تبلیغات
تور سفر گردشگری - مطالب استان کرمان

تور سفر گردشگری

منوجان

یکشنبه 31 مرداد 1389

معرفی شهرستان منوجان
قافله های جاده ی ابریشم در مسیر خود از چین و ختا و پس از راه نوردی طولانی ، به کرمان می رسیدند و از آن پس ، اگر اراده می کردند ، شبهای پر ستاره ی کویر را ، که در آن هر ستاره ای چون الماسی می درخشید، در انشعاب جنوبی این جاده ، به طرف بندر هرمز و دریای نیلگون خلیج فارس طی می نمودند.کاروان های راه ابریشم تا رسیدن به دریا و دل سپردن به بیکرانگی نیلگون خلیج ، چند شب ، و هر شب جایی بیتوته می کردند و طبعا هر شامگاهی خود را در برابر مردم نوازی قومی و هر شبانگاهی بر در ارباب معرفت فرهنگی و قبیله ای می یافتند.چنان که سیاح نامدار ایتالیایی "مارکو پولو" در یکی از سفرهای خویش که از مسیر فرعی جاده ی ابریشم و از بم آهنگ هرمز نموده بود ، بخشی از توصیف های بی بدیل خویش را به سرزمین "کامادی" اختصاص می دهد ، آنجا که به قول او مردم آن را "رودبار" می نامیدند و دیاری بود سرسبز و معمور با مردمی خونگرم و پرتلاش و افسانه هایی که خود را از بقایای عهد دقیانوس می نامیدند ، اگر چه امروز هم با کشف آثار باستانی "کنار صندل" این ادعا پر بیراه نمی نماید. و منوجان در میان بلوک هفت گانه ی رودبارزمین به عنوان یکی از سرزمین های آباد و زیبای مسیر فرعی جاده ی ابریشم ، حکایت های بسیاری برای نقل کردن دارد.این "نگین سبز" رودبارزمین که زیبایی و سرسبزی اش مورد توجه رهگذران و سیاحان بی شماری بوده است که برای رسیدن به دریای خلیج فارس و اقیانوس هند ، همه ی سختی های صحراها ، کوه ها، دره ها و بیابان ها را بر تن خود مالیده اند تا از این پس با طیب خاطر دل بر مهربانی و میزبانی مردمش خوش دارند و آسوده دمی را در این آبادی بیاسایند.
این سرزمین از دیرباز تا امروز دیاری آباد و معمور بوده است و سابقه ای بس طولانی دارد ، و وجود قلعه قدیمی در شهر منوجان ، از جمله شواهد این ادعاست ، به طوری که قدمت آن را به قبل از اسلام منسوب می نمایند. تا کنون از طرف کارشناسان مربوطه ، درباره ی قدمت این قلعه ، بررسی جامع وباستان شناسانه ای صورت نگرفته است ،اما بر اساس اسناد و شواهد بدست آمده، سابقه تاریخی این شهرستان به ادوار پیش از تاریخ می رسد . به نظر می رسد در دوره های تاریخی آغاز اسلام ،منوجان دارای موقعیت مهمی بوده است . این سرزمین بر سر راههای کاروان رو و تجاری که از دریا به شرق و شمال شرق و کرمان و بالعکس در تردد بوده اند ، قرار داشته است. در دوره ساسانی تا اوایل قرون میانی اسلامی ،منوجان و قلعه مستحکم آن دارای موقعیت بسزایی بوده اند. از منوجان در متون و اسناد قدیمی نام برده شده است و آنرا به نامهایی چون منوجان و مینوجان و منوقان ثبت و ضبط کرده اند که ، در مورد هر کدام داستانها و دلایل متعددی وجود دارد بسیاری از جغرافی نویسان ایرانی و عرب در سفرنامه ها و کتب خود از این شهر با نامهای منوجان ، منوقان ، مینوجان و مینوجهان نام برده اند وهمانگونه که از ظاهر این اسامی بر می آید ، جملگی از یک مصدر و خانواده یعنی "مینوجهان" به مفهوم "بهشت روی زمین " مشتق شده اند.این ویژگی ، یعنی خوشی و دلچسبی آب و هوای منوجان ، در ماههای پایانی و سرد ، خصوصا اسفند ماه و پس از آن ، فروردین ماه ، به خوبی قابل توجه است. "استرنج" در کتاب خود می نویسد : "عبدالله بن احمد مقدسی" ، سیاح و جغرافی نویس عرب قرن چهارم هجری ، در کتاب "احسن التفاسیم فی معرفه الاقالیم" منوجان را دیاری آباد معرفی کرده که مردم شهرهای دیگر برای سیاحت به آنجا می روند و وی در خصوص اوضاع بسیار خوب بازرگانی و تجاری منوجان می نویسد :"منوقان خود، در دو سوی دره ی خشک کلان جای دارد که یکی گویین و دیگری زامان نام دارد و در میان آن دو دژ جامعی همانند هست."(ج 2 ص 689).این قلعه که مقدسی به آن اشاره می کند ، همان است که هنوز پابرجاست.ودرباره منوقان ( منوجان ) می گوید ، که "بصره کرمان" است . مقصود او از این وصف ، بیان اهمیت تجاری آن شهر است . قلعه تاریخی منوجان بواسطه موقعیت خاص آن همیشه مورد توجه حکام و پادشاهان بوده است … موقعیت جغرافیاییمنوجان یکی از شهرستانهای استان کرمان است که در 430 کیلومتری جنوب غربی استان و در دشتی گرم و مرطوب و نسبتا وسیع واقع شده است. این شهرستان در طول جغرافیایی 30/75 درجه ی شرقی و عرض جغرافیایی 24/17 درجه ی شمالی و ارتفاع 342 متر از سطح دریا و با بیشینه و کمینه ی دمایی بین 50 و 3- درجه ی سانتیگراد واقع شده است. این شهرستان با وسعتی بالغ بر هفت هزار کیلومتر مربع از جنوب و غرب با شهرستان رودان در استان هرمزگان ، از شمال با شهرستان کهنوج و شرق با شهرستان قلعه گنج همسایه می باشد.اطراف این منطقه را کوههای زندان در جنوب مولائی در شمال و داسپید کازرون در غر ب فرا گرفته اند. شهرستان منوجان دارای دو بخش مرکزی و آسمینون بوده وجمعیت این شهرستان بیش از 75000 نفر می باشد که حدود 90 درصد آنان به شغل کشاورزی مشغول هستند. این شهرستان دارای آب و هوای مرطوب است باغهای مرکبات و نخلستانهای خرما به طور یکپارچه سراسر آنرا پوشانده اند و علاوه بر آن محصولات دیگری مثل گندم ، جو ، خرما ، کنجد ، سیب زمینی و سایر محصولات صیفی در آن کشت می گردد. سطح زیر کشت محصولات باغی به حدود 7500 هکتار و زراعی هم به 6550 هکتار بالغ می شود که ، در صورت مساعد بودن شرایط آب و هوایی و اقلیمی و در سالهای پر باران این سطح زیر کشت به قریب 15000 هکتار نیز می رسد. البته هم اینک بر اثر خشکسالی خسارات جبران ناپذیری به کشاورزی منطقه وارد شده است و متاسفانه از این طریق خسارات جبران ناپذیری به کشاورزی و اقتصاد عموما کشاورز محور منطقه وارد شده است.در بخش صنعت و معدن ، تنها معدن منوجان ، معدن سنگ کروم آسمینون است که در سال 1332 کشف و در سال 1346 شروع به فعالیت نموده است. این معدن در حال حاضر با 1400 کارگر و کارشناس فعال می باشد. همچنین پالایشگاه فروآلیاژهای آبادان که سنگ کروم را به فرومنگنز و فروکروم تبدیل میکند در کنار این معدن به فعالیت مشغول است.جاذبه های گردشگریاز جاذبه های گردشگری این شهرستان میتوان به قلعه تاریخی منوجان که در مرکز شهرستان واقع شده است و قدمت آن به دوران "تیموریان" می رسد نام برد .قلعه تاریخی منوجان بواسطه موقعیت خاص آن همیشه مورد توجه حکام و پادشاهان بوده است.این قلعه، بنا به روایتی،در دوره ی حکومت سلاجقه بر کرمان که، یکی از ادوار باشکوه و رونق محسوب می گردد، جایگاه مهمی داشته است از حمله "غز ها" در حکومت "آل مظفر" این دژ تسخیر ناپذِیر به مدت 3 ماه در محاصره" شاه شجاع "بوده است. از بعضی آثار معماری یافت شده در قلعه نظیر سفال های موجود، چنین استنباط می شود که از اوایل اسلام تا قرون هفتم و هشتم هجری این قلعه مسکونی بوده و زندگی در آن ادامه داشته است . از دیگر مکانهای دیدنی و سیاحتی شهرستان باغ روضه ارم است که در فاصله 12 کیلومتری جنوب شهر منوجان و هم مرز با استان هرمزگان واقع شده و پوشیده از درختان تنومند انبه و جم و نخلهای خرما می باشد. همچنین بقاء متبرکی مانند شاه اشرف و بی بی طیبه(خواهر امام رضا ع) ، امام زاده حضرت عباس(ع) و امام زاده شاه سلطان سیف الدین (ع) که قدمتشان به چند صد سال قبل بر می گردد، از جمله زیارتهای موجود در شهرستان منوجان هستند که در متون تاریخی از آنها نام برده شده در سالهای اخیر مورد مرمت و بازسازی قرار گرفته اند .

