از نظر برق رسانی تاكنون 38 روستای این بخش از نعمت روشنایی برخوردار بوده . و دارای یك پست فشار قوی در جاده آسیایی در مجاورت روستای خیرآباد می باشد.

    4-گاز رسانی تنها در شهر نصرآباد و روستای قلعه سرخ انجام شده است .

    5-از نظر مخابرات تعداد 30 دفتر مخابراتی و 21 روستا دارای تلفن منازل می باشند.

    6-تعداد جایگاه های عرضه مواد سوختی 18 جایگاه در بخش فعال می باشند. 

     

     

     

    اموراجتماعی:

     

    1-بخش نصرآباد از طوایف متنوعی برخوردار می باشد بطوریكه در خود شهر از دو قوم بزرگ گرگعلی و علی بلوچ كه هردو از طایفه قرائی می باشند.و در سایر روستاها طوایفی همچون: قرائی ، قاینی ، خاوری و جامی تشكیل شده .همچنین طایفه های تیموری و باطوری در روستاهای اهل سنت ا ین بخش سكونت دارند.

    2-98% مردم این بخش شیعه هستند و تنها 2% از جمعیت بخش را سنی تشكیل داده است. از نظر تعداد مسجد و حسینیه دارای 38 مسجد و 10 حسینیه و نماز جمعه در مركز بخش یعنی شهر نصرآباد برگزار میگردد.

    3-شهر و بخش نصرآباد دارای 217 شهید ، 19 آزاده  ، 60جانباز و 2110 رزمنده می باشد.

    4-افراد تحت پوشش كمیته امداد امام (ره)عبارتند از: مددجویان عادی زیر شصت سال (شامل زندانیان ، بیماران و زنان بی سرپرست) 590 خانوار و 1767 نفراست. مددجویان شصت به بالا طرح شهید رجایی دارای 717 خانوار و 1632 نفر می باشدكه مجموع مددجویان 1307 خانوار و 3399 نفر را تشكیل می دهد (البته آمار فوق تا پایان سال 1384 می باشد) و در سال جار ی چیز ی حدود 300 خانوار اضافه شده است . از این تعداد آمار مددجویان 726 نفر دانش آموز در مقاطع مختلف تحصیل می كنند.

    5-تعداد مراكز بهداشتی درمانی در بخش 4 عدد می باشد ، 23 خانه بهداشت ، 11 روستای قمر،13 تیم سیار و 10 پزشك در مراكز بهداشتی  مشغول به فعالیت هستند. البته تعداد 5 پزشك خصوصی دارای مطب به این آمار اضافه میشوند.

     

     

     

     امور فرهنگی:

     

    1-تعداد10 اثر به ثبت رسیده است كه شامل: حمام ابدال آباد ، قلعه كهنه رونج در خرم آباد ، تپه باستانی آسیاب اندای ، بنای رباط سمنگان ، تپه سمنگان ، تپه ارگ و تپه خشخاش و بردو ، محوطه باستانی قلعه شیر ، تپه گنج كاریزان ، بقایای بنای بلغور خانه و قبرستان قلعه شیر- تعداد 7 اثر به ثبت نرسیده كه عبارتند از: تپه قبرستان و قلعه كهنه تقی آباد ، رباط خاكستری (تپه كلان) و تپه سرخ رباط سمنگان ، تپه پشت باغ بردو ، تپه غسالخانه قلعه شیر.

    2-در بخش آموزش و پرورش : 40 مدرسه ابتدایی ، 20 مدرسه راهنمایی ، 12 دبیرستان و 2 مركزپیش دانشگاهی . تعداد دانش آموزان در مقاطع مختلف 8000 نفر و معلمین شاغل در بخش 400 نفر می باشند.

