تبلیغات
تور سفر گردشگری - مطالب استان خراسان رضوی

تور سفر گردشگری

سه شنبه 26 مرداد 1389

شهرستان سربیشه یكی از شهرستان های استان خراسان جنوبی است كه در ناحیه‌ی خاور استان قرار گرفته است. مركز این شهرستان شهر سربیشه است كه در طول جغرافیایی 48ـ58 و عرض جغرافیایی 34ـ 32 و در ارتفاع 1820 متر‌ی از سطح دریای آزاد قرار دارد و دارای آب و هوای معتدل و خشك است. بناهای تاریخی بخش سربیشه به دوره اسلام و قبل از آن می‌رسد و آثار تاریخی آن نشان دهنده غنای فرهنگی و سابقه تمدنی این منطقه است. مهم ترین آثار تاریخی این شهرستان را آثاری از قبیل محوطه‌های باستانی، قلعه و خانه‌های قدیمی، غارها و روستاهای شگفت انگیز و مسجدهای قدیمی تشكیل می دهد.

نهبندان‌ناحیه‌ای است‌كویری، خشك و كم آب. اهمیت این منطقه‌ پیش‌ از‌ اسلام بسیار بیش‌تر بوده است‌ چرا كه این منطقه‌ در مسیر بندرعباس به خراسان قرار داشته و‌ از ‌این باب موقعیتی سوق‌الجیشی داشته است.‌ جمعیت شهرستان نهبندان در سرشماری عمومی نفوس و مسكن سال 1375 هـ . ش، 43.065 نفر بوده است كه از این شمار 21.698 نفر مرد و 21.367 نفر زن بوده اند. مردم نهبندان ایرانی و‌ آریایی نژادند و با گویش محلی و نزدیك به خراسانی سخن می گویند. لهجه آن ها به گویش سیستانی نیز نزدیك است و بعضی از آن ها به سیستانی سخن می گویند. همه نهبندانی ها مسلمان و پیرو مذهب شیعه جعفری هستند. مردم نهبندان سخت‌كوش، مهربان، ساده، آزاده، پاك‌اندیش و مهمان نوازند. مهم ترین هنردستی مردم این ناحیه، قالیچه بافی است. مردم منطقه با تولید‌قالیچه‌هایی با طرح‌های بلوچی، تركمنی، و نقش های گلدانی، مددخانی و محلی، درآمد عمومی را افزایش می دهند و برخی از این صنایع به خارج صادر می‌شوند.

مکان های دیدنی و تاریخی

تپه صیادان در كنار كوه قلعه شاه دژ، تخت سردار ، قلعه نیه، مزار پر سر، مزار پیرحاجیان، مزار یا قدمگاه هماهنگ درباختر شهر نهبندان و مسجد گلستان مكان های دیدنی و تاریخی این منطقه را تشكیل می‌ دهند. 

صنایع و معادن

صنایع شهرستان نهبندان به دو دسته ماشینی و صنعتی تقسیم می‌شود. ولی اطلاعات مدونی درباره‌ی صنایع و معادن این منطقه كه مستند باشد به دست نیامده است. 

کشاورزی و دام داری

نهبندان‌از‌نظر كشاورزی جایگاه مطلوبی دارد و كشت به روش سنتی صورت می گیرد. نهبندان در دشتی قرار گرفته كه سرتاسر نواحی خاوری، جنوبی و باختری آن را زمین های كشاورزی پوشانده است. كشت این منطقه آبی است و آب كشاورزی از كاریز و گاه از رودخانه تأمین می شود. دیرینه‌گی برخی از كاریزهای این ناحیه به دو هزار سال نیز می رسد. فرآورده‌های عمده كشاورزی آن عبارتند از: زیره، پنبه، گندم، جو، انار، انگور، توت، انجیر، عناب، سیب و زعفران. دام‌داری نیز در نهبندان رواج داشته و فرآورده های دامی مانند: پشم، روده و پوست از جمله صادرات آن است.  

مشخصات جغرافیایی

شهرستان نهبندان با پهنه‌ای بیش از 20 هزار كیلومتر مربع، در خراسان‌جنوبی‌قرار دارد. نهبندان از سوی شمال به شهرستان بیرجند، از باختر به استان كرمان، از جنوب و جنوب خاوری به استان سیستان و بلوچستان محدود است. هوای نهبندان گرم وخشك بوده و زیر تأثیر آب وهوای كویری اختلاف دمای زیادی بین زمستان و تابستان آن دیده می شود. بیش ترین درجه حرارت در تابستان ها، 42 درجه بالای صفر و كم ترین آن در زمستان ها، 10 درجه زیر صفر است. در سال های معمولی میزان باران سالیانه نهبندان به 150 میلی متر می رسد. 

وجه تسمیه و پیشینه تاریخی

نهبندان در گذشته «نه» و «نیه» نامیده می شده است. بیش تر آثار تاریخی، از جمله «تاریخ سیستان» از این سرزمین با نام های بالا یاد كرده اند و گویا از سده 7 هـ . ق به بعد «نهبندان» گفته شده است. «نی» به زبان پهلوی، به معنی «بنا» و «شهر» بوده و نظیر آن در کلماتی چون نیشابور و نهاوند دیده می شود. لازم به یادآوری است که نهبندان در لهجه مردم محل و در گفتگو، كه جنبه خودمانی تری دارد، هنوز همان «نه» گفته می شود. واژه نهبندان شاید از زمانی متداول شده، كه روستای بندان در 75 كیلومتری جنوب خاوری «نه» به گونه زندان و بندان فرمانروایان سیستان درآمده و این دو نام با هم و در كنار هم به كار رفته اند. به هر حال شهر «نه» در كناره كویر، در پیش از اسلام وجود داشته و از آبادی های مهم و استراتژیك آن زمان به شمار می رفته است.
نهبندان، همانند دیگر مناطق خراسان، در سال های 30- 31 هـ . ق به دست مسلمانان افتاد و در سده های نخستین اسلامی در قلمرو امویان و عباسیان بود. نهبندان از سال 205 هـ . ق تا سال 247 هـ . ق كه یعقوب لیث سیستانی، در سیستان بر روی كارآمد، در دست طاهریان خراسان بود. یعقوب لیث پس از نبردهای بسیار با دشمنان و عاملان خلیفه عباسی، سرانجام در 25 محرم سال 147 هـ . ق، بر سیستان و پیرامون آن چیره شد و نهبندان نیز به قلمرو وی افزوده شد. در 287 هـ . ق، اسماعیل سامانی، در نبردی بر عمرو لیث صفاری پیروز شد و سیستان و خراسان، از جمله نهبندان را به دست آورد. در سال 389 هـ . ق، محمود غزنوی با سرداران سامانی جنگیده بر خراسان چیره شد.
در زمان جانشینان سلطان محمود، سلجوقیان شورش كردند و طغرل اول سلجوقی، پس از چیره شدن بر سلطان مسعود غزنوی،‌ در 429 هـ . ق، به حكومت رسیده سیستان و خراسان از جمله نهبندان را به قلمرو خود افزود. از سال 622 تا 668 هـ . ق، نهبندان یكی از مراكز آباد بوده و والی هایش گاه زیر فرمان خوارزمشاهیان كرمان بوده و زمانی به نیابت از فرمانروایان سیستان، زمام امور این ناحیه را نیز به دست داشته اند.
در سال 668 هـ . ق‌كه امیر ترشیز (كاشمر) با سپاه مغول به نیه آمد و آن جا را خراب كرد، ملك نصیر الدین، فرمانروای سیستان، پسر خود، شمس الدین علی را به نیه فرستاد تا آن جا را باز سازی كند. سیستان در دوره حكومت ملك نصیر الدین توانمند شد و ایالت قهستان از قاین تا ترشیز، تابع سیستان بود و امرای كرمان در هنگام گرفتاری و جنگ، در سیستان پناه می جستند. ركن الدین محمد، فرزند دیگر نصیر الدین، به دلیل ناسازگاری با پدر از سیستان رفت و در پیرامون آن، به گشودن دژها و شهرها و تهیه سپاه پرداخت و در شهر نیه استقرار یافت. وی در نیه دژها و باغ های متعددی به وجود آورد.
پس از پیروزی شاه اسماعیل اول صفوی بر شیبك خان اوزیك و گشودن هرات در سال 916 هـ . ق ، ملك محمود سیستانی - فرمانروای سیستان - از جانب وی به عنوان حاکم نهبندان و تمامی سرزمین های كرانه جنوب هیرمند پایدار شد. به هر حال، نهبندان تا اواخر سده 10 هـ . ق، تابع سیستان بوده است و از این زمان زیر نظر امرای قاین اداره می شده است، به طوری كه در نیه، حاکمی از سوی آنان مأمور امور دیوانی بوده است. این امر تا میانه دوره پهلوی نیز ادامه داشته است.  

 iran-travel.blogfa.com منبع

  • نظرات() 
  • کاخک

    سه شنبه 19 مرداد 1389

    بخش كاخك در ارتفاع 1700 متر از سطح دریا به طول جغرافیایی 58 درجه و 39 دقیقه از نصف النهار گرینویچ و عرض جغرافیایی 34 درجه و 9 دقیقه ، دارای 3 رشته كوه می باشد كه از سه طرف شهر كاخك را احاطه می نماید و به این علت دارای آب و هوائی معتدل كوهیایه ای بوده و درجه حرارت متوسط آن 11/17 می باشد. قنوات كاخك 7 رشته بوده كه آب كشاورزی را تأمین می نماید رودخانه های فصلی كاخك كه در قسمت شرقی و غربی شهر به موازات هم قرار گرفته اند كه به منظور استفاده بهینه از آب رودخانه مجاور بارگاه امامزاده سلطان محمد عابد پس از پیروزی انقلاب شكوهمند اسلامی نسبت به احداث سدخاكی با ظرفیت ذخیره آبی 000 200 1 مترمكعب اقدام گردیده كه تأثیر بسزایی در رونق كشاورزی و همچنین آب و هوای منطقه دارد.

     این شهر در فاصله 24 كیلومتری جنوب غربی گناباد واقع شده و از طرف مغرب به بخش بجستان ،از سمت جنوب شرقی به شهرستان قاین و از جنوب غربی به شهرستان فردوس بخش سرایان متصل است ، هوای آن معتدل و خشك و آب آن شیرین و گوارا و زیارتگاه مردمی است كه از راههای دور و نزدیك به آنجا می آیند ، در گذشته بازار پررونقی داشته كه محل داد و ستد شهرستانهای اطراف و مركز خرید و فروش كالاهای تولیدی و مایحتاج مصرفی بوده است. كارگاههای پررونق نخ تابی ، پارچه بافی ، رنگـرزی ، دباغی ، كفاشی ، آهنگری ، مسگـری و تفنگ سازی دركنار بارگاه مقدس حضرت محمد ابن موسی الكاظم (ع) جلوه ویژه ای به شهر می بخشید . ییلاقات ، آبشارها ، آسیابهای آبی و كارگاههای روغن گیری آن مكانهایی بوده كه از راههای دور، جهت تفرج ، زیارت و آرد كردن گندم و روغن گیری از دانه های روغنی به آنجا می آمده اند.

    دو كاروانسرای بزرگ شاه عباسی و آقا محمد محل تجمع و داد ستد مسافران و پیشه وران بود.مشهور است كه شاه عباس از كاخك تا كربلا 999 كاروانسرا بر سرراه كاروانیان ساخته بود كه تعدادی از آنها هنوز باقی است.