nasro-manogankallat-nasro.blogspot.com منبع

  • نظرات() 
  • کهنوج

    یکشنبه 31 مرداد 1389

    شهرستان كهنوج یكی ازشهرستان های استان كرمان در جنوبی ترین نقطه این استان واقع شده است. شهرستان كهنوج ‌در اصل روستایی از دهستان‌های سرمشك، بخش‌ساردوییه (شهرستان جیرفت) بوده و از این رو تاریخ آن به شهرستان جیرفت وابسته است. مركز این شهرستان ازنظر جغرافیایی در 57 درجه و 42 دقیقه درازای خاوری و 27 درجه و 57 دقیقه پهنای شمالی قرار دارد و ارتفاع آن از سطح دریا 490 متر است. شهرستان كهنوج از شمال به بم و جیرفت از خاور و جنوب خاوری به ایران‌شهر و نیك‌شهر (سیستان و بلوچستان)، از جنوب به شهرستان جاسك (استان هرمزگان) و میناب (هرمزگان) و از باختر به شهرستان های رودان و حاجی آباد (استان هرمزگان) محدود می‌شود. مركز كهنوج در 86 كیلومتری جنوب سبزواران و در مسیر راه بندرعباس ـ سبزه واران قرار گرفته است. آب و هوای کهنوج گرم و خشك و میزان بارندگی سالانه 180 میلی‌متر است. كشاورزی و دام داری از پیشه‌های اصلی مردم این شهرستان بوده و آب كشاورزی از كاریزها، چاه های نیمه ژرف و رود فراهم می شود. محصولات كشاورزی این شهرستان را گندم، جو، بنشن، تره‌بار، مركبات، خرما و گردو تشكیل می‌دهد. قالی‌بافی نیز مانند سایر شهرهای استان كرمان در این شهرستان رایج است. اقتصاد كهنوج بر پایه كشاورزی، دام‌داری و قالی‌بافی استوار بوده و گندم، جو، مركبات، خرما، تره‌بار و تا حدودی قالی صادرات این شهرستان را تشکیل می‌دهند. مسیرهای ارتباطی این منطقه به اطراف را راه كهنوج ـ‌ سبزواران به سوی شمال به درازای 86 كیلومتر و كهنوج ـ بندر عباس به درازای 195 كیلومتر به سمت جنوب باختری تشكیل می‌دهد. براساس سرشماری سال 1375 جمعیت شهرستان كهنوج 194936 نفر و جمعیت شهر كهنوج 22558 نفر، شامل 4036 خانوار بوده است. مردم این شهرستان مسلمان شیعه هستند و به زبان فارسی با گویش محلی صحبت می کنند. برخی از طوایف رودباری از جمله كندر در این منطقه زندگی می کنند.

    iran-travel.blogfa.com منبع

  • نظرات() 
  • قلعه گنج

    یکشنبه 31 مرداد 1389

    شهرستان قلعه گنج یکی از شهرستانهای استان کرمان است. این شهرستان در جنوب این استان قرار گرفته و مرکز آن شهر قلعه گنج است. جمعیت این شهرستان در سال ۱۳۸۵، برابر با ۷۰٫۲۹۲ نفر بوده است.


    تقسیمات کشوری

    • بخش مرکزی شهرستان قلعه گنج
      • دهستان قلعه گنج
      • دهستان سرخ قلعه

    شهر: قلعه گنج

    • بخش چاه دادخدا
      • دهستان چاه دادخدا
      • دهستان رمشک
      • دهستان مارز

    fa.wikipedia.org منبع

  • نظرات() 
  • شهربابک

    یکشنبه 31 مرداد 1389

    این شهرستان حداقل قدمتی 3000 ساله داردوبنیاد آنرا به بابک پدر اردشیر ساسانی نسبت داده اندکه مدتی هم به عنوان پایتخت بوده است.وجه تسمیه این شهر بدلیل حکومت بابک وتلاش وی درجهت عمران وآبادانی است.پس از بابک پسرش اردشیر از شهربابک به توسعه متصرفات خود پرداخت و کرمان را متصرف شد. در کتاب حدودالعالم که متعلق به قرن چهارم می باشد، به شهری به نام شهر فانک اشاره شده وآنرا از جمله شهرک های میان کوه با هوای درست ونعمت بسیار ذکر می کند .کیش مردم شهربابک قبل وهمزمان با آئین زردشتی در این منطقه بشدت رواج داشته است.وجود چاههای استخراج مس در شهربابک موید این نظریه است که مردم این شهر قرنها پیش به تکنیک استخراج مس آگاهی داشته اند.شهربابک بعنوان یک اکوسیستم منحصر به فرداز چنان قدمت وقابلیتی برخوردار بوده است که بتواند بخشی از تاریخ کشاورزی ودامپروری را بخود اختصاص دهدبطوریکه در کتابهای کشاورزی از گیاهی بنام (( یونجه شهربابکی )) واز بزی بنام ((بز شهربابکی)) به عنوان یک واریته وگونه خاص و منحصر به فردنامبرده شده است. وقف نامه ها، صداقنــامه وقرآن های خطی نشان می دهندکه از حدود 500 سال قبل به اینطرف خواندن ونوشتنی در شهربابک رواج داشته است واین در مقایسه بابسیاری از شهرها کم نظیر می باشد.راه هندوستان به اروپای شرقی از شهربابک می گذشته است ، بنابراین بازرگانی همیشه دراین شهرستان رونق داشته است. شهرستان شهربابک در سال 1355 تبدیل به شهرستان گردید.

    babakcity.blogfa.com منبع

  • نظرات() 
  • سیرجان

    یکشنبه 31 مرداد 1389

    سیرجان شهری است در استان کرمان. این شهر مرکز شهرستان سیرجان است. جمعیت این شهر بر پایه آمار سرشماری سال ۸۵ برابر با ۱۶۷٬۰۱۴ نفر است.

    سیرجان صاحب یک منطقه ویژه اقتصادی است که از طریق راه آهن، جاده و هوا به دیگر مناطق ایران و جهان مرتبط است.

    جغرافیا

    سیرجان، بعد از اسلام و تا میانه‌های سده دهم میلادی شهر عمده و مرکز ایالت کرمان بوده که شیراجان هم گفته شده‌است. سیرجان تقریباً در هشت کیلومتری شرق شهر جدید سعیدآباد قرار داشته و در آن زمان والی کرمان نیز در همین محل مستقر بوده‌است. معماری سیرجان صاحب یکی از معروف ترین انواع بادگیرهای ایارنی به نام بادگیرهای چپقی است. این سهر به دلیل قدمتی
    که دارد مجموعه و موزه‌ای است از معماری ادوار مختلف تاریخ ایران که هنوز در بناهای این شهر انعکاس دارد.

    کویر نمک سیرجان در فاصله ۳۰ کیلومتری غرب شهر سیرجان واقع در استان کرمان می‌باشد. طول این کویر در حدود ۵۰ کیلومتر و عرض آن در قسمت میانی برابر با ۲۰ کیلومتر می‌باشد که هر چه در جهت شمال یا جنوب آن حرکت کنید از عرض آن کاسته می‌شود.

    نام


    نام سیرجان در اصل سیرگان بوده و بنای آن را به بهمن پادشاه اشکانی نسبت می‌دهند و در استیلای عرب آن را معرب کردند و سیرجان نامیدند. عده‌ای از مردم سیرجان مهاجرانی هستند که در سالهای پیش از سیوند فارس به سیرجان مهاجرت نموده‌اند.

    • مسقطی، لواشک شکلاتی، پسته، نان کلیسیرو، کماچ اش واماچ
    • قووتو
    • شیرینی خانگی، لوز پسته، هندی، بادام

    سیرجان به موازات شهرهای کرمان و رفسنجان یکی از مراکز اصلی تولید پسته کشور بوده که به لحاظ افزایش سطح زیر کشت در چند سال اخیر و به ثمردهی رسیدن باغات جوان از عمده ترین تولیده کننده گان خواهد شد. به نظر می‌رسد پسته(که سوم ترکندشون) سیرجان به به لحاظ شرایط اقلیمی از نظر کاهش آلودگی به آفلاتوکسین
    در وضعیت بسیار بهتری قرار دارد که این از مزایای پسته این شهرستان به شمار می‌آید. منطقه ویژه اقتصادی سیرجان به عنوان اولین منطقه ویژه اقتصادی کشور نقش موثری در توسعه این مناطق در کشور داشته‌است.

    فرهنگ و هنر

    از بزرگان این شهر می‌توان محمدابراهیم باستانی پاریزی، طاهره صفار زاده،محمد حسن زیدابادی (نبی السارقین)احمد زیدآبادی و علی اکبر سعیدی سیرجانی ومرحوم غلامعباس نظری مکی آبادی یکی ازشهرداران موفق را نام برد. از افتخارات جوان سیرجان نیز می‌توان حسین قاسمی نژاد، محسن محمدی، مرتجا، احمد زیدآبادی، محمد آذرگون (ماذر سیرجانی)، محمد رضا کوچکی و محمدعلی آزادیخواه و نیز مهندس مهدی محمدی نژاد را نام برد.

    forum.suma.ir منبع

  • نظرات() 
  • زرند

    یکشنبه 31 مرداد 1389

    زرند یکی از قدیمی ترین شهرهای کرمان واز اولین ولایاتی است که مستقلاً از آن نام برده می شود علیرغم اینکه شهرهای مختلف این ایالت بنا بر اعتبار ورونقشان در دوره های مختلف نامهای متفاوت داشته وگاهی حتی به نام دهی کوچک در متون تاریخی ظاهر شده اند از این مرکز جمعیتی همیشه به نام شهر یاد شده بنابه ادعاهایی زندگی شهری به پیش از اسلام نسبت داده می شود اما به استناد به اسناد معتبر از قرن چهارم هجری به این صورت است که در متون وکتب مختلف نام زرند را به عنوان شهر در کنار مجموعه شهرهای ایالت کرمان می شنویم که همگی این گفته ها حاکی از اعتبار شهر بعنوان یک واحد جمعیتی با اهمیت ، اقتصادی شکوفاست ابن حوقل در کتاب صوره الارض ، زمانی که از ایالت کرمان در بخش مربوط به بلاد کرمان صحبت می کند از زرند بعنوان شهری مستقل نام می برد و موقعیت مکانی آنزا نقشه صوره کرمان در شمال این یالت تعیین می نماید .