    3-در بخش نهضت سوادآموزی: در حال حاضر تعداد كلاسهای فعال در سطح بخش 5 كلاس می باشد. تعداد سوادآموزان 70 نفر و تعداد آموزشیاران 5 نفر می باشد .مكان كلاسها در شهر نصرآباد ، روستاهای سماخون ، كلاته فاضل ، قلعه شیر

     

    امور اقتصادی و كشاورزی:

     

    1-تعداد بانكها: 4 شعبه شامل : دوشعبه بانك كشاورزی،یك شعبه بانك صادرات و یك شعبه بانك ملت می باشد

     2-در بخش شركت تعاونی تولید تنها یك مورد در روستای خیرآباد بنام قائم جام فعالیت دارد.

    3-وضعیت موجود محصولات زراعی شامل 22106 هكتار آبی،1845 هكتار باغی،15000 هكتار دیم كه جمعاً 38951 هكتار-محصولات دامی شامل صنعتی 1950 راس ، مرغداری گوشتی 10000 راس ، گوسفند و بره 39950 راس ، گاو و گوساله 2638 راس ، بز و بزغاله 19970 راس   شیلات مزارع گرمابی 10 واحد (10000متر مربع) زنبور عسل 200 كندو می باشد.

    میانگین آمار تولید هر محصول شامل: گندم 3850 آبی 300 كیلو دیم ، جو 4 تن ،  چغندر 33 تن  ،  یونجه 16 تن ، گوجه فرنگی 35 تن ، پیاز 30 تن ، سیب زمینی 30 تن ، جالیز 12 تن ، ازت علوفه ای 80 تن می باشد.

    4- تنها معدن این بخش كه بتازگی كشف شده سنگ سیمان كوههای روستای زوادر و ابدال آباد می باشد.

    5-شركتهای موجود در بخش شامل 2 شركت جمع آوری شیر و 2 شركت شركت تعاونی روستایی

    6- 4 واحد كوره آجر پزی در بخش فعال می باشند.

     

    منابع آبی:

     

    در بخش تعداد 42 قنات و 200 چاه عمیق ، 5 چاه نیمه عمیق ، 8 چشمه ، 2 رودخانه دائمی  موجود می باشد كه از این تعداد تنها 15 حلقه چاه دیزلی هستند مابقی برقی شدند.

     

     

    امور انتظامی و امنیتی:

     

    دارای 2 حوزه بسیج مقاومت نصرآباد و مومن آباد و یك پاسگاه انتظامی و ایست و بازرسی كاریزنو می باشد.

     

    امور سیاسی:

     

    1-   بخشداری از سال 1375 تاسیس شده و فاقد ساختمان مستقل می باشد و در حال حاضر امورات اداری در انبار شركت تعاونی روستایی ( اجاره ای ) است كه از استانداردهای لازم برخوردار نبوده و پرسنل بخشداری كه تعداد آنها 8 نفر می باشد از كمترین امكانات لازم برخوردار بوده و بنوعی با مشكلات و درخصوص رسیدگی به مسائل ارباب رجوع از جان مایع می گذارند.

    2-     از شخصیتهای بانفوذ بخش می توان به حاج آقای امیری امام جمعه شهر نصر آباد اشاره كرد.

    4-دهیاریها:

     

    بخش نصرآباد دارای 30 دهیاری می باشد كه در سال 1381 از وزارت كشور مجوز تاسیس گرفت و در سال 1382 فعالیت خود را آغاز كرد .

    اولین اقدام برای دهیاریها فراهم كردن تجهیزات اولیه از قبیل دفتر دهیاری ، خرید لوازم التحریر و بود .بعد از آن اختصاص بودجه پیشنهادی عمرانی برای هر دهیاری جهت آبادانی روستاها صورت گرفت شامل: تسطیح معابر ، احداث غسالخانه ، طرح هادی، كمك به موسسات فرهنگی وورزشی ، ایجاد فضای سبز و غیره

    اقدامات انجام گرفته توسط دهیاریها عبارتند از: شن ریزی و تسطیح معابر 10 روستا ، احداث و تكمیل غسالخانه 8 روستا ، اصلاح و توسعه معابر و جدول كشی 3 روستا ، فضای سبز 2 روستا ، احداث زمین ورزشی 2 روستا ، ساماندهی گلزار شهدا به مبلغ 200000000 ریال در روستای قلعه سرخ ، اختصاص ماشین آلات از قبیل 2 دستگاه نیسان حمل زباله ، یك دستگاه بیل بهكو ، یك دستگاه تراكتور به چهار دهیاری ، 4 دستگاه موتور سیكلت هندا ، كپسول آتش نشانی 3تا 50 كیلویی و یك 12 كیلویی به دهیاریها.