    جمعیت این منطقه در گذشته از زمان حال به مراتب بیشتر بوده است به طوری كه در سال 1298 شمسی دارای یك مركز مهم تحصیلات قدیم بوده كه اساتید بزرگی همچون آیت  ا . . . كلباسی اصفهانی در آن به تدریس اشتغال داشته اند ، در سال 1318 شهرداری ، در سال 1306 دارائی ، در سال 1326 دارای درمانگاه و مراكز بهداشتی بوده است كه بسیاری از عمل های جراحی از جمله جراحی چشم در این مركز انجام می شده است . به طوری كه اختلاف جمعیت این شهربا مركز جمعیت مركز شهرستان فقط 140 نفر بوده . (شفیعی ، ابوالقاسم ، نامه گناباد سال 1373 )

    متأسفانه زلزله مهیب 9 شهریور 1347 كه در حدود ساعت 14 اتفاق افتاد جمعیت 7000 نفری آنرا به نصف تقلیل داد و مهاجرت جمع كثیری از نجات یافتگان را به دنبال داشت ، اكنون بر اساس آخرین سرشماری حدود 5000 نفر جمعیت دارد.

    توسعه صنعت توریست در شهر :

    در جهت توسعه صنعت توریست در شهر كاخك پروژه عظیمی به وسعت 30 هكتار و اعتباری بالغ بر یك میلیارد ریال با نام پروژه پارك آبشار در دست تهیه و اقدام می باشد. كه مقداری از كارهای اجرایی آن در حال انجام و مقداری دیگر نیز در دست بررسی و مطالعه توسط شركت محتـرم كریاس بنا می باشد. امید می رود این پروژه با وجود آب و هوای خنك و فرح بخش ، آبشارهای زیبا ، آسیاب های آبی قدیمی ، امكانات بازی و سرگرمی جهت كودكان و مجاورت با بارگاه امامزاده سلطان محمد عابد (ع) به یكی از قطب های توریستی مهم در خراسان پنهاور تبدیل شود.

     

    اماكن تاریخی داخل و اطراف شهر :

    عده ای عقیده دارند « كاخك » چنانكه از ظاهر واژه برمی آید « كاخ كوچك » نامیده شده.دیگران ، وند « ك » را وند تحبیب دانسته اند و آنرا كاخ محبوب و زیبا نامیده اند و كسانی نیز برآنند كه این واژه به دلایل زیر باید « كاخ كی » یا كاخ پادشاهان كیانی باشد.

    1-     وضع طبیعی كاخك به گونه ای است كه كوهها از سه طرف آنرا در میان گرفته و از سوی دیگر نیز بر مناطق جنوبی كه دشت گناباد است تا فاصله 30كیلومتری اشراف كامل دارد . این موقعیت جغرافیایی و سوق الجیشی همراه با چشمه سارها و آبهای سطحی فراوان و آگاهی از اینكه اقوام پارتی وكیانیان درمحدوده این سرزمین (خراسان) می زیسته اند ، دلایلی است بر اینكه چنین محیطی در محدوده سرزمینهای گرم و كویری می توانسته ، آرامشگاهی برای پادشاهان باشد.

    2-     مرقد امامزاده سلطان محمد عابد ( محمد بن موسی جعفر (ع) ) برادر امام رضا (ع) در كاخك مورد احترام معتقدانی است كه از راههای دور و نزدیك برای زیارت به آنجا می آیند

    3-     وجود « ارگ فرود» در حدود 6 كیلومتری غرب كاخك كه محل زندگی فرود فرزند سیاوش و مادرش جریره ، دختران پیران ویسه بوده ( به استناد لغت نامه دهخدا ) استوتوس سردار سپاه كیكاوس تحت تأثیر خودخواهی و بدذاتی آنرا منهدم كرده است. (شاهنامه ، داستان سیاوش)

    4-       وجود خرابه هایی در حدود 5 كیلومتری غرب كاخك به نام اسپیددژ ( دژ سفید ) كه نام آن در شاهنامه آمده است.

    5-     وجود خرابه های قلعه رستم در منطقه كه قسمتی از آثار به جای مانده آن در ضلع جنول غربی میدان ورودی شهر كاخك مشهود می باشد پناهگاهی زیرزمینی بوده كه حدود 2000 نفر گنجایش داشته و در دل كوه بنا گردیده و در مقابل هجوم بیگانگان و از جمله روسها ( اُرُسها ) مورد استفاده قرار می گرفته است.

    6-       وجودروستای كلات در حدود 8 كیلومتری غرب كاخك كه نام آن ضمن داستانهای مختلف بارها در شاهنامه آمده است.

    7-       زیبد یكی از دهستانهای بخش كاخك كه درشاهنامه بصورت «ریبد‌» بارها تكرار شده.

    8-       روستای « چــرمه » در جنوب كاخك چندین بار بصورت « چرم » آمده است.

    9-       وجودمقبره پیران ویسه دردوكیلومتری غرب كاخك بربالای كوهی دركنارآبادی به نام «ایدو»كه درشاهنامه فردوسی به آن اشاره شده.

    10-   وجود غاری موسوم به غار پارس ( پارت ) یا پارسه در حدود 4 كیلومتری جنوب شرقی كاخك كه مؤلف جغرافیای تاریخی گناباد ، شهری در آن محدوده را مركز پارتها می داند ، نیز نشان از سابقه تاریخی آن است.

    11-   مؤلف كتاب نامبرده به نقل از كتاب طبقات ناصری از وقایع دوران غزنویان می نویسد :   « در سال 601 كه سلطان غازی معزالدین لشكر به طرف خوارزم برد ملك علاء الدین از غور لشكر به طرف ملحدستان و قهستان رفت و به طرف جناباد قهستان لشكر كشید و قلعه كاخ{ كاخك } جناباد رافتح كرد وغزو و جهاد بیشمار به جای آورد.» مطلب فوق نشان می دهد كه فتح قلعه كاخك درآن تاریخ اهمیت ویژه ای داشته وبه معنی تسلط برهمه گنابادبوده است.

    12-    از آثار تاریخی و دارای اهمیت مسجد جامع پایین (سربازار) كه در سال 961 ه.ق به دستور شاهزاده سلطانم خواهر شاه طهماسب اول صفوی ساخته شده و در سال 1070 گچبری و تزئینات ایوان و محراب آن انجام شده.

    13-    مسجد جامع علیا : اشعار گرداگرد محراب آن منقوش است كه تاریخ ساخت مسجد از آخرین بیت آن به 500 سال قبل برمی گردد.

    سال تاریخش چو پرسیدم خرد سنجید و گفت    

                                              دانه ای دُر از صدف با آب و تاب آید برون

    14- مساجد میرشاه میر ، خورك ، صیفا ، یعقوبان ، عطار ، نوری ، حسینیه حاج ابراهیم در بالا ، حاج محمد اشرف در پایین ، حسینیه آقا مهدی در مركز شهر ، مدرسه علمیه سربازار كه واقف آن مرحوم حاج حسن كرباسی بین سالهای 1100 تا 1200 می زیسته از دیگر آثار تاریخی این شهر كهن می باشد.

    15-   كاخك دارای 4 چنار بزرگ است كه تقریباً در یك خط مستقیم در كنار آبراهه اصلی از بالا به پایین غرس شده اند. ارتفاع چنار بالا حدود 30 متر و پیرامون آن 5/6 متر و پیرامون آن 5/6 متر ، چنار سربازار پیرامون آن 5/5 متر چنارسرفنجان با پیرامون 10/6 متر و چنارخورك دارای پیرامون 25/6 متر می باشد.

     

    www.sh-kakhk.ir منبع

     

  • نظرات() 
  • سه شنبه 19 مرداد 1389

    در رابطه با شهر نصرآباد آنطور از شواهد و قرائن پیداست و اطلاعات غیر رسمی  بعضی از بزرگان هسته اولیه مردم منطقه 7نفر بودند كه از شهرستان تربت حیدریه به این منطقه ییلاقی مهاجرت كردند كه ظاهراً  یكنفر از آنها بنام نصیر بوده و این مكان ابتدا روستای نصیرآباد و بعدها به نصرآباد تغییر كرده است و بعد از آن یك گروه 30 نفری معروف به  نجفی كه از اولاد علی بلوچ بودند اینها هم از تربت حیدریه به این مكان كوچ كرده و شغل اصلی آنان دامداری بود .سپس قبایل دیگری از جمله میركیها از روستای لنگر محمود آباد كه شغل اصلی آنان میراب و آبگیر بوده و قائنیها از شهرستان قائن و گروهی هم از روستای پترو جلگه زاوه تربت حیدریه به منطقه مهاجرت كردند . در مجموع این مكاناز ابتدا تاكنون  اساساً مهاجر پذیر بوده و قدمت آن به 150 سال قبل بر می گردد .

    رونق نصرآباد از زمان حفر قنات توسط حاج حسین ملك بود كه كشاورزی در كنار دامداری فعال شد و همین امر باعث رشد اقتصادی و ازدیاد جمعیت و نفوس  را شامل شد . افراد با نفوذ منطقه در زمان حاج حسین ملك رحیم داد ، گوهری كه خان بودند و همچنین كدخدا نصیركه درمیان مردم اعتبار داشتند .

    اختلافات اولیه نصرآباد كه از سال 1342 بروز كرد سر مسئله آب بوده و بنوعی طوایف برای گرفتن سهم بیشتر یا چگونگی انتخاب مباشر برای قنات یا چاه كشاورزی یكسری نزاع و درگیریهایی را بوجود می آوردند . كه بعضاً با وساطت بزرگان و خوانین آن زمان و افراد بانفوذ مرتفع می گردید .

     

    نام دهستانها :

    دارای دو دهستان بالاجام و كاریزان

    تعداد روستاها:

    39 روستا – تعداد روستاهای بالای 20 خانوار: 30 روستا – تعداد روستاهای زیر 20 خانوار: 9 روستا

    جمعیت كل بخش (آمار رسمی سال 75): 35244 نفر- جمعیت كل بخش(آمار خانه های بهداشت سال 85): 38778 نفر

    عمده فعالیتهای مردم: كشاورزی و دامداری

     

    تاسیسات زیر بنایی:

     

    1-بسیاری از ادارات بخش دارای ساختمان مستقل اداری می باشند و تعدادی هم بصورت استیجاری كه عبارتنداز: بخشداری،شهرداری،نمایندگی آموزش و پرورش،كمیته امداد،

    2-راههای روستایی: 18 روستا آسفالت شده اند ، 21 روستا شوسه می باشند

    3-از نظر برق رسانی تاكنون 38 روستای این بخش از نعمت روشنایی برخوردار بوده . و دارای یك پست فشار قوی در جاده آسیایی در مجاورت روستای خیرآباد می باشد.

    4-گاز رسانی تنها در شهر نصرآباد و روستای قلعه سرخ انجام شده است .

    5-از نظر مخابرات تعداد 30 دفتر مخابراتی و 21 روستا دارای تلفن منازل می باشند.

    6-تعداد جایگاه های عرضه مواد سوختی 18 جایگاه در بخش فعال می باشند. 

     

     

     

    اموراجتماعی:

     

    1-بخش نصرآباد از طوایف متنوعی برخوردار می باشد بطوریكه در خود شهر از دو قوم بزرگ گرگعلی و علی بلوچ كه هردو از طایفه قرائی می باشند.و در سایر روستاها طوایفی همچون: قرائی ، قاینی ، خاوری و جامی تشكیل شده .همچنین طایفه های تیموری و باطوری در روستاهای اهل سنت ا ین بخش سكونت دارند.