    ابوالحسن ، ابراهیم اصطحری نیز به نقل از کتاب صوره الاقلیم ابوزید بلخی که در سالهای 300 هجری نوشته شده زمانی که از شهرها وفواصل بین آنها صحبت میکند از زرند بعنوان شهری یاد می کند که در شمال کرمان بین سیرگان وبیابان است .

    شهر زرند از نظر اوضاع اقتصادی نیز دارای شرایط مساعد ومناسبی بوده چنانکه تعدادجمعیت ساکن در شهر زرند و وجود قلعه بازار ، مسجد جامع وکاریز همگی حکایت از شکوفایی اقتصادی شهر دارند .  ابن حوقل در سال 367 هجری می گوید در زرند آسترهای معروف به زرند می بافند وبه مصر ومنتهی الیه مغرب حمل می کنند .

    بنابراین آنچه که در تاریخ زرند بر جای مانده نشان از رونق شهر دارد . اما این رونق بعدها بدلیل حوادث طبیعی از جمله سیل ، زلزله وهمچنین غارت اقوام مختلف همچون ازبکان که به قصد تصرف سرزمینهای جنوبی در ابتدای قرن دهم هجری از خراسان به جانب کرمان آمده بودن از بین رفته است .

    امیدواریم در عصر حاضر دولت جمهوری اسلامی ایران عنایت ویژه ای را پیرامون شکوفایی اقتصادی زرند مبذول ، تا انشاء ا نام این شهر همچون گذشته دردل تاریخ بلند آوازه وجاودانه بماند .

    zarand.parsiblog.com منبع

  • نظرات() 
  • رفسنجان

    یکشنبه 31 مرداد 1389

    نتایج سرشماری نفوس و مسکن سال 85 نشان می دهد،شهرستان رفسنجان 295،175 نفر جمعیت معادل 1/11 درصد جمعیت استان کرمان را در خود جای داده است  و رتبه دوم جمعیت استان را نصیب خود نموده ،که شامل  152،074 نفر (5/51 درصد) مرد و 143،101نفر( 5/48 درصد) زن است.

    از نظر ترکیب جمعیت شهری و روستایی و غیر ساکن، 372،175 نفر( 4/59 درصد )در نقاط شهری ، 803،119 نفر ( 5/40 درصد) در نقاط روستایی رفسنجان زندگی می کنند. این شهرستان جمعیت غیر ساکن ندارد.

    بر پایه تقسیمات کشوری، بخش نوق با 11،374نفر کمترین جمعیت و بخش مرکزی با 214،671 نفر دارای بیشترین جمعیت می باشد. به همین ترتیب دهستان سرچشمه با 513 نفر کمترین جمعیت و دهستان قاسم آباد با 17،485 نفر بیشترین جمعیت در بین16 دهستان شهرستان رفسنجان به خود اختصاص داده اند.

     نقشه تراکم جمعیت شهرستان ،وضعیت متراکمی را نسبت به سایر شهرستانهای استان نمایان می کند، این وضعیت را می توان ناشی از پتانسیل های باغداری پسته و وضعیت نسبتا مطلوب صنعتی آن دانست که جمعیت بیشتری را در خود جای داده است . بیشترین تراکم جمعیت متعلق به  بخش مرکزی است ، در این بخش و دهستان های مربوط به آن چیزی در حدود  33/17 تا 59/46 نفر در هر کیلومتر مربع زندگی می کنند . در سایر بخش های این شهرستان، یعنی بخش انار ، کشکوئیه و فردوس  تراکم در حدود 74/7 تا 32/17 نفر و در  بخش نوق تراکم جمعیت 74/7 در هر کیلومتر مربع برآورد شده است. که نسبت به سایر شهرستانهای استان از رقم بالاتری بر خوردار می باشد. متوسط تراکم جمعیت در این شهرستان  در مقابل 7/10412 کیلومتر مربع مساحت کل آن  80/20 نفر در هر کیلومتر مربع بدست امده است.

     

    frw.kr.ir منبع

     

  • نظرات() 
  • راور

    یکشنبه 31 مرداد 1389

    روستای طرز واقع در غرب راور و در فاصله 38 کیلومتری شهر راوردر بخش مرکزی شهرستان با آب وهوایی کوهستانی و بسیار مناسب وبا وسعتی حدود125 هکتار در حاشیه کویر قرار دارد . قدمت این روستا به دوران ساسانیان ویا قبل تر از می رسد.این روستا با داشتن چشمه های آب متعدد ،سروهای سه هزار ساله،فضا های سر سبزطبیعی ،بناهای تاریخی ،معماری سنتی واز همه مهمتر آب وهوایی بسیار عالی  یکی از مناطق عالی برای گردش وسفر می باشد.

    این روستا با داشتن سروهای کهنی که قدمت آنها به 1500 الی3000 سال قبل برمی گردد شهرتی خاص دارد. سروهای کهن این روستا نماد استواری وپایداری این روستا در طول تاریخ کهن خود می باشند.

    از بناهای تاریخی این روستا می توان به مجموعه وکیلی این روستا اشاره کرد که علاوه بر تمام زیبایی هایش در پاییز نقشی زیباتر به خود می گیردوجزو آثار ملی  می باشد.

    همانند دیگر نقاط شهرستان راور قالی بافی در این روستا رواج داشته وهنرمندان قالیباف این روستا روزانه ساعت زیادی را در کنار دارهای قالی سپری می کنند. علاوه بر قالی بافی کشاورزی ودامپروی در این روستا رواج داشته واز محصولات کشاورزی این روستا می توان به گندم،جو،گردو و...اشاره کرد.

    از دیگر مناطق دیدنی این روستا می توان به چشمه های آب واقع در جنوب روستا وفضاهای سر سبز اطراف  آن اشاره کرد.

    همچنین شرکت برق منطقه ای راور –طرز در این منطقه قرار دارد که بر اهمیت این منطقه افزوده است.

    www.ravarinter.com منبع

  • نظرات() 
  • رابر

    یکشنبه 31 مرداد 1389

    رابُر شهری است کوهستانی در استان کرمان. این شهر مرکز شهرستان رابر قرار گرفته و بنا بر سرشماری سال ۱۳۸۵ مرکز آمار ایران، جمعیت آن برابر ۱۲۷۰۷ نفر است. آب‌وهوای رابر معتدل کوهستانی است.

    شهر رابر در سال ۱۳۴۱ از تشکیل پنج محله (قلعه – علیا – دیوران- باغ خواجه‌حسن – کشکوئیه – مورئیه) تأسیس گردید.

    تل کوشک با پیشینه بیش از ۲۵۰۰ سال که در جنوب شهر رابر وجود دارد و هنوز کاوش نشده از نقاط باستانی آن است. از مناطق دیدنی این شهر می‌توان به چشمه عروس اشاره کرد. شهر رابر فاقد صنایع و کارخانه‌است.

     در قدیم

    فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۸ در مورد رابر می‌نویسد: قصبه مرکز دهستان رابر بخش بافت شهرستان سیرجان واقع در ۳۶ هزار گزی خاور بافت، انتهای راه فرعی بافت به رابر. محلی است کوهستانی و سردسیر و سکنه آن ۳۳۱۴ تن است. آب آن از رودخانه و قنات و محصول آن غلات و حبوبات و میوه‌های آن به خوبی معروف است. شغل اهالی زراعت و دکانداری است. راه فرعی، پاسگاه نگهبانی، فرهنگ، بهداری، تلگراف‌خانه و دبستان دارد. ساکنان از طایفه خالو هستند.

    fa.wikipedia.org منبع

  • نظرات() 
  • جیرفت

    یکشنبه 31 مرداد 1389

    مورخین و جهانگردان عقیده ‌دارند كه شهر جیرفت در اثر سیل بنیان كنی نابود گردیده و خرابه‌های شهر قدیمی جیرفت در یك كیلومتری جیرفت فعلی (سبزواران) قرار دارد. خرابه‌های شهر قدیم را به عهد دقیانوس نسبت داده‌اند و از این خرابه‌ها سكه‌ها و آثار عتیقه بسیار به دست آمده است. جیرفت از دو كلمه (جیر) به معنی پست و پایین و (افت) به معنی افتاده تشكیل شده است و به طور كلی جیرفت به معنای (جلگه پست آبرفتی) است.

    تاریخچه جیرفت

    مورخین و جهانگردان عقیده ‌دارند كه شهر جیرفت در اثر سیل بنیان كنی نابود گردیده و خرابه‌های شهر قدیمی جیرفت در یك كیلومتری جیرفت فعلی (سبزواران) قرار دارد. خرابه‌های شهر قدیم را به عهد دقیانوس نسبت داده‌اند و از این خرابه‌ها سكه‌ها و آثار عتیقه بسیار به دست آمده است. جیرفت از دو كلمه (جیر) به معنی پست و پایین و (افت) به معنی افتاده تشكیل شده است و به طور كلی جیرفت به معنای (جلگه پست آبرفتی) است.

