تبلیغات
تور سفر گردشگری - مطالب استان کرمانشاه

تور سفر گردشگری

هرسین

شنبه 6 شهریور 1389

شهرستان هرسین در 45 كیلو متری جنوب شرقی استان كرمانشاه واقع شده كه از جنوب به شهرستان دلفان استان لرستان ، از شمال به شهرستان صحنه ، از غرب به شهرستان كرمانشاه و از شرق به نهاوند محدود می شود .
شهرستان هرسین از دو بخش مركزی و بیستون و چهار دهستان تشكیل شده است .
وضعیت جغرافیایی :
هرسین منطقه كوهستانی است كه ارتفاعات موجود این شهرستان را محصور كرده و بیشتر در جهت شمال غربی و جنوب شرقی امتداد یافته اند و متعلق به دوران زمین شناسی هستند . دامنه های كم شیب ، دره های عریض ، جلگه های آبرفتی و سرابها از مهمترین ویژگیهای طبیعی سرزمین هرسین به شمار می رود .
پیشینه تاریخی :
هرسین سرزمینی باستانی و كهن است و آثاری نظیر تپه چیا خزینه ( گنج دره ) در روستای قیسوند ، كتیبة بیستون ، گور دخمه های اسحاقوند ، آثار به جای مانده از دوره ساسانیان در مركز شهر هرسین آثار بازمانده از قلعه باستان در روستای سرماج و ... از این دیار چهره ای تاریخی را ترسیم كرده است .
صنعت و کشاورزی( اقتصادی ) :
وجود دو راهة نور آباد به هرسین و برقراری ارتباط عمده استانهائی از كشور در آینده در این مسیر و نیز بزرگراه كربلا در محور بیستون افزون بر تأثیرات مثبت اقتصادی و انتقال فرهنگی ، شهرستان هرسین را در موقعیت برتر و استراتژیكی قرارداده و می دهد كه بزرگترین دستاورد راهها امتیازات برجسته ای است كـه می تواند هرسین را درجایگاه ویژه ای قرار دهد ، اراضی مستعد كشاورزی علی الخصوص زمینهای بخش بیستون ( دشت چمچمال ) و به نتیجه رسیدن پروژه های آب و خاك چمچمال در آینده و ارتباط آن در امر كشاورزی آن منطقه و تحولاتی كه ایجاد خواهد نمود ، بهره برداری ازمنابع آب رودخانه های دینور آب و گاماسیاب و سرابها و برنامه ریزی مطلوب برای استفاده بهینه از آب این سرابها و رودخانه ها برای امر كشاورزی ، بازدید جهانگردان و ساماندهی بهتر صنعت توریسم و نیز رونق صنایع دستی بویژه گلیم هرسین كه می تواند از آثار زیبای هنری مردم دیار هرسین باشد ، از مراكز مهم اقتصادی و نیز از قابلیتها ، استعداد ها و ظرفیتها و نقاط قوت شهرستان هرسین به حساب می آیند. ،كه علاوه بر اینكه از این منابع درحال حاضر بهره برداری می شود لذا به نظر میرسدبخشهائی از قابلیتهای نهفته در خود دارند كه باید با برنامه ریزی اصولی و علمی به فعلیت رسیدن آنها را شناسائی و مورد توجه قرار داد .
مذهبی و فرهنگی :
فرهنگ مردم هرسین متأثر از دین و آئین اسلام ( شیعه ) است ودر كنار آن آثاری از پیشینه قوم ایرانـی و مـواریث و مفاخــر خود در زندگی خانوادگی و اجتماعی دارند كه بر اساس این دو كانون ( دین و سنت قومی تاریخی ) در حال زیستن استساكنان شهرستان هرسین با زبان كردی به لهجه لكی صحبت می كنند و بر اساس سرشماری سال 1375 دارای 98019 نفر جمعیت می باشد كه 4/6% جمعیت استان را به خود اختصاص داده است كه ازاین تعداد 36/57% در نقاط شهری ( شهر هرسین و شهر بیستون ) و 64/42% در مناطق روستائی استقرار پیدا كرده اند .
اسلاف و نیاكان مردمان این دیار در ادوار مختلف تاریخی و فراز و نشیبهای دوران گذشته ، به ویژه دوران اخیر برای كسب حریت و آزادگی و نیزامنیت ملی و تمامیت ارضی ،كارنامه ای درخشان را از خود در كتاب تاریخ ملت ایران به ثبت رسانده اند و در ادامه این مبارزات مردم هرسین در كنار ملت ادیب و تمدن ساز ایران در پیروزی انقلاب اسلامی ایران به رهبری امام خمینی (ره) برای استقلال، آزادی ، استقرار یك نظام سیاسی مبتنی بر جمهوریت و اسلامیت ، نقش چشمگیری از خود شان و در دوره مبارزه برای دفع تجاوز رژیم عراق درهشت سال جنگ تحمیلی بر كشور ایران مشاركت قابل ملاحظه و فعالی داشته اند كه در این راستاجوانانی رادر دفاع از كشور و جمهوری اسلامی تقدیم نموده اندهرسین یكی از نواحی باستانی استان كرمانشاه است كه‌پیشینه‌ی‌تاریخی آن‌باقدمت و تاریخ كرمانشاه عجین شده است. هسته اولیه شهر هرسین در پیرامون سراب و میدان مركزی شهر (قلعه هرسین) شكل گرفته است. هرسین به واسطه آثار تاریخی به جای مانده در ارتفاعات بیستون دارای شهرت ملی و جهانی است. ارتفاعات كم نظیر بیستون، غار انار، غار داود، غار شهربانو، غار عسل و غار مرد و زن كه همگی در ارتفاعات بیستون واقع شده اند به همراه امام زاده خلی لله در روستای چم سر، پل خسرو در راه قدیمی بیستون به سرماج، جاده باستانی ساسانی درطرفین بقایای پل خسرو بیستون، سراب نوژی وران در 15 كیلومتری جاده بیستون – سنقر، شهر باستانی چمچال در بیستون، قلعه بستون در ابتدای راه بیستون به سنقر كلیایی، قلعه هرسین، كاخ شاهپور، كاروان سرای شیخ علیخان، ناحیه باستانی بیستون در هرسین و نقوش و كتیبه های باستانی در بیستون برخی از دیدنی های شهرستان هرسین را تشكیل می‌دهند.