    2-98% مردم این بخش شیعه هستند و تنها 2% از جمعیت بخش را سنی تشكیل داده است. از نظر تعداد مسجد و حسینیه دارای 38 مسجد و 10 حسینیه و نماز جمعه در مركز بخش یعنی شهر نصرآباد برگزار میگردد.

    3-شهر و بخش نصرآباد دارای 217 شهید ، 19 آزاده  ، 60جانباز و 2110 رزمنده می باشد.

    4-افراد تحت پوشش كمیته امداد امام (ره)عبارتند از: مددجویان عادی زیر شصت سال (شامل زندانیان ، بیماران و زنان بی سرپرست) 590 خانوار و 1767 نفراست. مددجویان شصت به بالا طرح شهید رجایی دارای 717 خانوار و 1632 نفر می باشدكه مجموع مددجویان 1307 خانوار و 3399 نفر را تشكیل می دهد (البته آمار فوق تا پایان سال 1384 می باشد) و در سال جار ی چیز ی حدود 300 خانوار اضافه شده است . از این تعداد آمار مددجویان 726 نفر دانش آموز در مقاطع مختلف تحصیل می كنند.

    5-تعداد مراكز بهداشتی درمانی در بخش 4 عدد می باشد ، 23 خانه بهداشت ، 11 روستای قمر،13 تیم سیار و 10 پزشك در مراكز بهداشتی  مشغول به فعالیت هستند. البته تعداد 5 پزشك خصوصی دارای مطب به این آمار اضافه میشوند.

     

     

     

     امور فرهنگی:

     

    1-تعداد10 اثر به ثبت رسیده است كه شامل: حمام ابدال آباد ، قلعه كهنه رونج در خرم آباد ، تپه باستانی آسیاب اندای ، بنای رباط سمنگان ، تپه سمنگان ، تپه ارگ و تپه خشخاش و بردو ، محوطه باستانی قلعه شیر ، تپه گنج كاریزان ، بقایای بنای بلغور خانه و قبرستان قلعه شیر- تعداد 7 اثر به ثبت نرسیده كه عبارتند از: تپه قبرستان و قلعه كهنه تقی آباد ، رباط خاكستری (تپه كلان) و تپه سرخ رباط سمنگان ، تپه پشت باغ بردو ، تپه غسالخانه قلعه شیر.

    2-در بخش آموزش و پرورش : 40 مدرسه ابتدایی ، 20 مدرسه راهنمایی ، 12 دبیرستان و 2 مركزپیش دانشگاهی . تعداد دانش آموزان در مقاطع مختلف 8000 نفر و معلمین شاغل در بخش 400 نفر می باشند.

    3-در بخش نهضت سوادآموزی: در حال حاضر تعداد كلاسهای فعال در سطح بخش 5 كلاس می باشد. تعداد سوادآموزان 70 نفر و تعداد آموزشیاران 5 نفر می باشد .مكان كلاسها در شهر نصرآباد ، روستاهای سماخون ، كلاته فاضل ، قلعه شیر

     

    امور اقتصادی و كشاورزی:

     

    1-تعداد بانكها: 4 شعبه شامل : دوشعبه بانك كشاورزی،یك شعبه بانك صادرات و یك شعبه بانك ملت می باشد

     2-در بخش شركت تعاونی تولید تنها یك مورد در روستای خیرآباد بنام قائم جام فعالیت دارد.

    3-وضعیت موجود محصولات زراعی شامل 22106 هكتار آبی،1845 هكتار باغی،15000 هكتار دیم كه جمعاً 38951 هكتار-محصولات دامی شامل صنعتی 1950 راس ، مرغداری گوشتی 10000 راس ، گوسفند و بره 39950 راس ، گاو و گوساله 2638 راس ، بز و بزغاله 19970 راس   شیلات مزارع گرمابی 10 واحد (10000متر مربع) زنبور عسل 200 كندو می باشد.

    میانگین آمار تولید هر محصول شامل: گندم 3850 آبی 300 كیلو دیم ، جو 4 تن ،  چغندر 33 تن  ،  یونجه 16 تن ، گوجه فرنگی 35 تن ، پیاز 30 تن ، سیب زمینی 30 تن ، جالیز 12 تن ، ازت علوفه ای 80 تن می باشد.

    4- تنها معدن این بخش كه بتازگی كشف شده سنگ سیمان كوههای روستای زوادر و ابدال آباد می باشد.

    5-شركتهای موجود در بخش شامل 2 شركت جمع آوری شیر و 2 شركت شركت تعاونی روستایی

    6- 4 واحد كوره آجر پزی در بخش فعال می باشند.

     

    منابع آبی:

     

    در بخش تعداد 42 قنات و 200 چاه عمیق ، 5 چاه نیمه عمیق ، 8 چشمه ، 2 رودخانه دائمی  موجود می باشد كه از این تعداد تنها 15 حلقه چاه دیزلی هستند مابقی برقی شدند.

     

     

    امور انتظامی و امنیتی:

     

    دارای 2 حوزه بسیج مقاومت نصرآباد و مومن آباد و یك پاسگاه انتظامی و ایست و بازرسی كاریزنو می باشد.

     

    امور سیاسی:

     

    1-   بخشداری از سال 1375 تاسیس شده و فاقد ساختمان مستقل می باشد و در حال حاضر امورات اداری در انبار شركت تعاونی روستایی ( اجاره ای ) است كه از استانداردهای لازم برخوردار نبوده و پرسنل بخشداری كه تعداد آنها 8 نفر می باشد از كمترین امكانات لازم برخوردار بوده و بنوعی با مشكلات و درخصوص رسیدگی به مسائل ارباب رجوع از جان مایع می گذارند.

    2-     از شخصیتهای بانفوذ بخش می توان به حاج آقای امیری امام جمعه شهر نصر آباد اشاره كرد.

    4-دهیاریها:

     

    بخش نصرآباد دارای 30 دهیاری می باشد كه در سال 1381 از وزارت كشور مجوز تاسیس گرفت و در سال 1382 فعالیت خود را آغاز كرد .

    اولین اقدام برای دهیاریها فراهم كردن تجهیزات اولیه از قبیل دفتر دهیاری ، خرید لوازم التحریر و بود .بعد از آن اختصاص بودجه پیشنهادی عمرانی برای هر دهیاری جهت آبادانی روستاها صورت گرفت شامل: تسطیح معابر ، احداث غسالخانه ، طرح هادی، كمك به موسسات فرهنگی وورزشی ، ایجاد فضای سبز و غیره

    اقدامات انجام گرفته توسط دهیاریها عبارتند از: شن ریزی و تسطیح معابر 10 روستا ، احداث و تكمیل غسالخانه 8 روستا ، اصلاح و توسعه معابر و جدول كشی 3 روستا ، فضای سبز 2 روستا ، احداث زمین ورزشی 2 روستا ، ساماندهی گلزار شهدا به مبلغ 200000000 ریال در روستای قلعه سرخ ، اختصاص ماشین آلات از قبیل 2 دستگاه نیسان حمل زباله ، یك دستگاه بیل بهكو ، یك دستگاه تراكتور به چهار دهیاری ، 4 دستگاه موتور سیكلت هندا ، كپسول آتش نشانی 3تا 50 كیلویی و یك 12 كیلویی به دهیاریها.

     

        عمده پروژه های در دست اجرا :

     

    احداث بند ذخیره و كانال انتقال آب ابدال آباد و بردو احداث باند دوم جاده مشهد تربت جام و كمربندی شهر نصرآباد.

     

     www.khorasan.ir منبع

     

     

  • نظرات() 
  • سه شنبه 19 مرداد 1389

    شهرستان چناران، با پهنه ای بیش از 4هزار كیلومترمربع، در شمال خاوری استان خراسان‌رضوی قرار دارد. در سرشماری سراسری سال 1375 جمعیت شهرستان چناران 107270 نفر بر آورد شده است كه از این تعداد 32064 نفر در مركز این شهرستان زندگی می‌‌‌كردند. هنر فرش‌بافی در‌‌ چناران و پیرامون آن رایج است این فرش ها با طرح‌های مشهد و نقش های افشان، لچك، ترنج، محرابی‌و خشتی عرضه می‌شود. شهر منیجان، ‌مسجد جامع پیشین شهر و میل رادكان از جمله مهم ترین مناطق دیدنی و تاریخی شهرستان چناران به شمار می‌آیند.

    مکان های دیدنی و تاریخی

    شهر منیجان، ‌مسجد جامع پیشین شهر و میل رادكان از جمله مهم ترین مناطق دیدنی و تارخی شهرستان چناران به شمار می‌آیند.  

    صنایع و معادن

    از صنایع و معادن این شهرستان اطلاعات مستندی در دست نیست.  

    کشاورزی و دام داری

    در چناران به دلیل وجود رودخانه‌ی كشف رود، بارندگی زیاد و زمین حاصل‌خیز، كشاورزی رواج كامل دارد. آب كشاورزی از رودخانه، چاه و كاریز تأمین می شود و مهم ترین فرآورده های كشاورزی آن را، چغندرقند، گندم، جو،‌ و تره بار تشكیل می دهند. دام‌داری نیز از كارهای مهم مردم بوده و بیش تر دركنار كشاورزی رایج است. 

    وجه تسمیه و پیشینه تاریخی

    نام این ناحیه در گذشته های بسیار دور «رادكان» بوده و سپس «ارداك» خوانده شده و ظاهرا از سال 1338 هـ . ش، به چناران تبدیل یافته و مركز آن رادكان تعیین شده است. از آن جا كه در دوران پیش از اسلام و هم چنین سده های نخست اسلامی «رادكان» بسیار آباد و پر رونق بوده و یكی از شهرهای چهارگانه توس به شمار می رفته و مردانی جوانمرد، نیك اندیش و شجاع داشته است، آن را «رادكان» به معنی جایگاه جوانمرد خوانده‌اند. واژه «ارداک» نیز دارای معانی گوناگونی چون مکان مردان بزرگ، قرارگاه سپاهیان‌و نیز نام شخصی خاص است. بنای ارداك (چناران) را به اردا، موبد اردشیر بابكان، كه پارسیان او را پیامبر دانسته اند و پدرش ویراف بوده نسبت می دهند. شاید این موبد، موكل آتشكده این ناحیه بوده و به همین جهت به آن ارداك گفته اند.
    تمامی سرزمین خراسان، از جمله ناحیه چناران در روزگار خلفای راشدین گشوده شده و پس از آن، امویان و عباسیان بر آن حكومت كرده اند. در 129 هـ . ق، ابومسلم خراسانی از شهر مرو برخاست و خراسان از جمله رادكان و چناران را گشود. سپس طاهریان، صفاریان سیستان، سامانیان، غزنویان، سلجوقیان و خوارزمشاهیان بر این دیار حكم رانده اند. آلب ارسلان سلجوقی در سال 463 هـ . ق، فرزند خود ملكشاه را به ولیعهدی خویش برگزید و از خوارزم به رادكان آمده بزرگان، حاكمان و سرداران را در آن جا گرد آورد. وی با ساختن تختی از زر سرخ فرزند و ولیعهد خویش را بر فراز آن نشانید و فرمان داد كه بار دیگر، امیران و بزرگان با او بیعت كنند.
    با چیره گی مغولان بر سراسر خراسان در سال 617 هـ . ق، سنتبای بهادر به دستور چنگیز مغول در 617 هـ . ق، از راه توس، رهسپار رادكان شد و چون از النگ رادكان (چمن رادكان) خوشش آمد، آسیبی به ساكنان آن نرسانید؛ تنها شماری سرباز در آن جا گذاشت و رهسپار خبوشان (قوچان) شد. بر اساس منابع تاریخی، هلاكوخان مغول نیز چند گاه به رادكان و چناران آمده و در آن جا اردو زده است. از سال 641 هـ . ق، به بعد نیز حکومت های بزرگ و کوچکی چون ملك كرت در هرات، امراء سربداری (737 هـ . ق) در سبزوار، طغا تیموریان (737 هـ . ق) در جرجان، امراء جغتایی (769 هـ . ق) در بلخ، تیموریان (781 هـ . ق) و نیز اوزبك ها و صفویان بر این سرزمین حكومت داشته اند. شاه عباس بزرگ صفوی (996- 1038 هـ . ق) برای جلوگیری از تاخت و تاز تركان و اوزبكان، کردان جنگجو را از ولایت های باختری ایران به خراسان كوچ داد و پنج ولایت كرد نشین در مرز، از استرآباد تا چناران تشكیل داد.
    نادرشاه افشار‌ (1148- 1160 هـ . ق)، در روزگار فرمانروایی خود، خراسان، ‌از جمله چناران را در دست داشت و جانشینانش تا سال 1217 هـ . ق، بر این سرزمین حكومت كردند. نادرشاه در چناران، مركزی برای پرورش اسب ایجاد كرده بود، كه از نژاد اسب عربی و مادیان خراسانی، بهترین اسب را پرورش می دادند. پس از افشاریان، تا سال 1248 هـ . ق، سرزمین پهناور خراسان به گونه ملوك الوایفی اداره می گشت و چندین طایفه از كردان، بر بخشی از آن، از جمله چناران و قوچان حكومت می كردند. ناصرالدین شاه قاجار نیز دوبار در فاصله سال های 1283 و 1300 هـ . ق به رادكان آمده و در این زمان حاكم آن، محمد رضا خان رادكانی بوده و چناران تابع بلوك رادكان بوده است. 