    نام جیرفت در سال 35 هجری قمری برای اولین بار به مناسبت تصرف آن توسط مجاشع بن مسعود در تاریخ ثبت شده است و از تاریخ نیز مكرر از آن شهر نام برده شده است.

     به استناد گفته یاقوت حموی، جیرفت (جرودس) نام داشت. جیرفت قبل از حمله مغول یكی از شهرهای آباد و ثروتمند جهان اسلام بود. شاهراهی كه از خلیج فارس و بندر هرمز عبور می‌كرد و راهی كه از هندوستان و از طریق جالق امتداد می‌یافت در جیرفت به هم متصل می‌شد. همچنین كالاهای تجارتی كه از هندوستان به ایران صادر می‌شد از جیرفت به سایر شهرهای ایران توزیع می‌گردید.

    ماركوپولو تاجر و صیاح ونیزی از این شهر به نام (كامادای) یادكرده است. ظاهراً در زمان عبور وی این شهر به كلی ویران شده بود.

    مراکز باستانی و تاریخی

    مقبره امیرحیدر ( گورخان )

    این مقبره یادگاری از دوره صفویه می‌باشد كه در باغی بسیار زیبا و محصور از درختان مختلف، در اسفندقه جیرفت قرار دارد. نقشه گنبد آن از داخل چهارضلعی و در مراحل بعد به هشت طاقنما تبدیل شده و گنبد مدوری بر روی آن احداث گردیده است.

     

    قلعه سموران

    قلعه سموران از سنگ‌های مرمر متمایل به قرمز ساخته شده و در فاصله 3 كیلومتری شمال‌غربی روستای رود‌فرق و در60 كیلومتری شرق شهر جیرفت بر بلندای كوهی احداث شده است. چاه نسبتاً عمیق قلعه با گذشت قرون متمادی و آسیب‌های فراوان هنوز عمق خود را حفظ كرده و طریقه سنگ چینی كناره‌های آن بسیار جالب توجه می‌باشد.

    ساختمان این قلعه به قرون قبل از اسلام تعلق دارد، اما در قرون اولیه اسلامی بازسازی شده است و در دوران حكومت سلجوقیان قلعه مشهوری بوده است. این قلعه به علت استحكام و موقعیت طبیعی منطقه شباهت زیادی به قلاع اسماعیلیه دارد.

    جاذبه های طبیعی

    ییلاقات دلفارد

    یكی دیگر از ییلاقات استان كرمان، ییلاقات دلفارد می‌باشند كه از توابع جیرفت به شمار می‌آید و در 30 كیلومتری مسیر جیرفت ـ ساردوئیه قرار گرفته و جاده آن آسفالته است. دلفارد از مراكز مهم پرورش زنبور عسل و تهیه عسل است.

     

    ییلاقات در بهشت ( در هزار )

    این ییلاق در مركز بخش ساردوئیه از بخش‌های شهرستان جیرفت در مسیر جاده راین به جیرفت و بافت قرار دارد. فاصله مركز بخش ساردوئیه تا كرمان 160 كیلومتر است.

    در بهشت كه به آن دوره بهشت نیز می‌گویند، در تابستان مركز ییلاق عشایر كوچرو رودبار است. ساردوئیه پوشیده از درخت و جنگل است و چشمه‌های آب آن در هر گوشه می‌جوشد.

     

    ییلاقات اسفندقه

    ناحیه خوش آب و هوای اسفندقه در 72 كیلومتری جیرفت و بافت قرار گرفته است و لذا بوته‌های اسفند آن نیز معروف است. اسفندقه یك بنای با ارزش تاریخی به نام مقبره میر حیدر یا گور خانه دارد كه از دوره صفوی به یادگار مانده است. آب معدنی آن به آب بادگشیدكی معروف است و برای امراض پوستی و مفصلی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

     

    كوه سرشك

    این كوه با ارتفاع 4048 متر در 105 كیلومتری شمال‌غربی جیرفت قرار دارد و دومین قله از كوه‌های هزار است كه سرچشمه رودهای رود رو و هلیل رود می‌باشد. از ارتفاعات مهم این كوه قله (دندانه هنزا) است كه در غرب روستای هنزا قرار دارد و حدود 3650 متر ارتفاع آن می ‌باشد.

     

    safarirani.blogfa.com منبع

  • نظرات() 
  • بم

    یکشنبه 31 مرداد 1389

    بم در قدیم یکی از پنج کوره ایالات فارس بوده. بم در مسیر جاده هایی که جنوب شرقی ایران را با سیستان، افغانستان و بلوچستان مرتبط می کند قرار دارد. به همین جهت این شهر از دوره ساسانیان اهمیت نظامی و بازرگانی زیادی داشته است. این شهر در سال 1131 هجری قمری به تصرف محمود افغان درآمد، ولی به علت شورشی که در قندهار روسی داد آنجا را رها کرده و عازم قندهار شد ولی بار دیگر در سال 1134 هجری قمری بر بم استیلا یافت و این وضع تا سال 1143 که نادر شاه افشار، اشرف افغان را شکست داد ادامه داشت. در همین شهر بود که لطفعلی خان زند در سال 1209 هجری قمری توسط عوامل آغا محمدخان قاجار دستگیر شد. شهر و قلعه باستانی بم یکی از یادگارهای شگفت معماری فلات مرکزی ایران می باشد.

    شهر بم یكی از كهن ترین مراكز شهر نشینی ایران بود. تپه های تاریخی ”بیدرون“ در 10 كیلومتری شمال و تل آتشی در دراستان در فاصله 30 كیلومتری شرق بم كه متعلق به هزاره های دوم تا چهارم قبل از میلاد مسیح است گواه این قدمت است. زندگی در بم  و اطراف آن از شش هزار سال قبل شكل گرفته و در دورانی از تاریخ در مكانی كه ” ارگ “  نامیده می شد و در زلزله اخیر ویران شد، به وجود آمده بود. بم بعلت قرار گرفتن در مسیر یكی از مهمترین شاهراههای بین المللی عهد باستان ” راه ادویه “ نام گرفته بود كه از شعب اصلی و مهم راه ابریشم محسوب می شد. راه تجارت بین شرق و غرب كه اهمیت استراتژیك مهمی داشت. صنعت ابریشم بافی به احتمال قوی از چین و از طریق جاده ادویه (از طریق هند) به بم رسیده بود. شهرهای بزرگی مانند نرماشیر، ریگان، دارزین و سنا در منطقه وجود داشته كه این شهرها تا قرن ششم هجری از آبادانی فراوان برخوردار بوده و در دوره های فترت بعدی از بین رفته اند. علاوه بر ارگ بم آثار باقیمانده از این شهرها و قلعه های باستانی با عظمت دیگری مانند قلعه های پیرماه شاه (افضل آباد)، قلعه جمالی، دارستان، قلعه (قلعه شهید)، قلعه نعیم آباد و آثار دیگری در منطقه مشاهده می شود كه نشان از تمدن كهن و آبادانی منطقه داشت.

    شهر بم دارای دو بخش کاملا متمایز می‌باشد، یکی شهر قدیم آن است که از آن به نام ارگ بم یاد می‌شود و وجود این بخش بر ارزش و اعتبار بم افزوده است و بخش دیگر آن شهر جدید بم تلقی می‌گردد، که این بخش ضمن فراگرفتن محدوده ربض شهر قدیم، ‌قصبه‌های قدیمی را به هم متصل ساخته است و مجموعاً حدود چهل محله قدیمی را در خود جای داده که بعضی از این محلات ریشه در دوران گذشته و تاریخی بم دارند.

    شهر قدیم بم که قسمتی از آن روی کوه واقع شده، به صراحت نمی‌توان تاریخ دقیقی را برای آغاز آن مشخص کرد و هیچ منبع مستند تاریخی،‌ زمان ساخت آن را تعیین نکرده؛ ولی آنچه مسلم است، این است که بنیان آن قبل از دوران اسلامی طرح ریزی شده و به صورت شهری مهم و پر رونق در پهنه ایران نمودار شده است.

    شهر امروز بم از دوران قاجار با تخلیه تدریجی ارگ از ساکنین شکل گرفت و به موازات آن کالبد ارگ رو به ویرانی نهاد. این روند تا زمان پهلوی اول تا بدانجا ادامه یافت که ارگ قدیمی، یکپارچه از ساکنین تهی گشت و شاید تنها گروههای گریزان از جامعه آن را مأمن خود یافتند.

     

    اهمیت مکانی بم

    بم بر سر راه هندوستان، خراسان، فارس و بنادر هرمز قرار دارد. به روایت ساده‌تر مکان برخورد دو جاده بزرگ بازرگانی مشرق زمین یعنی، جاده ابریشم و جاده ادویه بوده است. رونق بافندگی و حجم قابل توجه محصولات کشاورزی، جایگاه ارزنده‌ای را برای این شهر در بازرگانی جهان اسلام تعریف نموده است. گزارش‌های مقدسی و ابن حوقل درباره بافندگی در بم و به ویژه تاکید بر صادرات آن گواهی محکمی در پیوند بازار بم با بازارهای جهانی است.