     

        عمده پروژه های در دست اجرا :

     

    احداث بند ذخیره و كانال انتقال آب ابدال آباد و بردو احداث باند دوم جاده مشهد تربت جام و كمربندی شهر نصرآباد.

     

     www.khorasan.ir منبع

     

     

  • نظرات() 
  • سه شنبه 19 مرداد 1389

    شهرستان چناران، با پهنه ای بیش از 4هزار كیلومترمربع، در شمال خاوری استان خراسان‌رضوی قرار دارد. در سرشماری سراسری سال 1375 جمعیت شهرستان چناران 107270 نفر بر آورد شده است كه از این تعداد 32064 نفر در مركز این شهرستان زندگی می‌‌‌كردند. هنر فرش‌بافی در‌‌ چناران و پیرامون آن رایج است این فرش ها با طرح‌های مشهد و نقش های افشان، لچك، ترنج، محرابی‌و خشتی عرضه می‌شود. شهر منیجان، ‌مسجد جامع پیشین شهر و میل رادكان از جمله مهم ترین مناطق دیدنی و تاریخی شهرستان چناران به شمار می‌آیند.

    مکان های دیدنی و تاریخی

    شهر منیجان، ‌مسجد جامع پیشین شهر و میل رادكان از جمله مهم ترین مناطق دیدنی و تارخی شهرستان چناران به شمار می‌آیند.  

    صنایع و معادن

    از صنایع و معادن این شهرستان اطلاعات مستندی در دست نیست.  

    کشاورزی و دام داری

    در چناران به دلیل وجود رودخانه‌ی كشف رود، بارندگی زیاد و زمین حاصل‌خیز، كشاورزی رواج كامل دارد. آب كشاورزی از رودخانه، چاه و كاریز تأمین می شود و مهم ترین فرآورده های كشاورزی آن را، چغندرقند، گندم، جو،‌ و تره بار تشكیل می دهند. دام‌داری نیز از كارهای مهم مردم بوده و بیش تر دركنار كشاورزی رایج است. 