مکان های دیدنی و تاریخی


هرسین به واسطه آثار تاریخی به جای مانده در ارتفاعات بیستون دارای شهرت ملی و جهانی است. ارتفاعات كم نظیر بیستون، غار انار، غار داود، غار شهربانو، غار عسل و غار مرد و زن كه همگی در ارتفاعات بیستون واقع شده اند به همراه امام زاده خلی لله در روستای چم سر، پل خسرو در راه قدیمی بیستون به سرماج، جاده باستانی ساسانی درطرفین بقایای پل خسرو بیستون، سراب نوژی وران در 15 كیلومتری جاده بیستون – سنقر، شهر باستانی چمچال در بیستون، قلعه بستون در ابتدای راه بیستون به سنقر كلیایی، قلعه هرسین، كاخ شاهپور، كاروان سرای شیخ علیخان، ناحیه باستانی بیستون در هرسین و نقوش و كتیبه های باستانی در بیستون برخی از دیدنی های شهرستان هرسین را تشكیل می‌دهند.  


صنایع و معادن


از صنایع و معادن شهرستان هرسین اطلاعات مستندی در دست نیست.  
کشاورزی و دام داری
مردم‌هرسین به كشاورزی و دام‌داری اشتغال دارند و‌ محصولات گندم، جو،‌ بنشن، چغندرقند، تره بار، سیب، انگور، هلو از محصولات عمده شهرستان است. محصولات سیب درختی، هلو، نخود،‌ پنبه، ‌گندم، جو،‌ پیاز، چغندرقند از جمله محصولات‌صادراتی شهر نیز هستند. كشاورزی شهرستان هرسین سنتی و نوع كشت آبی و دیمی است. آب كشاورزی از چشمه مخصوص چشمه سراب هرسین، كاریز، چاه ژرف و نیمه ژرف تامین می‌شود. جنس خاك شنی، رسی و سیاه خاك و بسیار حاصل خیز است. دام‌داری نیز در شهرستان هرسین مانند سایر بخش های این منطقه از موقعیت نسبتا خوبی‌برخوردار است و مواد لبنی از جمله فرآورده های صادراتی هرسین محسوب می‌شوند.  