     

    آثار تاریخی بم

    بی گفتگو مهم‌ترین اثر تاریخی موجود در بم همان ارگ تاریخی است که از آن چنان اهمیتی برخوردار است که سایر آثار دیگر را تحت الشعاع خود قرار داده است. با این حال آثار مهم دیگری نیز خارج از حصار ارگ واقعند که هر کدام یادآور برگه‌ای از تاریخ و فرهنگ شهر هستند. مهم‌ترین این آثار عبارتند از : قلعه کوهک که به قلعه دختر نیز معروف است و ویرانه‌های آن در 5/1 کیلومتری ارگ تا قبل از زلزله پابرجا بود. تاکنون درباره آن کاوش‌های باستان شناسی کاملی صورت نگرفته است. بسیاری آن را کهن‌تر از ارگ دانسته و به راحتی می‌تواند در شمار پرستشگاههای آناهیتا قرارگیرد.

     

    ارگ بم

    در شمال‌ شرقی‌ شهر بم‌، در دامنه‌ صخره‌ای‌ عظیم‌، قلعه‌ مستحكمی‌ را پی‌ افكنده‌اند كه‌ به‌ ارگ‌ بم‌ معروف‌ است‌. این‌ قلعه‌، شهر قدیم‌ بم‌ است‌. این‌ شهر قدیم‌ از چهار قسمت‌ و 38 برج‌ دیده‌بانی‌ تشكیل‌ شده‌است‌. در طرف‌ جنوب‌ قلعه‌ 4 حصار و در طرف‌ شمال‌ شرقی‌ آن‌ یك‌ حصار بزرگ‌ وجود دارد. مصالح‌ اصلی‌ بنا خشت‌ خام‌، گل‌رس‌ و كاه‌ است‌، ولی‌ در بعضی‌ قسمت‌های‌ آن‌ سنگ‌ و آجر و تنه‌ درخت‌ خرما نیز بكار رفته‌است‌. قسمت‌های‌ مختلف‌ قلعه‌ به‌ ترتیب‌ عبارتند از: دروازه‌ ورودی‌، محله‌ عامه‌ نشین‌، سربازخانه‌ و بنای‌ مركزی‌یا حاكم‌نشین.

    خانه‌های‌ عمومی‌ در كنار كوه‌ و بر روی‌ زمین‌ مسطح‌ بنا شده‌ و از نظر شهرسازی‌ مجموعه‌ای‌ كامل‌ است‌. مكان‌های‌ شناخته‌ شده‌ آن‌، راهرو اصلی‌ (بازار)، حسینیه‌، مسجد (آتشكده‌)، زورخانه‌، حمام‌ (عمومی‌) و سابات ‌کلیمیی هاست‌. بیشتر خانه‌های‌ عامه‌ متصل‌ به‌ هم‌ ساخته‌ شده‌ و غالب‌ آنها به‌ همدیگر راه‌ دارند. در بعضی‌ خانه‌ها آثار حمام‌ اختصاصی‌ به‌ چشم‌ می‌خورد. تعدادی‌ از ساختمان‌ها بصورت‌ دو طبقه‌ ساخته‌ شده‌ كه‌ به‌ احتمال‌ زیاد بر اثر افزایش‌ جمعیت‌ بوده‌ است‌. بعد از ورودی‌، یك‌ راه‌ اصلی‌ تا دروازه‌ دوم‌ كشیده‌ شده‌ كه‌ قسمتی‌ از این‌ راه‌بازار شهر است‌. آثار كارگاه‌ نانوایی‌، روغن‌گیری‌ و قفسه‌های‌ خشتی‌ بازار، نشانی‌ از رونق‌ گذشته‌ آن‌ است‌. به‌موازات‌ راه‌ اصلی‌، دو راه‌ دیگر نیز به‌ دروازه‌ دوم‌ اتصال‌ دارد. حسینیه‌ فهرست صفحه:‌ یك‌ محوطه‌ بزرگ‌، ایوان‌ دو طبقه‌قرینه‌ و چند اتاق‌ است‌ و سه‌ منبر خشتی‌ دارد. زورخانه‌ از چهار ایوان‌، یك‌ گنبد و یك‌ گود تشكیل‌ شده‌ است‌.ارگ‌ بم‌ دو مسجد بنام‌ مسجد جامع‌ و مسجد حضرت‌ محمد (ص‌) دارد. حمامی‌ نیز در محل‌ عامه‌ وجود داشته‌كه‌ در حال‌ حاضر منهدم‌ شده‌ است‌. بعد از دروازه‌ دوم‌، اصطبل‌، حصار و اتاق‌هایی‌ مخصوص‌ نگهبانان‌ وجوددارد. بعد از دروازه‌ سوم‌ سربازخانه‌، خانه‌ فرمانده‌ قشون‌ و آسیاب‌ بادی‌ قرار دارد. در مركز قلعه‌، عمارت‌ چهارفصل‌ سه‌ طبقه‌ به‌جامانده‌ كه‌ محل‌ استقرار حكومت‌ قلعه‌ بوده‌ است‌. در كنار این‌ بنا، حمام‌ اختصاصی‌ حاكم‌ وچاه‌ آب‌ وجود دارد. بنای‌ قلعه‌ را به‌ بهمن‌ اسفندیار نسبت‌ می‌دهند. سابقه‌ ارگ‌ بم‌ به‌ قبل‌ از اسلام‌ مربوط‌ است‌ وبارها بازسازی‌ شده‌ است.

     

    ییلاقات‌ ده‌ بكری

    ده‌ بكری‌ از توابع‌ شهرستان‌ بم‌ در دامنه‌ كوه‌ شیروجبال‌ بارز واقع‌ شده‌ است‌. كوههای‌ آن‌ ازدرختان‌ جنگلی‌ پسته‌، بادام‌ و بادام‌ وحشی‌ پوشیده‌ است‌. ده‌ بكری‌ در دره‌ای‌ سرسبز و خنك‌ واقع‌ شده‌ و ازدرخت‌های‌ گردو، بادام‌، صنوبر و... پوشیده‌ شده‌ است‌. در این‌ ده‌ خانه‌های‌ ویلایی‌ نسبتاً مدرنی‌ ساخته‌ شده‌ و درفصل‌ تابستان‌ جمعیت‌ زیادی‌ را به‌ سوی‌ خود جذب‌ می‌كند.

     

    كوه‌ هزار

    این‌ كوه‌ در دهستان‌ راین‌ بم‌ واقع‌ شده‌ و 4465 متر ارتفاع‌ دارد. این‌ كوهستان‌ با 900 كیلومتر مربع‌وسعت‌ از كوههای‌ سربنه‌ و سرمشك‌ تشكیل‌ شده‌ كه‌ بوسیله‌ ارتفاعات‌ پست‌تری‌ از سوی‌ غرب‌ به‌ كوههای‌لاله‌زار و از جنوب‌ به‌ كوه‌ بهر آسمان‌ اتصال‌ یافته‌ است‌. رودخانه‌های‌ مرغزار و تهرود آنرا از رشته‌ كوههای‌ جبال‌بارز جدا می‌كنند. از دامنه‌های‌ شرقی‌ این‌ كوهستان‌ رودهای‌ گارچیدان‌ و گیشیگان‌ سرچشمه‌ می‌گیرند و به‌رودخانه‌ تهرود می‌ریزند و از دامنه‌های‌ شمالی‌ آن‌ رود كشك‌ و چند مسیر سیلابی‌ دیگر بسوی‌ شمال‌ غربی‌ روان‌می‌گردد. دامنه‌های‌ جنوبی‌ و جنوب‌ غربی‌ آن‌ سرچشمه‌ رودهای‌ «رودرو» و «هلیل‌ رود» است.

     

    موقعیت جغرافیایی بم

    شهرستان بم یکی از ده شهرستان استان کرمان است ، حدود تقسیمات کشوری آن از شمال به شهرستان کرمان و از شرق به شهرستان زاهدان و از جنوب به شهرستان‌های ایرانشهر و جیرفت و از غرب به بخش راین که امروزه به شهرستان کرمان الحاق یافته منتهی می‌گردد. براساس آخرین تقسیمات کشوری در سال 1374 هـ.ش ، شهرستان بم شامل 5 شهر ، 4 بخش ، و 13 دهستان و بیشتر از 998 آبادی می‌باشد. شهرهای شهرستان بم عبارتند از: بم، بروات، فهرج، ریگان و رستم آباد. و بخش های مرکزی آن نیز شامل: فهرج و ریگان و نرماشیر می باشد. و همچنین 13 دهستان‌ آن به ترتیب عبارتند از : 1. حومه(خواجه عسگر) 2. کرک و نارتیچ، 3. دهبکری، 4. روداب شرقی، 5. روداب غربی  (در بخش مرکزی)، 6. پشت رود (در بخش نرماشیر)، 7. عزیزآباد، 8. فهرج، 9. برج اکرم (در بخش فهرج)، 10. گنبکی ، 11. ریگان ، 12. چاهدگال ،13. گاوکان (در بخش ریگان).

    این شهرستان بین 57 درجه و 7 دقیقه تا 59 درجه و‌22 دقیقه طول شرقی از نصف‌النهار مبدأ و 28 درجه و 23 دقیقه تا 29 درجه و 52 دقیقه عرض شمالی از خط استوا قرار گرفته است . در گذشته که قسمتی از بخش راین از آن منفک نگشته بود، مساحت این شهرستان در حدود 19.480 کیلومتر مربع بوده ، ولی هم اکنون قریب 17.755کیلومتر مربع است.

    حدود طبیعی آن از شمال به کوه‌های شرقی کرمان و چال تکاب و چاله ‌هامون شور گز و از شرق به شنزارهای شورگز و چاله ریگان و از جنوب به خط الرأس کوه‌های شاهسواران و سلسله جبال بارز و کوه‌هزار و از غرب به دشت پایکوبی راین ختم می‌گردد.