    مشخصات جغرافیایی

    شهرستان چناران، با پهنه ای بیش از 4هزار كیلومتر مربع، در شمال خاوری استان خراسان رضوی قرار دارد. این شهرستان ازشمال به شهرستان درگز، از باختر به شهرستان قوچان، از خاور به شهرستان مشهد و از جنوب به شهرستان های نیشابور و مشهد محدود است. این شهرستان با قرار گرفتن در میانه دشت توس و كوه های هزار مسجد و بینالود، فاقد ناهمواری است. هوای چناران معتدل و خشك است، و بیش ترین درجه حرارت در تابستان ها به 37 درجه بالای صفر و كم ترین آن،‌ در زمستان ها به 15 درجه زیر صفر می رسد. میانگین بارندگی سالیانه این شهر‌250 میلی‌متر است. 

    iran-travel.blogfa.com منبع

  • نظرات() 
  • کلات

    سه شنبه 19 مرداد 1389

    شهرستان کلات از شهرستانهای استان خراسان رضوی می‌باشد. مرکز این شهرستان شهر کلات است و شهرزو دیگر شهر آن است. در سال ۱۳۸۵، این شهرستان تعداد ۴۰٬۶۶۷ نفر جمعیت داشته است.این شهرستان درشمال شرقی ایران و خراسان قرار گرفته که از شمال بوسیله تپه ماهورهای نسبتاً پست به طول ۱۸۰ کیلومتر با کشور ترکمنستان همجوار است. و ازجنوب به کوه هزارمسجد و شهرستان مشهد، از شرق به شهرستان سرخس و از سمت غرب به شهرستان درگز محدود می‌شود. فاصله این شهر با مشهد ۱۴۵ کیلومتر، با جاده‌ای کوهستانی است. شهرستان کلات نادر در ۵۹ درجه و ۹ دقیقه و ۴۰ ثانیه تا ۶۰ درجه و ۲۷ دقیقه و ۲۵ ثانیه طول شرقی و ۳۶ درجه و ۲۴ دقیقه و ۲۰ ثانیه تا ۳۷ درجه و ۱۷ دقیقه عرض شمالی قرار دارد. این شهرستان در منطقه نیمه معتدل کوهستانی قرار دارد و دارای زمستان های سرد و تابستان های گرم و در مناطق پست هوایی معتدل در کوهپایه‌هاست. بلندترین نقطه آن ۳۰۵۹ متر از سطح دریا در ارتفاعات هزار مسجد و پست ترین نقطه آن ۴۵۰ متر در محل خروجی رودخانه چهچه در مرز ترکمنستان است.

    تقسیمات کشوری

    کلات نادر تا سال ۱۳۸۲ به عنوان بخشی از توابع شهرستان مشهد به شمار می‌رفت که در این سال با انتزاع از این شهرستان، با دو بخش زاوین و مرکزی به شهرستان ارتقاء یافت. شهرستان کلات دارای چهار دهستان پساکو ، زاوین ، مسجد کبود گنبد و هزار مسجد می باشد.وسعت این شهرستان ۳۵۱۸ کیلومتر مربع است.

    بخش مرکزی شهرستان کلات

      دهستان کبودگنبد
      دهستان هزارمسجد

    شهر: کلات

    بخش زاوین

      دهستان پساکه
      دهستان زاوین

    شهر: شهرزو

    مناطق تاریخی

    عمارت خورشید - مسجد کبود گنبد - دربند ارغونشاه - حمام نادری - چاه نادری قله زو - آب انبار خشت نادری - کتیبه نادری - بند نادری – قلعه فرود - تأسیسات آبرسانی قره سو به شهرکلات

    مناطق تفریحی

    آبشار قره‌سو - بند نادری - آبشار ارتکند و غار آبی ارتکند - آبشار آبگرم - رودخانه بابا رمضان - دره‌های عمیق روستای قله زو -جنگل پسته خواجه - جنگل ارس در لاین.

    khorasanr.persianblog.ir منبع

  • نظرات() 
  • سه شنبه 19 مرداد 1389

    فیض‌آباد از شهرهای استان خراسان رضوی می‌باشد. این شهر مرکز شهرستان مه‌ولات است و در سال ۱۳۸۵، تعداد ۱۵٬۱۵۱ نفر جمعیت داشته است.

    فیض‌آباد آغازگاه جاده ۹۱ ایران است که تا بندر جاسک در دریای عمان ادامه می‌یابد.

    fa.wikipedia.orgمنبع

  • نظرات() 
  • سه شنبه 19 مرداد 1389

    شهرستان فریمان, زادگاه علامه شهید استاد مطهری, با 4130 كیلومتر وسعت در 75كیلومتری جنوب شرق مشهد واقع است. از شرق به تربت جام . از شمال به سرخس و مشهد ، از غرب و جنوب به تربت حیدریه محدود می گردد. آب و هوای آن معتدل و در دوره پنجساله اخیر میانگین دمای آن 9/12 حداکثر38 و حداقل 18- درجه سانتیگراد بوده است . این شرایط ، اوضاع مساعدی را برای رشد كشاورزی منطقه فراهم كرده است . ارتفاعات به صورت دو دیوار ممتد در قسمت شمال و جنوب آن  امتداد یافته است. مهمترین دشت های آن : سنگ بست ، فریمان ، قلندرآباد ، بالابند, و مهمترین ارتفاعات : كلیلاق ، دال ، كمرزرد و شاهان می باشد. 65 درصد شهرستان را ارتفاعات و35درصد را دشتها و نواحی پست شامل میشود.

    دارای دو رود نسبتا دائمی – فریمان و کلاته رحمان- است وعمده منابع آبی آن از استحصال آبهای زیرزمینی , قنوات و چشمه ها تامین میشود. میانگین بارندگی سالیانه آن 265میلیمتر , حداکثرارتفاع 3280و حداقل ارتفاع 1410 متر از سطح دریا میباشد .

    به رغم سابقه تاریخی شهرستان , و مورد توجه قرار گرفتن از سوی برخی مقامات طراز اول کشور در اواخر قاجاریه و پهلوی اول , داشتن قابلیت های مناسب اقتصادی و اجتماعی , نزدیکی به مشهد – دومین کلان شهر کشور – و رشد سریع سرمایه گذاری بخش صنعت در منطقه پس از انقلاب اسلامی , لکن          زیرساخت های اجتماعی – فرهنگی و عمرانی شهرستان چنانکه در خور , رشد نداشته است . در صفحات آتی , شمه ای از وضعیت فعلی شهرستان در بخش های مختلف , پروژه های در حال اجرا و برنامه های در دست پیگیری ارایه شده است.

    ب) اوضاع اجتماعی :

    1 – جمعیت : براساس برآورد ابتدای سال 84 , جمعیت شهرستان در حال حاضر 88077نفر می باشد. 54% شهری ( 48000نفر ) و 47% آن روستایی (  40000نفر ) است . نسبت جنسی 104, جمعیت مردان 51% ( 45000نفر ) و زنان   ( 4300نفر )  است. حدود 40% جمعیت شهرستان در سنین زیر سی سال قرار دارند.

    2- طوایف واقوام: خاوری 35% , فارس و تیموری 25% , بلوچ, عرب, تاجیک و... 15%و ترک ( برلاسی , ازبک و .. ) 25% جمعیت شهرستان را شامل می شود .

    3- سواد  :92 درصد مردم شهرستان باسوادند. در حال حاضر 20760دانش آموز در مقاطع مختلف در 276 فضای آموزش شهرستان  به تحصیل  اشتغال دارند. همچنین از طریق نهضت سوادآموزی 169کلاس درس در سال جاری دایر و 2500 نفر در این کلاس ها جذب شده اند ونیز 16مرکز یادگیری محلی clc برای ارایه آموزش ها ومهارت های مختلف به روستائیان و شهروندان فعالند.

    4- بهداشت : یک بیمارستان 52 تختخوابی و 7 مرکز بهداشتی - درمانی ,  27 خانه بهداشت روستایی و 9 پایگاه بهداشتی , 100درصد مردم شهرستان را تحت پوشش خدمات بهداشتی و درمانی دارد.

    5-تربیت بدنی: چهار سالن ورزشی: شهیدتوحیدی , شهیدمطهری ,شهیدغدیری و شهیدچمران قلندرآباد, استخر شنای سرپوشیده شهرداری, دو باشگاه ورزشهای رزمی و بدنسازی در بخش خصوصی .11 هیات ورزشی دربخش مردان و5 هیات ورزشی در بخش زنان امکانات ورزشی شهرستان را تشکیل می دهد. ورزش کشتی با ستانی و فوتبال جوانان شهرستان در سطوح بین المللی ,کشوری و منطقه ای حایز رتبه هستند.

    سرانه فضای ورزشی روباز تربیت بدنی آزاد 053/0 مترمربع

    سرانه فضای ورزشی سرپوشیده تربیت بدنی آزاد 064/0 مترمربع

    6- اشتغال و بیکاری : نرخ بیکاری شهرستان 32/10 درصد , جمعیت در سن فعالیت(64-15  ساله)معادل 59800 نفر است. 48% مردم شهرستان در بخش کشاورزی , 27% درصنعت و18 درصد در بخش خدمات فعالیت دارند. در حال حاضر قریب 6000نفر بیکاران جویای کار در مراکز کاریابی اداره کار شهرستان ثبت نام شده است. در سال 83 جمعا 148نفر تسهیلات خوداشتغالی دریافت کرده اند.