    وجه تسمیه و پیشینه تاریخی

    نام این ناحیه در گذشته های بسیار دور «رادكان» بوده و سپس «ارداك» خوانده شده و ظاهرا از سال 1338 هـ . ش، به چناران تبدیل یافته و مركز آن رادكان تعیین شده است. از آن جا كه در دوران پیش از اسلام و هم چنین سده های نخست اسلامی «رادكان» بسیار آباد و پر رونق بوده و یكی از شهرهای چهارگانه توس به شمار می رفته و مردانی جوانمرد، نیك اندیش و شجاع داشته است، آن را «رادكان» به معنی جایگاه جوانمرد خوانده‌اند. واژه «ارداک» نیز دارای معانی گوناگونی چون مکان مردان بزرگ، قرارگاه سپاهیان‌و نیز نام شخصی خاص است. بنای ارداك (چناران) را به اردا، موبد اردشیر بابكان، كه پارسیان او را پیامبر دانسته اند و پدرش ویراف بوده نسبت می دهند. شاید این موبد، موكل آتشكده این ناحیه بوده و به همین جهت به آن ارداك گفته اند.
    تمامی سرزمین خراسان، از جمله ناحیه چناران در روزگار خلفای راشدین گشوده شده و پس از آن، امویان و عباسیان بر آن حكومت كرده اند. در 129 هـ . ق، ابومسلم خراسانی از شهر مرو برخاست و خراسان از جمله رادكان و چناران را گشود. سپس طاهریان، صفاریان سیستان، سامانیان، غزنویان، سلجوقیان و خوارزمشاهیان بر این دیار حكم رانده اند. آلب ارسلان سلجوقی در سال 463 هـ . ق، فرزند خود ملكشاه را به ولیعهدی خویش برگزید و از خوارزم به رادكان آمده بزرگان، حاكمان و سرداران را در آن جا گرد آورد. وی با ساختن تختی از زر سرخ فرزند و ولیعهد خویش را بر فراز آن نشانید و فرمان داد كه بار دیگر، امیران و بزرگان با او بیعت كنند.
    با چیره گی مغولان بر سراسر خراسان در سال 617 هـ . ق، سنتبای بهادر به دستور چنگیز مغول در 617 هـ . ق، از راه توس، رهسپار رادكان شد و چون از النگ رادكان (چمن رادكان) خوشش آمد، آسیبی به ساكنان آن نرسانید؛ تنها شماری سرباز در آن جا گذاشت و رهسپار خبوشان (قوچان) شد. بر اساس منابع تاریخی، هلاكوخان مغول نیز چند گاه به رادكان و چناران آمده و در آن جا اردو زده است. از سال 641 هـ . ق، به بعد نیز حکومت های بزرگ و کوچکی چون ملك كرت در هرات، امراء سربداری (737 هـ . ق) در سبزوار، طغا تیموریان (737 هـ . ق) در جرجان، امراء جغتایی (769 هـ . ق) در بلخ، تیموریان (781 هـ . ق) و نیز اوزبك ها و صفویان بر این سرزمین حكومت داشته اند. شاه عباس بزرگ صفوی (996- 1038 هـ . ق) برای جلوگیری از تاخت و تاز تركان و اوزبكان، کردان جنگجو را از ولایت های باختری ایران به خراسان كوچ داد و پنج ولایت كرد نشین در مرز، از استرآباد تا چناران تشكیل داد.
    نادرشاه افشار‌ (1148- 1160 هـ . ق)، در روزگار فرمانروایی خود، خراسان، ‌از جمله چناران را در دست داشت و جانشینانش تا سال 1217 هـ . ق، بر این سرزمین حكومت كردند. نادرشاه در چناران، مركزی برای پرورش اسب ایجاد كرده بود، كه از نژاد اسب عربی و مادیان خراسانی، بهترین اسب را پرورش می دادند. پس از افشاریان، تا سال 1248 هـ . ق، سرزمین پهناور خراسان به گونه ملوك الوایفی اداره می گشت و چندین طایفه از كردان، بر بخشی از آن، از جمله چناران و قوچان حكومت می كردند. ناصرالدین شاه قاجار نیز دوبار در فاصله سال های 1283 و 1300 هـ . ق به رادكان آمده و در این زمان حاكم آن، محمد رضا خان رادكانی بوده و چناران تابع بلوك رادكان بوده است. 

    مشخصات جغرافیایی

    شهرستان چناران، با پهنه ای بیش از 4هزار كیلومتر مربع، در شمال خاوری استان خراسان رضوی قرار دارد. این شهرستان ازشمال به شهرستان درگز، از باختر به شهرستان قوچان، از خاور به شهرستان مشهد و از جنوب به شهرستان های نیشابور و مشهد محدود است. این شهرستان با قرار گرفتن در میانه دشت توس و كوه های هزار مسجد و بینالود، فاقد ناهمواری است. هوای چناران معتدل و خشك است، و بیش ترین درجه حرارت در تابستان ها به 37 درجه بالای صفر و كم ترین آن،‌ در زمستان ها به 15 درجه زیر صفر می رسد. میانگین بارندگی سالیانه این شهر‌250 میلی‌متر است. 

    iran-travel.blogfa.com منبع

  • نظرات() 
    • تعداد صفحات :19
    • ...  
    • 2  
    • 3  
    • 4  
    • 5  
    • 6  
    • 7  
    • 8  
    • ...  

    آخرین پست ها


    نویسندگان



    آمار وبلاگ

    • کل بازدید :
    • بازدید امروز :
    • بازدید دیروز :
    • بازدید این ماه :
    • بازدید ماه قبل :
    • تعداد نویسندگان :
    • تعداد کل پست ها :
    • آخرین بازدید :
    • آخرین بروز رسانی :

    اَبر برچسبها