    این شهرستان كه ارتفاع آن از سطح دریا 1062 متر است از نظر ارتفاعات دو وضعیت متفاوت دارد:

    یكی ناحیه كوهستانی كه ادامه رشته كوههای مركزی ایران و مشهور به جبال بارز (این كوهها چون سدی بین بم و جیرفت واقع شده اند و تنها راه عبور از آنها گردنه هایی چون گردنه معروف دهبكری است) و كوه هزار در جنوب غربی راین كه مرتفع ترین كوه این  ناحیه است.

    دیگری ناحیه پست كویری است كه مشتمل بر شنزار و نمكزار لوت و اطراف آن بوده و پست ترین نقطه آن با ارتفاع 330 متر از سطح دریا در حد بین شوره گز و فهرج واقع است، لذا بم از نظر آب و هوا به دو منطقه تقسیم می شود:

    1 -  آب و هوای صحرایی: كه منطقه وسیع پَست كویری را در بر می گیرد. بارندگی كم  و اختلاف درجه حرارت شب و روز زیادی دارد و فصول آن متغیر است.

    2 - آب و هوای كوهستانی: كه شامل نواحی راین و دهبكری است. در تابستان ییلاق اهالی شهرستان بم محسوب می شود.

     

    خصوصیات جمعیتی

    جمعیت شهرستان بم براساس برآورد مرکز آمار ایران در میانه سال 1382 حدود 223 هزار نفر بوده است که تقریباً 10 درصد از جمعیت استان کرمان را شامل شده است، پرجمعیت‌ترین شهر آن بم با جمعیتی حدود 88.000 نفر و کم جمعیت‌ترین شهر آن نرماشیر با 2.851 نفر است جمعیت شهر بروات در این برآورد حدود 17.000 بوده است.

     

    وضعیت اقتصادی و کشاورزی

    اساس اقتصاد شهرستان بر بنیان کشاورزی استوار است و از تمایزات مهم آن، تنوع محصولات زراعی و باغی می‌باشد . به طوری که وجود انواع درختان گرمسیری؛ خرما، مرکبات، وسمه، حنا، انگور، انار، کنجد، گیاهان جالیزی و صیفی جات و حبوبات در دشت‌های وسیع بم و نرماشیر به عمل می‌آید و همچنین وجود انواع درختان سردسیری دردشت پایکوهی جبال بارز و نیز درختان پسته در ابارق و تهرود، این شهرستان را به صورت یکی از شهرستان‌های حاصلخیز جنوب شرقی ایران در آورده است.

    آب كشاورزی شهرستان بم از رودهای فصلی،‌ قنوات و چاههای عمیق تأمین می گردد. از مهمترین رودهای بم می توان به رود نسا، رود فاشكوه، (تلنگو)، تهرود و رود آدوری كه از جبال بارز و راین سرچشمه می گیرند، اشاره نمود.

     

    yaranebam.org منبع

  • نظرات() 
  • بردسیر

    یکشنبه 31 مرداد 1389

    قدمت بردسیر به دوره ساسانیان و پادشاهی اردشیر اول باز می گردد كه نام این شهر در آن زمان (به اردشیر) بوده است.گمان می رود بعد از حمله اعراب نام آن به بردسیر(برد معرب سرد)وبعدا به مشیز تغییر یافته است. جاذبه تفریحی ییلاق های بیدخوان و لاله زار است كه همواره سردترین نقطه مسكونی استان كویری كرمان است. جاذبه مذهبی بقعه امام زاده سید محمد است.منطقه باستانی تل (بلندی-تپه)ابلیس در نزدیكی شهر واقع شده است.این شهر در مسیر محور ترانزیتی كرمان بندر عباس است. (با تشکر از فرستنده مقاله: آقای مهدی خسروی مشیزی.

    news.pconline.ir منبع

  • نظرات() 
  • بافت

    یکشنبه 31 مرداد 1389

    الف : تقسیمات کشوری
    شهرستان بافت با وسعت حدود 23/13186 کیلومتر مربع معادل 25/7 درصد مساحت استان را به خود اختصاص داده است. این شهرستان در جنوب غربی استان کرمان قرار گرفته و از شمال به شهرستان بردسیر از جنوب به استان هرمزگان از شرق به شهرستان جیرفت و از غرب به شهرستان سیرجان محدود شده است. این شهرستان دارای 4 مرکز شهری ، 3 بخش ، 14 دهستان و 722 آبادی دارای سکنه است.

    ب: منابع تأمین آب و حوزه آبریز و شبکه رودخانه ها
    آب این شهرستان از طریق 816 حلقه چاه ، 200 رشته قنات ، 33 رشته چشمه با میزان آبدهی 3/636 میلیون متر مکعب و از طریق رودخانه ها نیز با میزان آبدهی 9/270 میلیون متر مکعب تامین می شود.

    ج: اقلیم
    شهرستان بافت دارای اقلیم خشک سرد می باشد. میانگین بارش سالانه در این شهرستان 3/272 میلی متر و دامنه تغییرات متوسط دمای آن از 5/2 الی 26 درجه سانتی گراد می باشد.

    د: عوارض طبیعی
    ارتفاعات : اهم ارتفاعات این شهرستان عبارتند از : کوه های خبر
    رودخانه ها : هنزا ، هفت دانگه ، دره کیل ، رودبر ، رابر ، نینوک ، هلیل رود ، شصت فیچ ، دره پهن ، زمان آباد ، آرن ، بافت ، بنگود ، زردشت ، گوغر قلعه ، بیدلنگ ، تافکان ، شورخبر ، چشمه ها ، گیشکی ، کندر کادر دره ، پیر ، گلو انار ، رضوان ، چاه کر ، مراد آباد ، ده شیخ ، پیر بیابان ، خارکی

    ه: پیشینه تاریخی و گردشگری
    تاریخچه و وجه تسمیه نامگذاری : از کاوشهای باستان شناسی در تپه یحیی بافت ، نتایج ارزنده ای حاصل شد که حاصل این کاوش ها بیانگر استقرار شش دوره تمدنی است که به صورت عمودی بر روی هم شکل گرفته اند . قدیمی ترین دوره استقرار که در پایین ترین لایه تمدنی و روی خاک بکر قرار دارد به نیمه هزاره پنجم قبل از میلاد یعنی حدود 6500 سال قبل می گردد یعنی عصر نوسنگی.

    اماکن و آثار تاریخی
    1- تپه یحیی در روستای صوغان ، بخش ارزوئیه واقع است و متعلق به دوران پیش از تاریخ می باشد.
    2- قلعه شاهماران که در بخش ارزوئیه واقع است.
    3- امامزاده سید علی موسی که در دهستان دشتاب واقع است و متعلق به دوران صفویه می باشد.
    4- تل تخت قیصر در روستای سید مرتضی بخش رابر واقع است.
    5- امامزاده یحیی که در بخش ارزوئیه واقه است و متعلق به دوران صفویه می باشد.
    6- تل کوشک که در شهر رابر واقع است.

    زبان و مذهب
    مردم شهرستان بافت به لهجه محلی بافتی تکلم می کنند و لهجه های ترکی افشار ، بلوچی و هرمزگانی نیز رایج است . در این شهرستان 73/99 درصد جمعیت آن را مسلمانان شیعه/ سنی تشکیل می دهند.

    جمعیت
    جمعیت شهرستان بافت در سال 1375 حدود 122967 نفر بوده که با توجه به برآورد این رقم در سال 1383 به 131505 نفر رسیده است. تغییرات جمعیت در سال 1383 برابر با 94/6 درصد بوده است.همچنین در سال 1383 از تعداد کل جمعیت شهرستان 63/53 درصد آن را جمعیت روستایی تشکیل داده بودند.

    امور اجتماعی
    الف:سواد
    میزان با سوادی شهرستان بافت در سال 1375 برابر با 53/74 درصد بوده است.

    ب: آموزش و پرورش
    در سال تحصیلی 84-1383 تعدا کل دانش آموزان مقاطع مختلف تحصیلی شهرستان 38483 نفر بوده است. از کل دانش آموزان این شهرستان 67/33 درصد در مقطع ابتدایی ، 92/28 درصد در مقطع راهنمایی ، 31/22 درصد در مقطع متوسطه و 66/7 درصد در مقطع متوسطه در رشته های فنی و حرفه ای و کاردانش مشغول به تحصیل می باشند.
    90/47 درصد از کلا دانش آموزان شهرستان را دختر تشکیل می دهند و سهم دانش آموزان مناطق روستایی نیز62/41 درصد می باشد.

    ج : آموزش عالی
    در حال حاضر تعداد 4 مرکز آموزش عالی در شهر بافت وجود دارد.
    1- دانشگاه آزاد اسلامی
    2- دانشگاه پیام نور
    3- مرکز آموزش عالی بافت
    4- آموزشکده فنی پسران
    در سال تحصیلی 84-1383 در شهرستان بافت 3444 دانشجو در حال تحصیل بوده اند.

    د: تربیت بدنی
    این شهرستان در سال 1383 از وجود 2 استادیوم ، 2 میدان فوتبال ، 1 میدان والیبال ، 2 بسکتبال ، 4 سالن ورزشی بهره مند می باشد.سرانه فضای ورزشی به ازای 61/32 متر مربع و سرانه فضای ورزشی به ازای هر هزار نفر 61/32 متر مربع و سرانه فضای ورزشی روباز 63/24 متر مربع برای هزار نفر جمعیت است.

    کشاورزی
    در سال زراعی 83-1382 سطح زیر کشت محصولات زراعی و باغی شهرستان بافت بالغ بر 27/84351 هکتار است. از این مقدار 4/20 درصد به کشت باغات و 6/79 درصد به زراعت های سالانه اختصاص دارد. محصولات عمده زراعی شهرستان گندم ، جو ، ذرت دانه ای و محصولات جالیزی می باشد.