    7 - تشکل های غیردولتی : انجمن مطهر جوان , جمعیت طلیعه داران اندیشه های نو , انجمن محبان الزهراء, انجمن خاتم الاوصیاء ( فارغ التحصیلان و فرهیختگان  بانوان) , کانون فرهنگی بانوان , مجمع خیرین حساب 100امام (ره) , انجمن هنرمندان , شورای مشارکت های بهزیستی ,انجمن کتابخانه های شهرستان ,خانه صنعت ومعدن , از جمله تشکلهای غیردولتی فعال در شهرستان هستند.

    8-مراکز حمایتی :کمیته امدادامام (ره) با 8000نفر تحت پوشش از خانواده های مستمند وبی سرپرست, و بهزیستی با حدود 850 نفر تحت پوشش از معلولین و... ازمراکز حمایتی شهرستان هستند.(240 نفر از معلولین شهرستان عقب مانده های ذهنی هستند.) بعلاوه دو انجمن خیریه نیز درامر کمک به خانواده های مستمند و تامین جهیزیه زوجهای جوان بی بضاعت , صندوق های قرض الحسنه: قوامین , انصارالمجاهدین , مولی الموحدین, امام صادق(ع) , امام حسن عسکری (ع)  در امر کمک و رفع نیازهای شهروندان فعالند.

    سازمان تامین اجتماعی 8720 نفر وخدمات درمانی2745  نفر تحت پوشش دارند.

    9- کالاهای سهمیه ای و یارانه ای شهرستان : روغن نباتی ماهیانه 5/79 تن , برنج 258تن , قندوشکر 104تن و پنیر 10 تن طبق سیستم بسیج اقتصادی توزیع می شود . سهمیه آرد شهرستان ماهیانه 897تن می باشد .

    در بخش مصالح ساختمانی ماهیانه 1094 تن سیمان به شهرستان تحویل می گردد.

    ج) اوضاع فرهنگی :

    1- فرهنگی وهنری: مراکز ارایه خدمات فرهنگی شهرستان عبارتند از :  مجموعه فرهنگی و هنری شهید مطهری در اداره ارشاد , کانون هنرمندان شهرستان با 8 انجمن هنری , یک سینما , دو کتابخانه عمومی فریمان وقلندرآباد , کانون پرورش کودکان ونوجوانان و ...

    2- مطبوعات و اطلاع رسانی : نشریه پیک فریمان ( با نشر گاهنامه ای ) و قریب  20 خبرنامه و نشریه دانشجویی گروههای اموزشی دانشگاه پیام نور و نیز برخی نشریات خبری موردی از مساجد وحسینیه های شهرستان در اطلاع رسانی محلی قابل ذکرند. شهرستان فاقد نشریه منظم و فرامنطقه ای است.

    نمایندگی صداوسیما با یک خبرنگار و روزنامه خراسان نیز با یک خبرنگار در بخش اطلاع رسانی شهرستان فعالیند.

    3- مراکز فرهنگی دینی :  پایگاه امامت جمعه , 14 مسجدوحسینیه , حوزه علمیه شهید مطهری , مکتب نرجس , مدرسه علمیه نرجس در شهر فریمان.

    4- مذهب : اکثریت غالب شهرستان دارای مذهب تشیع اثنی عشری هستند. اهل سنت حدود 3% جمعیت شهرستان را شامل می شوند و عمدتا در روستاهای اقر علیا و سفلی , سردشت , چهاربست , الغور و ... سکونت دارند.

    5- آموزش عالی :تنها مرکز آموزش عالی شهرستان دانشگاه پیام نوراست که از سال 56 شروع به فعالیت کرده , در حال حاضر با 13 رشته در مقاطع کارشناسی و 3 رشته در مقطع کارشناسی ارشد فعال است و حدود 3800 دانشجو دارد. در سال تحصیلی 85-84 نیز 925 نفر (60نفر در مقطع کارشناسی ارشد و 865 نفر در مقاطع کارشناسی) پذیرش دانشجو داشته است.

    د) اوضاع سیاسی:

    1- تقسیمات کشوری : فریمان در سال 1372  از شهرستان مشهد منفک و به شهرستان ارتقاء یافته است. در حال حاضر دارای دو بخش : مرکزی و قلندرآباد , 5 دهستان : فریمان , سنگ بست , بالابند , قلندرآباد , سفیدسنگ  , 4 شهر : فریمان , فرهادگرد , قلندرآباد , سفیدسنگ و 176 آبادی دارای سکنه است.

    2-شوراها : شورای شهرستان , دوشورای بخش , چهار شورای شهر , 85 شورای اسلامی روستا , همچنین 70 دهیاری در سطح شهرستان تشکیل و فعال می باشند. جمعا 275 نفر در شوراهای روستایی و شهرها عضو  می باشند.

    3- احزاب : هیچیک از احزاب کشور در شهرستان دارای دفتر نمی باشند . لکن از دیرباز دو گروه سیاسی که عمدتا در انتخابات ها به شکل حمایت از اصولگرایان و گروههای مقابل بروز می یابد , رقابت ریشه دار و شدیدی دارند.

    4- انتخابات: در دو مرحله انتخابات ریاست جمهوری نهم در سال 84 شهرستان فریمان با مشارکت 78درصد در دوره اول و 73درصد در دوره دوم , رتبه چهارم را در استان خراسان رضوی کسب کرد.

    ه) امنیتی – انتظامی :

    شهرستان دارای یک فرماندهی انتظامی درجه 5 , چهار پاسگاه انتظامی درجه 6 فعال ویک پاسگاه مصوب غیرفعال (پاسگاه چشمه جلال بالابند) , دو کلانتری درون شهری درجه 3 و برون شهریدرجه 4الف, یگان ویژه دسته رزمی در قالب 3 گروه در سه پاسگاه انتظامی شهرستان می باشد. همچنین 43 پایگاه بسیج, پاسگاه  پلیس راه وامور حمل ونقل, معاونت راهنمایی ورانندگی انتظامی  فعال هستند.دادگستری , دادسرای عمومی ونیز 38 شورای حل اختلاف در سطح شهرستان درامر قضا فعالیت دارند.

    1.       -    همچنین در شورای تامین شهرستان نماینده لشکر 5 نصر – که محدوده شهرستان در حوزه عمل آن در قسمت شرق کشور قرار می گیرد, شرکت می نماید.

    2.       -    در حال حاضر مشکل امنیتی در شهرستان وجود ندارد .( در سال های 76-80 بدلیل وجود افاغنه وفعایت گروههای قاچاقچی و تردد اشرار در منطقه,مدتی ناامنی حاد بروز کرده ومنجر به تخلیه چند روستا در محدوده جنوبی شهرستان می گردد . با تدبیری که در سال 82و83اتخاذ شد درحال حاضر جمعیت روستاها به محل سکونت قبلی مراجعت کرده اند.)

    3.       -    شهرستان مناطق حاد و حادثه خیز امنیتی ندارد. لکن از سه مسیر : ارتفاعات کلیلاق , مرز شهرستان های تربت حیدریه و فریمان , مسیر شاهان گرماب – رزمگاه , محور رخنه - کته شمشیر - بالابند , قاچاقچیان برای حمل مواد مخدر گاه تردد می نمایند.

    اوضاع اقتصادی و سرمایه گذاری

    الف) کشاورزی و دام :

    فریمان از مراکز عمده کشاورزی در منطقه است.زمین های کشاورزی آبی و دیم40000 هکتار , باغ و سردرختی 2600 هکتار. مجموع تولید سالیانه محصولات زراعی 200 هزارتن و سردرختی 12هزار تن می باشد.

    تولید 5% گندم استان, داشتن 13 نوع میوه درختی دارای رتبه در استان –بیشترین راندمان دانه روغنی کلزا , و علاوه بر غلات , چغندر قند , حبوبات , صیفی جات, ذرت علوفه ای و43 نوع محصول باغی از شاخصهای کشاورزی شهرستان هستند.

    - 450000واحددامی                                           - 5مزرعه پرورش ماهی سردابی        

    -تولیدگوشت قرمز 3189تن                                 -4 شرکت تعاونی تولیدی زراعی    

    -13واحد مرغداری تخمگذار وگوشتی                   - تولید گوشت سفید751تن

    -4شرکت تعاونی تولیدی دامی (شیر وگوشت)              -تولید ماهی 38 تن         

    - تخم مرغ 1663تن                                            -کارخانه تولید خوراک دام

    - دوکشتارگاه صنعتی طیور                                 - تولید پنیر 659 تن سالیانه

    - آزمایشگاه مجهز دامپزشکی                                      - تولید شیر24784 تن سالیانه

    الف – 2: منابع آب : شهرستان دارای 188 حلقه چاه عمیق ونیمه عمیق , 250 رشته چشمه , 189 رشته قنات و دو رود باغ عباس ( فریمان ) وکلاته رحمان می باشد.

    الف – 3:  منابع طبیعی : عرصه مراتع شهرستان 335000هکتار است.عمدتا از نوع درجه 4وبا تراکم کم است.گونه های غالب شهرستان عبارتند از : درمنه , انواع گرامینه , گراس ,گوش بره , ارس , بادامشک , بنه , زرشک کوهی , نسترن , شیرخشت و ..

    الف – 4: تعاون روستایی : 5 شرکت تعاونی کشاورزی, 6شرکت تعاونی روستایی , 8000عضو , اتحادیه تعاونیهای روستایی و 28 عاملیت فروشندگی روستایی کار خدمات رسانی به جمعیت روستایی شهرستان را بر عهده دارند.

    www.khorasan.ir منبع

  • نظرات() 
  • طرقبه

    سه شنبه 19 مرداد 1389

    شهر طرقبه که اکنون یکی از شهرهای استان خراسان رضوی به شمار می‌آید، از جمله آبادی‌های بزرگ طوس قدیم بوده كه در میان دره‌های سرسبز رشته‌کوه بینالود واقع گردیده است. این شهر دارای مراکز متعدد توریستی و گردشگری است و در کنار شاندیز از مراکز مهم توریستی استان خراسان به شمار می‌رود.

     ریشه نام طرقبه

    ریشه نام طرقبه، از «ترغبذ» می‌باشد كه از دو بخش «تُرُق» و «بَذ» تشکیل شده و به معنی آبادی بزرگ است. پسوند «بد» و «بذ» و «پت» در پارسی باستان برای غیر انسان به معنی بزرگ بوده است. طرقبه در اصل ترغبذ بوده و ترغبذ و ترغوذ در طول سالیان متمادی تطور لفظی پیدا كرده‌اند به ترغبذ و ترعبه و طرقبه.

    بعضی افراد به دلیل نداشتن ریشه و تاریخچه طرقبه، آن را به معنی راه‌های بهتر بیان كرده‌اند و گفته‌اند: «طُرُق» جمع مكثر طریق و «به» به معنی بهتر است و در نتیجه طرقبه به معنی راه‌های بهتر می‌باشد و این موضوع به سفر ناصرالدین شاه قاجار به این دیار برمی‌گردد. راه نیشابور به طوس از دشت و كوه بوده است و به خصوص در فصل بهار و تابستان، راه كوه اتتخاب می‌شده است. به دستور ناصرالدین شاه یا كسان او این راه مرمت شده و چند رباط برای مسافران بنا گردید.

    fa.wikipedia.org منبع

  • نظرات() 
  • سه شنبه 19 مرداد 1389

    تا قبل ازبارگاه حضرت علی صالح(ع) صالح آباد خالی از سکنه و فقط گذرگاه دامدارانی بود که هنگام قشلاق و ییلاق از آن عبور میکردند تا اینکه در سال ۵۲۴ هجری قمری حکومت عباسیان فرزندان بنی هاشم از شامات و حجاز وبین النهرین فراری دادند وبا توجه به شیعه بودن مردم ایران فرزندان بنی هاشم بیشتر به طرف ایران آمدند.

