دامغان امروز شهریست سر راه تهران و مشهد كه تا پایتخت 343 كیلومتر فاصله دارد،‌ارتفاع ان از سطح دریا 115 مترو طول و عرض جغرافیائیش بترتیب 54 درجه و 19 دقیقهو 36 درجه و ده دقیقه میباشد. دامغان بوسیلة رشته راه آهن تهران ومشهد بمركز مرتبط است. اینراه پس از عبور از سمنان و گذشتن از قسمتهای كوهستانی وارد دشت نسبه همواری شده پس از آنكه از دامغان گذشت مجدداً با كوهها مصادف میگردد و همین جاست كه مهندسین راه برای دوری جستن از كوه بریهای پر زحمت و پر خرج راهرا از دامنه كوهها و برجستگیها كشید و بشاهرود پیوسته اند. در 135 كیلومتر فاصله میان سمنان و دامغان رویهم و یادوك 695 پل بزرگ و كوچك ساخته شده و نیز بین شاهرود و دامغان كه 65 كیلومیتر مسافتست 158 پل و 14 ویادوك بنا گریده و از اینرو میتوان كمی بوضعیت طبیعی و پست و بلندیهای اینحدود آشنا گردید.بین دامغان و گرگان كه در شمال است بجهه وجود یك سلسله كوههای مرتفع راه شوسه وجود ندارد و تها عبور و مرور از معابر تنگ و خطرناك كوهستانها انجام میگیرد. آب این شهر خوب و سازگار و هوایش تقریباً معتدل است اما چون در انتهای دالانی از شعبات كوه البرز قرار گرفته پیوسته در معرض وزش بادهائیست كه تقریباً همیشه در این معبر جریان دارد بدینجهه اغلب برای دامغان غبار آلود و پر از گرد و خاك میباشد و بی شك همین آشفتگی تقریباً دائمی هواست كه افسانة چشمه بادخان را پدید آورده است. سرعت و شدت این بادها گاه آنچنانست كه فضا را كاملا تیره و تار میسازد و بهمین جهه است كه در دامغان در اشجار بلند مخصوصاً سپیدار  چنار كمتر دیده میشود و بیشتر درختان كوتاه مانند انار، آلو، انجیر، الو پرورش میابد.قوت و مداومت باد را از خراشیدگیهائی كه بمرور روی جدارمناره های محكم پدید آمده میتوان استنباط كرد.

بطوركیه قبلاً ذكر شد در دامغان همه گونه محصول عمل میآید پنبه و گندمش زیاد و مرغوب و پسته اش از نظر خوبی جنس و خوشمزگی زبانزد همه جاست و گرچه در ادركان یزد و كرمان نیز پسته خوب و درشت بدست میآید اما عطر و طعم پسته دامغان را ندارد بعلاوه عمر درختان پستة دامغان بیشتر است لیكن اشجار پستة این شهر هر سه یا چهارو گاهی پنج یا شش سال یكبار باور میگردند و بسیار مواقع نیز در معرض سرمازدگی واقع شده و بی برك و بر میشوند. انگور و زردآلوی دامغان خوبست . میوه های دیگر نیز كم و بیش دارد مخصوصاً صیفی كاری آن در خور یادآوریست. صنایع دامغان تقریباً منحصر بهنرهای دستی: چیت زنی (نوعی قلمكاری) و بافتن پارچه های نخی است.

از لحاظ معدن دامغان بسیار غنی است چه در كوههای نزدیك آن بیشتر معادن مخصوصاً سرب، آهن مغناطیس، طلا، زغال سنگ و غیره وجود دارد اما سای ذغال سنگ كه باوسایل نقاص كمی استخراج میگردد از معادن دیگر بهره برداری نمیشود، معادن طلای دامغان خیلی مهم و قابل استفاده است و اگر روزی دولت باستخراج آن اقدام نماید سود سرشاری خواهد داشت. در ازمنه سابق مردم بطرزی بس ساده و عامیانه با شستن خاكهای زردار طلا بدست میآورده اند، اما اكنون این كار متروك شده و كسی دنبال نمیكند.

از مؤسسات مفید این شهر بیمارستان رضائی است كه یك میلیون ریال مخارج ساختمان و بعضی لوازم آنرا در ان اوایل سالهای ساخت آقایان حاجی محمد علی و حاجی محمد حسین برادران رضائی پرداخته اند؛ پی ریزی این بیمارستان از اول سال 1319 شروع و در  وقایع شهریور 1320 متوقف شده مجدداً از فروردین 1321 آغاز و تمام شده است.

   www.damghancity.com منبع