    جنگل و مرتع
    سال 83 در شهرستان بافت ، 810233 هکتار مراتع وجود داشته و علوفه قابل برداشت از این مراتع 48613 تن بوده است. مساحت جنگل های طبیعی شهرستان 451962 هکتار و مساحت جنگل های مصنوعی نیز 9000 هکتار می باشد.

    معادن
    در سال 1383 تعداد 10 کارگاه فعال مسئولیت استخراج معادن را به عهده داشته و عمده ترین معادن موجود در سطح این شهرستان عبارتند از : مجموعه کرومیت های اسفندقه ، مس درآلو.
    سهم این شهرستان از کارگاه های معدنی فعال استان 25/9 درصد می باشد و فاقد تولیدات اسمی سالانه گروه معدنی غیر فلزی است.

    www.bafttc.ac.ir منبع

  • نظرات() 
  • کرمان

    یکشنبه 31 مرداد 1389

    در مدارك‌تاریخی و جغرافیایی‌اسلامی نام این منطقه«كرمان»،«كارمانیا»،«ژرمانیا»، «كرمانیا»، «كریمان»، «كارمانی» و «كرمانی» و در كتیبه بیستون به صورت ‹‹یوتیه›› ذكر شده است. شهرستان كرمان از شمال و خاور به كویر لوت از جنوب به شهرستان های بم و جیرفت و از باختر به شهرستان های راور، زرند، رفسنجان و بردسیر محدود است. كشاورزی در كرمان رواج داشته ولی به علت كمی باران روش آبیاری بیش تر به طریق آبی انجام می شود. از محصولات کشاورزی این شهرستان می‌توان پسته، زیره، كتیرا، حنا، گندم، جو، یونجه، تره بار و بنشن را نام برد. سابقه هنر خوشنویسی به عنوان یکی از هنر های سنتی و دینی کرمان تا حدود قرنهای پنجم و ششم هجری باز می گردد. بصورت کتیبه آثاری از این دوران را در کرمان مشاهده می کنیم از جمله کتیبه های بنای خواجه اتابک و مسجد ملک که به خط ثلث و کوفی است. البته کرمان در تاریخ هنر خوشنویسی، هرگز از مراکز مهم این هنر قلمداد نشده است. از نظر صنایع دستی شهرستان كرمان شهرت فراوان دارد زیرا علاوه بر قالی آن كه بسیار مرغوب است، گیوه دوزی، پته دوزی (نوعی سوزن دوزی)،شال بافی و كرك آن نیز از اهمیت ویژه ای برخوردار است. از این میان آن‌چه بیش تر جنبه صادراتی دارد قالی و كرك بوده كه در اقتصادكرمان تاثیر به‌سزایی داشته است.پته‌دوزی و شال‌بافی مهم ترین و ارزشمندترین صنایع دستی شهرستان كرمان را تشكیل می دهند. پته حاصل تلاش دست‌های زحمت‌کش و هنرمند دختران و زنان کرمانی است که هركس با چشم دل به آن بنگرد در آن، اثر نگاه‌های خسته‌ای را خواهد یافت که هر صبح تا شام در پی سوزن، از نقطه ای به نقطه دیگر در حرکت بوده و خود یادگار هزاران درد و رنج و گاهی شادی و شعفی که در ذهنشان منقوش بوده؛ است. پته هنر ارزشمندی است كه با وجود آن همه ظرافت و زیبایی، آن‌چنان که باید و شاید در بازارهای جهانی جایی ندارد. توجه بیش از حد به جنبه اقتصادی و تجاری این صنعت و به کارگیری نخ‌های نامرغوب و از طرف دیگر افت کیفیت دوخت نیز بی تأثیر بر منزوی بودن این صنعت نبوده است. قیمت بالای پته و آسیب پذیری آن از طرفی، عدم صادرات آن از طرف دیگر از مهم‌ترین دلایل رکود و وقفه در عرضه این محصول به بازارهای جهانی است. این هنر که ریشه در تاریخ و گذشته فرهنگی استان کرمان دارد، همانند سایر رشته های صنایع دستی سابقه تولید کاملاً مشخصی ندارد و هر یک از دست اندرکاران، پیدایش آن را به یکی از افسانه های بومی مرتبط می دانند و متأسفانه به دلیل آسیب پذیری منسوجات در برابر عوامل جوی در موزه های داخلی و خارجی نمونه هایی از پته که بتواند راهگشای ما به کشف سابقه این هنر باشد، وجود ندارد. شال‌بافی نیز یكی دیگر از مهم‌ترین و ارزشمندترین صنایع دستی مردم این منطقه است. در زمینه صنعت شال‌بافی نیز باید گفت: هوتک یکی از روستاهای چترود است که تنها کارگاه شال‌بافی كرمان را در خود جای داده است. اساس اقتصاد شهرستان كرمان بر صنعت (صنایع دستی و صنایع ماشینی)، كشاورزی، دام‌داری، كارگری و تجارت استوار گردیده است. پسته، قالی، زیره، كتیرا، حنا، گندم و بعضی مواد كانی صادرات این منطقه را تشکیل می دهند.

    صنایع و معادن


    كرمان در زمینه صنایع ماشینی نیز دارای فعالیت های قابل توجهی بوده و به علت فراوانی ذغال سنگ، سرب، سنگ مرمر، آهك و گچ ‌كارخانه های زیادی جهت بهره‌برداری از منابع فوق در این شهرستان تاسیس شده است كه از آن جمله كارخانه‌های تولید آجر، ساخت موزاییك و تهیه سیمان را می توان نام برد.  


    کشاورزی و دام داری


    كشاورزی در كرمان رواج داشته ولی به علت كمی باران روش آبیاری بیش تر به طریق آبی انجام می شود. از محصولات کشاورزی این شهرستان می‌توان پسته، زیره، كتیرا، حنا، گندم، جو، یونجه، تره بار و بنشن را نام برد. دامداری در كرمان به مقدار كم و منحصر به پرورش گوسفند، بز، شتر، اسب و الاغ می باشد. 

    مشخصات جغرافیایی


    شهرستان كرمان مركز استان كرمان و یكی از شهرستان های آن از نظر جغرافیایی در 57 درجه و 7 دقیقه ی درازای خاوری و 30 درجه و 18 دقیقه ی پهنای شمالی و در ارتفاع 1755 متری از سطح دریا قرار دارد. شهرستان كرمان از شمال و خاور به كویر لوت از جنوب به شهرستان های بم و جیرفت و از باختر به شهرستان های راور، زرند، رفسنجان و بردسیر محدود است. آب و هوای این منطقه خشك و میزان بارندگی سالانه به طور متوسط 142 میلی‌ متر است. بر اساس سرشماری سال 1375 جمعیت شهر كرمان 384991 نفر شامل 79483 خانوار بوده است. مردم شهرستان كرمان مسلمان شیعه و آریایی نژادند و به زبان فارسی با گویش كرمانی صحب می کنند.
    مسیرهای ارتباطی و دسترسی به این شهرستان را راه‌های زیر تشكیل می‌دهد.
    - راه كرمان ـ اصفهان به سوی شمال باختری به درازای 703 كیلومتر
    ـ راهی به سوی جنوب باختری به درازای 572 كیلومتر
    ـ راه كرمان ـ شیراز که از 174 كیلومتری كرمان (سیرجان) راهی به درازای 496 كیلومتر به سوی جنوب كرمان ـ بندر عباس جدا می شود.
    ـ راه كرمان ـ مشهد به درازای 853 كیلومتر
    ـ راه كرمان ـ زاهدان به سوی خاور به درازای 541 كیلومتر که از 170 كیلومتری راهی به درازای 594 كیلومتر به سوی جنوب جدا شده و كرمان ـ بندر عباس را به هم پیوند می دهد
    ـ راه كرمان ـ ماهان از طریق جوپار به سوی جنوب به درازای 52 كیلومتر( جوپار در 26 كیلومتری این راه قرار دارد)
    ـ راه آهن كرمان ـ بافق
    این شهرستان دارای فرودگاه است.  