    طبق بررسی به عمل آمده حضرت علی صالح(ع) نیز از جمله فرزندان بنی هاشم بوده که از ظلم وجور حکومت بنی عباس به ایران آمده است.

    حضرت علی صالح(ع) به خواب شخصی به نام پاپی یا آشور از سراب قنبر بیستون کرمانشاه می رودو به دادن نشانی و شناسایی(محل فعلی مقبره)وی را به طرف غرب هدایت می کند وشخص پاپی در محل مقبره با سنگ بارگاه کوچکی درست می کند.ایلات و طوایف پس از دیدن کرامت امامزاده ادعای او را پذیرفته و موید امامزاده می شوندو شخص پاپی به عنوان خادم حضرت ودر جوار آن ساکن می شود.

     صالح آباد که درآن وقت هیجداندشت نام داشت فقط دشتی حاصلخیز وخالی از سکنه بود.

    کم کم دامدارانی دورمقبره جمع شدند وبه صورت سیاه چادر نشین دردشت هیجداندشت زندگی می کردندوبعدها به صورت آبادی بزرگی درآمد.

    در سال ۱۳۰۸ه.ش رضا خان حکومت وقت دستور سرکوب عشایر صادر نمود ودستور داد اسکان اجباری باید شروع شود و مردم عشایر تحت زور و فشار شروع به احداث بنا نمودند و در محل شهر امروزی ساختمان بنا شد.

    در سال ۱۳۱۲ه.ش شناسنامه برای این آبادی صادر شد و در تقسیمات کشوری که در سا ل ۱۳۱۶ه.ش انجام گرفت و کشور به ده استان تقسیم گردید. شهر ایلام جزواستان پنجم یعنی کرمانشاه امروزی محسوب شدو هیجداندشت به عنوان دهستان جزو شهر ایلام محسوب شد وتا سال ۱۳۴۳ه.ش ادامه یافت.

    در سال ۱۳۴۳ه.ش که تقسیمات کشوری دیگری به وجود آمد ایلام از استان پنجم جدا و به فرمانداری کل ایلام و پشتکوه با احتساب سه شهرستان به نامهای :

    (ایلام)- (دهلران )و (مهران و بدره) تبدیل گردید و هیجداندشت به خاطر وجود مرقد مبارک حضرت علی صالح(ع) به نام صالح اباد ثبت گردید و به عنوان یکی از بخشهای سه گانه شهرستان مهران محسوب و کم کم ساختمانهای دولتی و مدارس و ادارات دیگری تاسیس شد و در سال ۱۳۶۷ه.ش بر اساس مصوب هیات وزیران با دهداری هیجداندشت موافقت و محل آن در روستای ریکا تعیین وبا جمعیت کل بخش ۶۵۰۰ نفر ودارای ۳۸ آبادی بزرگ و کوچک در سال ۱۳۷۰به عنوان شهر محسوب شده است.

    بخش صالح آباد از توابع شهرستان مهران و شامل شانزده روستا و ده می باشد. وجود مقبره ی امامزاده علی صالح(ع) که زیارتگاه مردم استان ایلام است از علائم بارز بخش صالح آباد محسوب می شود.

    از طوایف ساکن بخش صالح آباد و از سکنه ی اصلی آن بخش می باشد.زبان و گویش آنها کردی است.

    تیره ها:

    باباها شامل سه تیره که هر کدام شامل چندین تخمه می باشند:

    تیره قنبر:شامل تخمه های ملگه،ملک حسین وچراغعلی می باشد.

    تیره شیخ: شامل تخمه های جمالدین، کلی،رمگه می باشد.

    تیره نظرعلی: شامل تخمه های نظرعلی و عبدولی میباشد.

    عده ای حکایت می کنند که یک روز آقای پاپی ( آشور )امامزاده علی صالح را در خواب دیده و به او اظهار کرده که دنبال یک آهو (غزال)برود و در هر جائیکه آن آهو غیب و ناپدید شدسکونت نمایدکه آقای پاپی از کرمانشاه به صالح آباد می آید ودر جوار امامزاده سکونت می نمایدو به خدمت امامزاده مشغول می شود به مرور زمان فرزندان وی خدمه امامزاده شده که هم اکنون به یک طایفه مبدل شده اند.

    yas1346.persianblog.ir منبع

  • نظرات() 
  • سه شنبه 19 مرداد 1389

    شاندیز شهری در استان خراسان رضوی در شمال شرق ایران است. جمعیت این شهر در سال ۱۳۸۵ برابر با ۶٬۵۷۰ نفر بوده‌است.

    این شهر در ۳۷ کیلومتری شمال غربی مشهد قرار دارد. شاندیز طبق مصوبه دولت و هیات وزیران در سال ۱۳۸۴ به عنوان اولویت اول و تنها منطقه نمونه بین‌المللی گردشگری ایران شناخته شده‌است.

    تاریخچه

    با توجه به شواهد این منطقه قبل از ورود دین اسلام نیز مسکونی بوده و با توجه به این که راه قدیم مشهد به نیشابور از این منطقه می‌گذشته دارای رونق فراوانی بوده‌است.

    به توپ بستن قلعه تاریخی شاهاندژ (شاندیز) توسط حسام‌السلطنه حاکم خراسان در عهد قاجاریه یکی از مهمترین حوادث تاریخی این شهرستان است که در کتاب روضه‌الصفای ناصری بدان اشاره شده‌است. به توپ بستن قلعه تاریخی این شهر به علت نافرمانی مردم شاندیز (شاهاندژ)از حکومت ظالم مرکزی صورت گرفته‌است.

    مراکز تفریحی

    از مهمترین مراکز تفریحی و دیدنی شهر شاندیز می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

    پارک جنگلی شاندیز در غرب شهر شاندیز

    مجموعه توریستی رفاهی تفریحی گلستان شاندیز

    روستاهای سردسیر و خوش اب و هوا و سرسبز ابرده و زشک از توابع شهر شاندیز

    مجموعه پذیرایی و توریستی پدیده شاندیز

    مجموعه پذیرایی باغ سالار شاندیز

    مجموعه اقامتی (هتل) و تفریحی دشت بهشت شاندیز

    خیابان زیبای ابشار

    پیست اسکی ابرده

    پیست موتور سواری ویرانی

    باغات و مناظر زیبای طبیعت

    آثار تاریخی

    آرامگاه شیخ حافظ ابردهی: بقعه و بنایی در غرب شهر شاندیز ابتدای روستای ابرده که متعلق به حافظ بهاء‌الدین عمر ابردهی از مهمترین شیوخ خطه توس بوده وی به سال ۵۸۹ بوده‌است.

    اخی علی قتلقشاه: وی که پس از شیخ عبدالله غرجستانی به عنوان خلیفه و بزرگترین شیخ فرقه کبروی در ویرانی مستقر بوده به روایت مو لف مجمل فصیحی در سال هشتصد در گذشته‌است اگر چه منابع اولیه محل دفن علی اخی را ذکر نکرده‌اند لکن مرحوم عبد الحمید مولوی مقبره واقع در لنگر ویرانی شاندیز را مدفن همین شیخ معرفی کرده‌است.

    رباط تاریخی ویرانی شاندیز: رباط بنایی تقریبا مستطیل شکل ساخته شده و از آجر و سنگ و ملاد است این بنا بیشتر در حاشیه مشهد – شاندیز قرار دارد و ۳۰۰ متر از جاده فاصله دارد و از آنجایی که ویرانی بر سر راه مشهد و توس به نیشابور از طریق شاندیز قرار داشته محل استراحت کاروانهای زیارتی بوده‌است.

    درخت چنار کهن شاندیز: درخت چنار کهن و تاریخی شهر شاندیز که هنوز هم در مرکز شهر واقع است تاریخ دور و درازی را نشان می‌دهد. قدمت آن بیش از ۱۰۰۰ سال است.

    سنگ نگاره‌های شتر سنگ درخت بید شاندیز؛ اطلاعاتی دقیقی از این سنگ نبشته‌ها در دسترس نیست، ولی به گفته آقای دیز آبادی سنگ نوشته‌هایی که دربین نغندر و شاندیز وجود دارند دارای قدمتی ۱۲۰۰۰ ساله هستند.

    www.tebyan.net منبع

    بقایای قلعه تاریخی شاهاندژ شاندیز

  • نظرات() 
  • سرخس

    سه شنبه 19 مرداد 1389

    شهرستان سرخس، یکی از شهرستان‌های شمال شرق خراسان رضوی است. ۸۷٬۴۴۲ نفر جمعیت دارد[۱] و با وسعتی معادل ‪ ۵٬۴۷۲‬کیلومتر مربع دارای دو شهر سرخس و مزداوند، دو بخش مرکزی و مرزداران و شش دهستان است.

    موقعیت جغرافیایی

    سرخس در گوشه شمال شرقی ایران، در مجاورت ترکمنستان(شوروی سابق)، تقریباً بین دو نصف النهار۳۰ تا ۶۰ و ۱۵ تا ۶۱ درجه شرقی و بین دو مدار ۳۶ و ۳۶ تا ۴۰ درجه شمالی قرار گرفته است. حد طبیعی منطقه را در جنوب، رودخانه کشف رود و حد شرقی را رود تجن (از پیوستن رودخانه هریرود و کشف رود) و حدود طبیعی غربی و جنوب غربی را آخرین امتدادهای ارتفاعات کپه داغ مشخص می‌نماید.

    قبل از اسلام

    از دوره قبل از اسلام سرخس اطلاع درستی در دست نیست اما فردوسی در شاهنامه و در داستان«جنگ هفت گردان»از سرخس چنین یاد کرده‌است.

    به نخجیرگاه رد افراسیاب زیکدست کوه ودگر رود آب
    دگر سو سرخس وبیابان به پیش گله گشته بر دشت آهو و میش

    همچنین در داستان آگاه شدن افراسیاب از طوس وسپاه او می‌گوید:

    میان سرخس است و باورد طوس زباورد برخاست آوای کوس
    اگر همانطور که اظهار نظر کرده‌اند که فردوسی ماخذی از تاریخ ایران شرقی در اختیار داشته ،و از آن تاریخ در اشعار خود استفاده می‌کرده‌است، معلوم می‌شود که نام سرخس از دیرترین ایام تاریخ ما-که هنوز در نقاب تاریکی باقی مانده- وجود داشته‌است.
     
     سرخس در دورا ن اسلامی

    چنانکه تاریخ می‌گوید یزگرد سوم آخرین پادشاه ساسانی پس از شکست از اعراب برای تجدید حیات سیاسی خودبه شرق ایران آمد و بالاخره به دست آسیابانی در شهر مرو کشته شد. با توجه به استیلاو اقتدار اعراب بر خراسان و دیگر توابع، در این دوره مرو، شهری آبادبود و نیشابور نیز شهری بزرگ وآبادان،سرخس در نیمه راه این دو شهر از مزایا وسهم خوبی بهره می‌برد. جغرافی دانان ونویسندگان قرن سوم وچهارم به طور مستقیم وغیر مستقیم در باره سرخس چنین ذکر کرده‌اند که،این شهر در آن زمان آبادانی چشمگیری داشته‌است. شاید بتوان فضل بن یحی سرخسی وزیر با تدبیر مامون عباسی را در آبادانی سرخس، در دوره حکومت عباسیان موثر دانست . یعغوبی جغرافی دان قرن سوم هجری در کتاب تاریخ نیشابور صفحه ۱۹ در بار سرخس چنین می‌گوید:سرخس سرزمینی با شکوه وشهرآن بزرگ و در بیابانی ریگزار واقع است و مردمی به هم آمیخته در آن سکونت دارند،عبدالله بن خازم سلمی در زمان خلافت عثمان آن را فتح کرد. صاحب حدود العالم در باره سرخس چنین می‌گوید:سرخس شهری است برراه اندر و اندر میان بیابان نهاده وایشان را یکی خشک رود(فصلی) است که‌اند میان بازار می‌گذردو بوقت آبخیز اندرو آب رود وبس جای با کشت و برز است و مردمان قوی ترکیب اند وجنگی وخواسته ایشان شتر است.

    دوران حکومت سلجوقیان

    سلطان سنجرسلجوقی ازسال۴۹۰تا۵۵۲هجری قمری سال‌ها درمروپایتخت داشت.توقف وی درمرو،نه تنها درآبادانی آن جا اثرکردبلکه درنتیجه امنیت وپیشرفت دراین زمان ،درشهرهای دیگرایران مانندسرخس که همسایه غربی مروبودنیزمحسوس بود.ازآثار سلجوقیان می‌توان به دواثربسیارنفیس،بنام مقبره لقمان بابا و رباط شرف که درمسیر جاده ابریشم قرارداشت ، نام برد.

    لقمان بابا

    مقبره شیخ لقمان که از عرفای قرن چهارم هجری ومعاصرابوسعید ابوالخیر بود ،بنایی است عظیم وبسیار با شکوه ،این بنا ازآجرساخته شده‌است ودارای تزئینات گچی ،گچ بری ،وآجرکاری ممتاز می‌با شد.که پس از گذشت بیش از هشتصد سال هنوزبا ابهت و صلابت خود را در کنار شهر سرخس گردن فرازی می‌کند.

    رباط شرف

    بنای بسیار جالب دیگری در حدود ۴۰ کیلومتری شهر سرخس و در کنار جاده ابریشم (جاده قدیم نیشابور،سرخس،مرو)قرار دارد.این بنای زیبا ،رباطی(کاروانسرای)است مشهور به رباط شرف و بی شک یکی از شاهکارهای دوران سلجوقیان به حساب می‌آید. رباط دارای دو بخش مجزا و دو حیاط مستقل می‌باشد که در هر یک از آن‌ها ایوان وطاق‌های متعددی ودر هر یک مسجدی با محراب برای نمازگزاران وجود دارد

     سرخس در زمان افول حکومت سلجوقیان

    بعد از شکست واسیر شدن سلطان سنجر سلجوقی به دست غزه‌های حوالی بلخ ،بیابان نشین‌های ترکمن مانند مور وملخ به خراسان ریختند و بلاد آباد آن که هر یک نمونه بارز عالم تمدن و از جهت عمارت وجمعیت ،در آن زمان کم نظیر بود،پایمال سم اسبان این جماعت غارتگر شد. در این حادثه ،سرخس خط مقدم این حوادث بود واز دستبرد غزان،مصون نماند وبوسیله این قوم غارت شد.

     سرخس در قرن هفتم و هشتم

    در قرن هفتم هجری،شهرهای خراسان در برابر سیل خروشان سپاهیان مغول از هم پاشیدند وبه نیستی گرایید.تولی خان پس از تسرف مرو،از سرخس عازم نیشابور شد ،که ظاهرا سرخس نیز از این تهاجم بی نصیب نمانده‌است. حمدالله مستوفی در نیمه اول قرن هشتم هجری،تقریبا ۱۲۰ سال پس از حمله مغول ،در باب سرخس می‌گوید:سرخس از اقلیم چهارم است.دور بارویش پنج هزار گام است وقلعه‌ای محکم از خاکریز دارد وهوایش گرمسیر است.

    سرخس در دوران قاجاریه

    بعد ازجنگ‌های ایران و روسیه، عباس میرزا پس از برقرار کردن امنیت نسبی در شرق ایران ، مامور امنیت شمال شرق کشور شد و در سال ۱۲۴۸ به سوی سرخس رفت و با پا فشاری زیاد قلعه سرخس را از ایل سالور(ترکمن)گرفت،باروی آنجا را خراب کرد واغلب مردم آنجا را کشت.

     سرخس نو پا یا سرخس ناصری

    بعد از این که برج و باروی سرخس در زمان عباس میرزا به کلی خراب شد،در زمان ناصرالدین شاه و در فاصله تقریبی نیم میل در سمت چپ رودخانه تجن-در مکان تقریبی سرخس قدیم- قلعه عظیمی به شکل کثیر الاضلاع ساختند که به قلعه ناصری موسوم گشت.قلعه برای دفاع خود در برابر ترکمن‌های ناحیه مرو دارای ۲۴ برج داشت که مجهز به وسایل استحفاظی و توپ جنگی بود. اولین اروپایی که از قلعه ناصری دیدن کرد،شخصی از کشور فرانسه به نام بلوک ویل (bloqu ville)در سال ۱۲۷۷ ه.ق بود. روسیه نیز بعد از اقدامات عباس میرزا و در زمان ناصرالدین شاه در سال ۱۳۰۱ ه.ق ،برای نفوذ خود در ترکمنستان ، در محل خرابه‌های سرخس قدیم و در کنار رودخانه تجن ،قلعه نظامی به نام سرخس روس بنا نهاد.اولین اروپایی که از سرخس روسیه دیدن کرده‌است ،افسرفرانسوی جوانی به نام کنت دوشله(cont de cholet ) است.


    سرخس در آغاز قرن ۱۴ هجری قمری

    وقتی سرخس چشم به قرن حاضر گشود،شهری کوچک بود،منزوی و دور افتاده که حد شرقی آن بر اساس توافق مرزی بین ایران وروسیه به رودخانه تجن محدود می‌شد.مقارن همان ایام روس‌ها زمین‌های را که در مغرب رودخانه از سال‌های پیش در اختیار گرفته بودند به ایران واگذار کردند. قسمتی از این اراضی در نوار مرزی به جنگل جهانبانی معروف است که هم اکنون در اختیار سرخس ایران می‌باشد.در سال ۱۳۴۶ جاده‌ای به طول ۱۸۲ کیلومتر از مشهد تا سرخس کشیده شد و آسفالت آن تا سال ۱۳۵۰ مورد بهره برداری قرار گرفت که احداث این راه به منزله نقطه عطفی در تاریخ معاصر سرخس به شمار می‌آید. سرخس از نظر استراتژیک و ژئوپلتیک در خراسان رضوی و بلکه کشور بسیار مهم است و به نوعی مهمترین نقطه بزرگراه ابریشم، محل اتصال شرق به غرب و شمال به جنوب جهان، است. یکی از سه گمرک بزرگ ترانزیتی ایران و راه‌آهن بین‌المللی مشهد-سرخس-تجن (محور طلایی) در سرخس واقع است.

    منطقه ویژه اقتصادی سرخس کانون مبادلات تجاری به کشورهای آسیای میانه، ‪ CIS‬و کشورهای عضو اکو است. این منطقه ویژه دارای فضاهای تجاری، بازار دوستی، سردخانه، فرودگاه بین المللی الماس و سایر امکانات می‌باشد و تاکنون آستان قدس رضوی ‪ ۵۰۰‬میلیارد ریال در این مکان سرمایه‌گذاری کرده‌است.

    از دیگر ویژگیهای سرخس وجود سد دوستی است که برروی رودخانه مرزی هریرود باذخیره آبی‌ سالانه ‪ ۸۲۰‬میلیون مترمکعب و دریاچه‌ای به وسعت ‪ ۳۷‬کیلومتر مربع می‌باشد که توسط ایران و ترکمنستان بطور مشترک ساخته شده‌است.

    پالایشگاه گاز شهید هاشمی‌نژادخانگیران، که روزانه با بیش از ‪ ۵۰‬میلیون متر مکعب تولید، گاز مصرفی شش استان خراسان رضوی، شمالی، جنوبی، مازندران ، گلستان و سمنان را تامین می‌کند، در این شهرستان واقع است.

    سرخس دارای معادن غنی ذغال سنگ است و معدن ذغال سنگ «آق دربند»، تامین کننده بخشی از ذغال سنگ کارخانجات کشور است.

    مزار شیخ لقمان سرخسی عارف قرن چهارم هجری شمسی، پل خاتون و رباط شرف مربوط به دوران سلجوقیان، غار مزدوران، دریاچه و غار بزنگان از جاذبه‌های گردشگری سرخس است.

    ‪ ۲۵‬هزار هکتار اراضی دیم و آبی سرخس که با تکمیل کانال پایاب سد دوستی، ‪ ۲۵‬هزار هکتار به آن اضافه می‌شود، از دیگر توانمندیهای این شهرستان است.

    در شهرستان سرخس ‪ ۱۷۰‬هزار تن انواع محصولات کشاورزی تولید می‌شود.

    www.mums.ac.ir منبع

  • نظرات() 
  • سه شنبه 19 مرداد 1389

    شهر دولت آباد مرکز شهرستان زاوه در استان خراسان رضوی است.

     جمعیت

    جمعیت این شهردر سال ۱۳۸۵، برابر با ۹۰۶۴ نفر بوده‌است .

     جای‌های دیدنی

    از آثار تاریخی این شهرستان می‌توان به مسجد جامع نجف خان، آب انبار نجف خان، حمام نجف خان اشاره کرد

    اماکن زیارتی شهرستان، امامزاده سلطان حسین واقع در چخماق، بی‌بی شهربانو واقع در چخماق.

    fa.wikipedia.org منبع

  • نظرات() 
  • خواف

    سه شنبه 19 مرداد 1389

    خواف شهرستانی از شهر های استان خراسان در جوارمرز مشترک با کشور افغانستان و در همسایگی شهرستانهای : تربت حیدریه تایباد  قائن و ... که تا سال 1368 هجری شمسی به عنوان یکی از بخشهای پنج گانه شهرستان تربت حیدریه به شمار می آمد واز آن سال به بعد به عنوان یک شهر ستان مستقل در تقسیمات کشوری منظور گردید شهرستان خواف دارای سه بخش به نامهای بالاخواف میان خواف جلگه زوزن میباشد این شهر دارای پیشینه تاریخی است و نواحی تاریخی آن عبارتند از خرجردزوزن سجاوند یا سیجاوند سنگان یا همان سنجان قدیم. در لغت نامه دهخدا در مقابل عنوان خواف اینچنین نگاشته اند: نام یکی از بخش های پنج گانه شهرستان تربت حیدریه که در جنوب خاوری آن شهرستان واقع است به حدود زیر : شمال و خاور بخش طیبات و قسمتی از مرز ایران و افغانستان – شمال وباختر بخش قاین این بخش کوهستانی و در جنوب رود شور و کنار مرز ایران و افغانسات در جلگه و زمین هموار قرار دارد و هوای آن اغلب بواسطه وزش بادهای شدید مخصوصا بهار و پائیز غبار آلود و پر از گرد و خاک میباشد ارتفاعات با حرز از جنوب خاوری آن به طرف باختری ممتد است و بخش خواف را از بخش طیبات جدا می کند و امتداد آن تا کتل خاکی پیش میرود و بعد از ان به اسم که چهل تن و که قلعه تا شمال بخش خواف امتداد دارد خواف را رود دائمی نیست فقط دو رشته مسیل بهار آبه که هر دو از شمال باختر بخش جریان دارد و به نام رود شور داخل خاک افغانستان میشود و در آنجا موجود است این بخش از چهار دهستان به نام بالا خواف – میان خواف و پائین خواف و جلگه زوزن تشکیل شده است که جمعا دارای 98 آبادی بزرگ و کوچک است محصول عمده آن غلات زیره و درخت کاج شغل اهالی زراعت وگله داری و از صنایع دستی زنان قالیچه و کرباس بافی است.

    www.hafiz-tanha.blogfa.com منبع

  • نظرات() 
  • خرو

    سه شنبه 19 مرداد 1389

    news.pconline.ir منبع

  • نظرات() 
  • سه شنبه 19 مرداد 1389

    تربت جام در مراحل مختلف تاریخی به دلایل متفاوت مورد توجه و امعان نظر پادشاهان و سلاطین حاکم بر ایران و افغانستان و هندوستان قرار گرفته است. در مواردی نیز از خشم وغضب آنها بی‌بهره نبوده است. به همین دلیل و با توجه به دوره‌های فرج شدت طوایف و قبایل متعددی به این سرزمین روی آورده‌اند.اما آن چه که هیچ گاه نفوذ و تسلط خود را در این سرزمین و بخصوص پس از حضور و استقرار شیخ احمد جام در آن از دست نداد، اعقاب و انساب این شخصیت دینی و علمی می‌باشد. با وجود آن که فرزندان و نوادگان شیخ در محدود‌ه‌ای فراتر از ایران، افغانستان، آسیای میانه و هند استقرار و سکونت دارند، امابیشترین تمرکز آن ها در جام پیرامون آن می‌باشد.