    وجه تسمیه و پیشینه تاریخی


    در مدارك تاریخی و جغرافیایی اسلامی نام این منطقه «كرمان»، «كارمانیا»، «ژرمانیا»، «كرمانیا»، «كریمان»، «كارمانی» و «كرمانی» و در كتیبه بیستون به صورت ‹‹یوتیه›› ذكر شده است. «كارمان» از دو كلمه ‹‹كار›› به معنی جنگ و ‹‹مان›› به مفهوم محل تشکیل شده که به معنی ‹‹جایگاه دلاوری و نبرد›› می باشد. بعضی از جغرافیادانان، نام قدیم این شهر را «گواشیر» (بردشیر) خوانده اند که همان ‹‹كوره اردشیر›› یا شهر اردشیر بوده كه به تدریج به ‹‹گواشیر›› تبدیل شده است. در دوره ساسانیان فرمانروای كرمان، عنوان شاه داشت، چنان كه بهرام چهارم (388- 389 م) كه در زمان پدرش والی كرمان بود لقب كرمانشاه (شاه كرمان) را داشت. در این دوره سیرجان مهم ترین ناحیه كرمان محسوب می شد.
    كرمان در دوره اسلامی و مقارن با 21 تا 24 هـ . ق و سال های بعد از آن تلاطمات سیاسی زیادی را شاهد بود. عمر بن خطاب دراین زمان سهیل عدی و عبدالله عتبان را مامور فتح كرمان كرد. سرداران نام برده با گرفتن اندك جزیه ای ازحاكم كرمان به مدینه مراجعت كردند. در سال 31 هـ . ق مردم كرمان به جرم ندادن جزیه مورد هجوم سردار عرب، عبدالله بن عامر قرار گرفتند. وی كه از سوی عثمان مامور فتح كرمان شده بود، بدون مقاومت اهالی، كرمان را فتح كرد و جزیه چندین سال عقب افتاده را هم از اهالی پس گرفت و مجاشع بن مسعود را با یك هزار تن سپاه به حكومت كرمان برگزید و خود عازم خراسان شد. در درگیری هایی كه بین اهالی و سپاه عرب در گرفت كرمان با مداخله نیروهای كمكی عبدالله بن عامر، به تصرف كامل مسلمانان درآمد و مجاشع در دوران خلافت عثمان و علی بن ابیطالب علیه السلام، حاكم كرمان ماند. در دوره خلافت بنی امیه شورش هایی در كرمان بر پا شد. عبدالرحمن بن اشعث از طرف امویان به جای مجاشع به حكومت كرمان منصوب شد. در زمان خلافت عمر بن عبدالعزیز (99-101 هـ . ق) شخصی به نام غسان حكومت كرمان را بر عهده گرفت. در دوران حكومت وی كرمان رو به آبادی نهاد و بسیاری از آتشكده های زرتشتیان كه به آن ها «مجوسیه» می گفتند، خراب شد.
    در زمان خلفای بنی عباس حوادث مهمی در كرمان روی نداد. در این دوره كرمان در معرض حمله اقوامی كه قبل از اسلام در بنادرخلیج فارس می زیستند قرارگرفت. اما معتصم آن ها را شكست داده و از كرمان خارج كرد.
    در سال 253 هـ . ق كرمان به تصرف یعقوب لیث موسس سلسله صفاریان درآمد. بعد از وی برادرش عمرو فارس، كرمان و سیستان را تصرف کرد. در سال 266 هـ . ق كرمان به تصرف سامانیان درآمده و در سال 267، عمرو بار دیگر بر كرمان استیلا یافت. بعد از درگذشت عمرولیث حكام كرمان توسط امرای سلسله سامانی تعیین می شد.
    در سال 315 هـ . ق معزالدوله دیلمی كرمان را تصرف و دیلمیان چندین دهه بر این شهر حكومت کردند. بعدها بر سر تصرف كرمان میان خاندان آل بویه اختلاف افتاد و كشمكش میان دیلمیان و آل بویه تا سال ها ادامه داشت. در سال 433 هـ . ق كرمان به تصرف آلب ارسلان سلجوقی درآمد و وی موسس سلاجقه كرمان شد و حكومت آنان تا سال 583 هـ . ق ادامه داشت. به گفته یاقوت حموی كرمان در دوره سلاجقه از بهترین و آبادترین بلاد محسوب می شد. دراواخر دوران زمامداری این سلسله، اوضاع داخلی كرمان، دچارهرج و مرج گردید و نابسامانی آن با حمله غزان شدت یافت.
    در سال 583 هـ . ق غزان بر كرمان مسلط شده و زرند را به طور موقت مركز ایالت خود قرار دادند. در این دوره ملك دینار غزنوی حاكم كرمان بود. بعد از درگذشت وی پسرش علاءالدین فرخ شاه (591 – 592 هـ . ق) جانشین او شد. در دوران وی كرمان دستخوش آشوب و ناامنی گردید و جمعی از امراء، به نام علاءالدین تكش خوارزمشاه خطبه خواندند (568 – 596 هـ . ق). خوارزمشاه هم از این موقعیت استفاده كرده و سپاهی را ازخراسان مامور تصرف كرمان كرد. در نتیجه در سال 592 هـ . ق كرمان ضمیمه قلمرو خوارزمشاهیان گردید و هندوخان، پسر علاءالدین تكش خوارزمشاه حاكم آن جا شد. هم زمان با درگذشت تكش كرمان دوباره میدان تاخت و تاز تركمانان غز شد. در این زمان ملوك شبانكاره برای سركوبی غزان چندین بار به كرمان حمله کردند، تا سرانجام این ایالت را به تصرف خود در آوردند. بر اثر ظلم و بیدادگری حكام شبانكاره اهالی علیه این قوم سر به شورش کرده و عجم شاه یكی دیگر از پسران ملك دینار را كه در زمان هندوخان روانه خوارزم شده بود و در كرمان به سر می برد، به امیری انتخاب كردند. در همین زمان اتابك مظفرالدین سعد بن زنگی (599 – 623 هـ . ق) كه با ملوك شبانكاره در زد و خورد بود، كرمان را یك بار در سال 600 و بار دیگر در سال 602 هـ . ق به تصرف خود در آورده و این شهر تا سال 607 به وسیله یكی از گماشتگان اتابك سعد اداره می شد. با سرپیچی گماشته اتابك از فرمان و آشفته شدن اوضاع كرمان، تاج الدین ابوبكر كه از طرف سلطان محمد خوارزمشاه بر شهر زوزن و قهستان حكومت می كرد، از این هرج و مرج استفاده كرده و كرمان را به تصرف خود در آورد.
    در سال 619 هـ . ق مقارن رسیدن چنگیز خان به خراسان، براق حاجب ( قتلغ خان)، از امرای خوارزمشاهی، بر كرمان استیلا یافت و رسما سلسله قراختاییان را بنیان نهاد. در زمان سلطنت این سلسله( 619 تا 703 هـ . ق) در كرمان ماركوپولو سیاح معروف ونیزی از كرمان دیدن كرد.
    در سال 741 هـ . ق امیر مبارزالدین محمد موسس آل مظفر، كرمان را تصرف كرد. بعد از انقراض این سلسله كرمان ضمیمه متصرفات امیر تیمور گورگانی شد و پس از تیموریان به ترتیب كرمان تحت تصرف سلسله های قراقویونلو و آق قویونلو بود.
    مقارن ظهور شاه اسماعیل اول موسس سلسله صفویه (905 – 930 هـ . ق) كرمان در تصرف پسران سلطان حسین بایقرا بود. شاه اسماعیل با اعزام یكی از سرداران خود به نام جان محمد به كرمان، این شهر را بدون مقاومت و خونریزی به تصرف درآورد. در این زمان عده ای از ازبكان از طریق خراسان به كرمان تاختند که برخی از سرداران شاه اسماعیل شكست خورده و عقب نشینی كردند. از این تاریخ به بعد تا پایان سلسله صفویه كرمان در امنیت و آسایش بود. گنجعلی خان یكی از معروف ترین حكام دوره صفوی درمدت ماموریت خود در كرمان نسبت به آبادی و عمران آن سعی و كوشش زیاد كرده و آثار زیادی را در آن شهر از خود به یادگار گذاشته است.
    محمود افغان در سال 1132 هـ . ق به قصد تصرف اصفهان پایتخت صفویه از طریق سیستان خود را به كرمان رسانید. در آن جا از لطفعلی خان والی فارس و برادر زاده فتحعلی خان وزیر اعظم به سختی شكست خورد و به قندهار گریخت. محمود افغان بار دیگر در سال 1132 هـ . ق از راه سیستان به كرمان حمله کرد و پس از استیلا بر آن از طریق یزد راهی اصفهان شد. پس از دفع اشرف افغان توسط نادر و خلع شاه طهماسب دوم از سلطنت، كرمان مانند سایر مناطق ایران به تصرف نادر موسس سلسله افشاریه درآمد. بعد از كشته شدن وی كرمان دچار هرج و مرج گردید و به وسیله افغان ها و بلوچ ها تاراج شد.
    كریم خان زند، موسس سلسله زندیه (1163 – 1193 هـ . ق) بعد از سركوبی مخالفین خود، خدامراد خان زند را با سپاهی به كرمان فرستاد. این سردار بدون هیچ گونه مانعی كرمان را تصرف كرد. بعد از انقراض سلسله زندیه به وسیله آقامحمد خان قاجار، روزهای تاریك و تیره روزی كرمانیان آغاز شد. آقا محمد خان همین كه از حركت لطفعلی خان زند به كرمان و انتخاب آن جا به پایتختی مطلع شد، با شتاب رهسپار كرمان گردید و نزدیك چهار ماه آن جا را در محاصره گرفت و در نهایت كرمان را به تصرف خود درآورد. آقا محمد خان پس از استیلا بر شهر، فرمان قتل عام اهالی بی گناه را صادر كرد و سپاهیان قاجار از هیچ جنایتی در حق اهالی بی گناه كرمان فروگذاری نكردند. روایت است كه به دستور آقا محمد خان بیش از 20 هزار نفر از نعمت بینایی محروم شدند و از سرهای عده ای از ساكنین بی گناه كله مناره ها بر پا گردید. بعد ازمرگ آقا محمد خان در دوره سلطنت فتحعلی شاه، شهر جدید كرمان در شمال باختری شهر قدیم بنا شد. شهر امروزی كرمان، به بركت توسعه صنعتی، كشاورزی و فرهنگی یكی از آبادترین شهرهای ایران به حساب می آید.  

    iran-travel.blogfa.com منبع

  • نظرات() 

  • آخرین پست ها


    نویسندگان



    آمار وبلاگ

    • کل بازدید :
    • بازدید امروز :
    • بازدید دیروز :
    • بازدید این ماه :
    • بازدید ماه قبل :
    • تعداد نویسندگان :
    • تعداد کل پست ها :
    • آخرین بازدید :
    • آخرین بروز رسانی :

    اَبر برچسبها