    این گروه از زمان حضور شیخ،همیشه یکی از بزرگترین گروه‌های جمعیتی شهر را تشکیل داده‌اند و به ندرت اکثریت خود در بافت جمعیتی شهرستان را از دست داده‌اند. شیخ احمد اصالتا از اعراب یمانی است که نسبت وی با چندین واسطه به جریربن عبدالله بجلی می رسد.
    شیخ احمد جامی مردی پرفرزند بود. از او 42 مولود به دنیا آمد که 39 تن از آنها پسر و 3 تن از آنها دختر می‌باشد.

    بختیاری‌ها:
    در زمان حکومت نادر شاه افشار قریب به صدهزار خانواده از ایل بختیاری که بر علیه حکومت نادر قیام کرده بودند به شهرستان تربت جام تبعید شدند. اوج ورود بختیاری‌ها به منطقه‌ی جام در زمان علی مردان خان بختیاری بود. حتی در مرحله‌ای از تاریخ بختیاری‌ها توانستند ترکیب جمعیتی منطقه‌ی جام را به نفع خود تغییردهند. لیکن پس از مرگ نادر اکثریت قریب به اتفاق این گروه به موطن اصلی خود برگشتند.
    بختیاری‌ها در طول تارخ به گروه‌های متعددی تقسیم شدند اما همگی آنها خود را تحت عنوان غول‌ها از سایر گروه‌ها و دستجات باز می‌شناسیم. البته بایستی توجه داشت که برخی از بزرگان این گروه خود را اصالتا از اقوام بومی این منطقه می‌دانند و طبق روایت‌های شفاهی عنوان شده توسط این گروه به این نکته می‌رسیم که در اوایل ورود شیخ به تربت جام که هنوزبسیاری از افراد از قرابت و نزدیکی شیخ به منابع عرفانی اطلاع چندانی نداشته اند، یکی از بزرگان طایفه‌ی بختیاری که در روستای بزد ساکن بوده‌اند، باشیخ دچار نزاع شده و حتی به شیخ تعرض نموده و او را زخمی می‌نماید پس از این حرکت با توجه به تنومندی وی، شیخ او را غول خطاب می‌نماید. نهایتا نزاع با درایت شیخ و مشاهده‌ی کرامات شیخ به پایان رسیده و فرد متخاصم به اشتباه خود پی می برد. به همین دلیل طایفه‌ی مربوطه پس از ان این لغب را برای همیشه برای خود حفظ می‌نمایند.

    ایل تیموری:
    طوایف متعلق به ایل تیموری نیز از جمله جمعیت‌های مهاجر به این منطقه به حساب می‌آیند. این گروه که در کنار طوایفی چون جمشیدی، فیروزکوهی و هزاره برای مقابله با هجوم قبایل افغانی در این منطقه استقرار یافتند، بعدها به عنوان یکی از گروه‌های جمعیتی قابل ملاحظه عرض اندام نمودند. موطن اصلی این جمعیت را سوریه می‌دانند. بنابر عقیده ی گروهی از مورخین، ایل تیموری، خود یکی از طوایف تاتار می‌باشد. بهرحال ایل تیموری به دستئر امیر تیمور از خارج کشور به ایران و خراسان و نهایتا تربت جام وارد شدند. ایل تیموری در برهه‌ای از تاریخ توانست حکومت ایران را به دست بگیرد. هم اکنون ایل تیموری بخش قابل ملاحظه‌ای از جمعیت ساکن در تربت جام را به خود اختصاص داده‌اند و مشارکت حضور آنها در صحنه‌های مختلف سیاسی و اقتصادی تعیین کننده و مؤثر است.

    ایل هزاره:
    هزاره‌ها اصالتا ساکن افغانستان بوده اند. بعدها به دلیل مهاجرت ویا جنگ‌هایی که به منظور غارت و چپاول سایر سرزمین‌ها به راه انداختند در نقاط مختلف جهان پراکنده شدند. چنان که آلفونس گابریل در این باره می نویسد: « قسمت اعظم جمعیت تربت جام را سنی‌های افعانی از دو طایفه‌ی تیموری و هزاره تشکیل می دادن که زمانی از شرق مهاجرت کردند». گروه زیادی از این افراد از سال‌ها قبل در ایران و بخصوص در شهرهای مرزی تربت جام و تایباد استقرار پیدا کردند. این گروه در دوره‌ی پهلوی دست به شورش زده و ادعای استقلال نمودند. در این زمان مورد خشم و غضب حکومت قرار گرفتند. رئیس ایل که قبلا مفتخر به لقب صولت السلطنه شده بود تبعید شده بود به همراه ایل خود به سوی یزد و فارس حرکت نمود. وی در شهریور 1320 هجری شمسی به مکان اصلی خود(تربت جام تایباد) حمله کرد اما از نیروهای حکومتی که به کمک نیروهای محلی آمده بودند شکست خورد و به کلات نادر گریخت و در 29 اسفند 1320(ه ش) به همراه اعضای خانواده تسلیم شد.
    از آن زمان تا کنون افراد زیادی از این ایل در منطقه ی تربت جام زندگی و فعالیت داشته‌اند. این افراد جزء با نفوذترین و ثروتمندترین ساکنان منطقه هستند. اما بسیاری از افراد از انتساب خود به این ایل به دلایل متعددی خود داری می کنند. یکی از آبادی‌های قابل توجه منطقه جام تحت عنوان احمدآباد صولت در 15 کیلومتری شهر تربت جام در راه آسیایی تربت جام به دو غارون از یادگارهای مهم به جامانده از دوران سیطره‌ی این ایل در جام و تایباد می‌باشد.

    سایر اقوام وطوایف:

    علاوه بر افراد و گروه‌هایی که تحت لوای ایل و طایفه و یا برنامه‌ای از قبل طراحی شده به این سامان روی آورده‌اند، گروه‌های دیگری نیز در این سرزمین به سر می‌برند از جمله می توان به گروه‌ها و اقوام مهاجر زیر اشاره نمود:

    فیوج‌ها‌:
    این گروه در زمان سلطنت بهرام گور ساسانی از هند به ایران آمدند. شغل اصلی آنها خوانندگی و رقاصی و بزم‌آرایی در مجالس و عروسی‌ها بود. این افراد با وجود آن که در ابتدا جزء جمعیت غیر ساکن شهر قلمداد می شدند و در سیاه ‌چادرها به سر می‌بردند، به مرور زمان در کنار سایر جمعیت شهر اقدام به تهیه‌ی مساکن و ساختمان‌ها ی دائم نمودند. به تدریج و باافزایش جمعیت این گروه علاوه بر حرفه‌ی قبلی برخی از حرفه‌های نیمه فنی شهر از جمله: نجاری، بخاری سازی، آهنگری، حلبی سازی و آرایشگری و… را در اختیار گرفتند. فیوج‌ها علاوه بر تربت جام در اطراف شهرهای بیرجند، گناباد و نیشابور نیز دیده می‌شوند.

    سیستانی‌ها:
    سیستانی‌ها عمدتا در زمان سلطنت نادر شاه به منظور کار کشاورزی ودامداری به این منطقه مهاجرت کردند و در دوره‌ی قاجاریه بر تعداد آن‌ها افزوده گردید. اکثریت جمعیت این گروه در بخش‌های صالح آباد ساکن هستند و به گروه بلوچ‌ها و کافر بلوچ‌ها معروفند و خود زیر شاخه‌ها و گروه‌های فرعی متعدد دیگری را به وجود آورده‌اند.
    جغتایی‌ها: سابقه‌ی سکونت این در تربت جام به عهد تیموریان می‌رسد از نظر جمعیت وتعداد با گروه‌های قبلی قابل مقایسه نمی‌باشند. تعدادی از جمعیت این گروه در شهرهای مشهد و باخرز سکونت دارند.

    ترکمن‌ها:
    اغلب مورخین این افراد را از مهاجرین وارده از شوروی سابق می‌دانند که بین سال‌های 1307 تا 1312(ه ش) به ایران و نهایتا به تربت جام مهاجرت کردند. در کنار این اقوام در سال‌های اخیر نیز تعدادی از مناطق بندر ترکمن و استان گلستان به این شهر مهاجرت نموده‌اند. به دلیل انسجام و ارتباط تنگاتنگ افراد این گروه بخش‌های خاصی از شهر به سکونت آنها اختصاص یافته است.

    مروی‌ها:
    این گروه نیز از مرو و بخارا و سرزمین‌های پیرامون آن به حساب می‌آیند. از نظر تعداد جمعیت چندان قابل توجه نمی‌باشد و علاوه بر تربت جام، در محمودآباد و مناطق بالا جام سکونت دارند.
    گروه‌های فرعی: علاوه بر ایل‌ها، طوایف و گروه‌های قومی و نژادی فوق مهاجرین دیگری نیز به این شهر وارد شده‌اند که اگر چه در حد اندازه‌ی گروه‌های قبلی نیستند، لیکن در سال‌های اخیر و در جریان‌های مختلف سیاسی و اجتماعی به اشکال مختلف عرض اندام نموده‌اند. از جمله می توان به: یزدی‌ها، ماهرخ‌ها، ترک‌ ها، شیخ‌ها، ضربی‌ها، نظری‌ها، قاینی‌ها، خوافی‌ها، قوری‌ها. سرحدی‌ها، غیاسی‌ها، بیرجندی‌ها، هراتی‌ها، بربری‌ها، ارگنج‌ها، ازبک‌ها، و غیره اشاره نمود.
    این بود نگاهی اجمالی به ساکنین شهرستان تربت جام و طوایفی که پس از ورود شیخ احمد جام تا کنون در این سرزمین زیسته‌اند.

    www.islahweb.org منبع

  • نظرات() 
    • تعداد صفحات :2
    • 1  
    • 2  

    آخرین پست ها


    نویسندگان



    آمار وبلاگ

    • کل بازدید :
    • بازدید امروز :
    • بازدید دیروز :
    • بازدید این ماه :
    • بازدید ماه قبل :
    • تعداد نویسندگان :
    • تعداد کل پست ها :
    • آخرین بازدید :
    • آخرین بروز رسانی :

    اَبر برچسبها