وجه تسمیه و پیشینه تاریخی
هرسین یكی از نواحی باستانی استان كرمانشاه است. پیشینه تاریخی شهرستان هرسین با قدمت و تاریخ كرمانشاه عجین شده است. لسترنج در جغرافیای سرزمین های خلافت خاوری از قول حمدلله مستوفی می نویسد: « در همان حدود قلعه هرسین و در پای آن قلعه كوچكی واقع بود و این شهر كوچك هنوز در بیست میلی جنوب خاوری كرمان باقی است». صاحب عالم آرای عباسی، در زمره جلوداران لشگر ایران در مقابل لشگر عثمانی، از شاه سلطان خدابنده لو حاكم هرسین نام می برد. در دوره قاجاریه نیابت این محل با امین الرعایا و فرزندان او بوده است.

saher222.mihanblog.com منبع

  • نظرات() 
  • شنبه 6 شهریور 1389

    خانه اشرافی در سراب مورت یكی از مناطق دیدنی و جذاب شهرستان گیلانغرب كه در

     كوهپایه‌های عظیم "سرایوان" واقع است ، قدمت تاریخی دو هزار و ‪۵۰۰‬ ساله دارد.

    به گزارش خبرنگار ایرنا این بنا متعلق به دوره اشكانی و زمان گودرز شاه بوده ، زمانی كه

    حكومت ایالتی و ولایتی بر كشور حاكم بود.

    فرمانروای غرب كشور در آن زمان فردی به نام "خلونی كیس" بود كه در قلعه یزدگرد

    در منطقه ریجاب مستقر بود و از جانب وی یك حاكم در خانه اشرافی سراب مورت منصوب

     شده بود كه در دوره ساسانی هم این روند ادامه داشته است.

    به گفته كارشناسان میراث فرهنگی ، در تمام جهان سه بنا به نام‌های "آی خانم"

    در افغانستان، "منصورتپه" در تركمنستان و "ابوقبور" در عراق همانند این بنا وجود دارد

     كه از نظر علمی خانه اشرافی از همه آنها مهم‌تر است.

    اهمیت عمده خانه اشرافی از نظر جذب توریست ، معرفی تاریخ باستان و فرهنگ مردم

    منطقه در دو هزار و ‪ ۵۰۰‬سال قبل است.

    به نوشته مورخان ، یك هزار و ‪ ۵۰۰‬سال قبل در دوره ساسانی در ضلع جنوبی این

     بنا آتشكده‌ای برای زرتشتی‌ها ساخته و در دوره سلجوقی در اثر وقوع زلزله این بنا

    تخریب شد.

    از ویژگیهای دیگر خانه اشرافی پلان ، ساختار معماری و مصالح بكار رفته از قبیل

     گچ و ساروج ، قلوه سنگ و آجر چهارگوش بوده كه بسیار جالب و با مهارت بسیار

     بالا ساخته شده است.

    كارشناسان میراث فرهنگی معتقدند ، وجود دیوارهای رفیع ، تالارها و سالن های

     بزرگ در چهار گوشه اتاق نیز از دیگر شاخصه‌های این بنای باستانی است.

    همچنین اطاق‌های فراوان ، درهای ورودی مرتبط با سراطاق‌های كمانی عامل استقامت

     بنا بوده و بیانگر نوع زندگی قیبله‌ای مردم سخت كوش زمان ایلخانیان است كه به

    واسطه آب فراوان ، زمین‌های كشاورزی حاصلخیز و وفور نعمت الهی در سراب مورت

     ساكن شده‌اند.

    كار مرمت این بنای مدفون شده در زیر خاك تا خردادماه سال جاری به پایان می رسد.

    با احیا و بازسازی خانه اشرافی این منطقه به یك گردشگاه بسیار مفرح تبدیل خواهد

     شد كه به طور یقین پذیرای میهمانان بسیاری از اقصی نقاط كشور خواهد بود.

    از دیگر محاسن این بنا قرار گرفتن آن در سراب مورت ، وجود درختان مورت در منطقه ،

     دریاچه پرورش ماهی با مناظر دلفریب و آب و هوای معتدل است

    شهرستان گیلانغرب از توابع استان کرمانشاه با جمعیت ۷۰ هزار نفر که‌ بیشتر آن در روستا و مناطق عشایرنشین سکونت دارند. این شهرستان در جنوب استان کرمانشاه واقع شده است و مرکز آن شهر گیلان غرب است. سرمست دیگر شهر آن است. گیلانغرب مرکز ایل کلهر یکی از بزرگ‌ترین ایلات ایران است. بیشترین معادن قیر طبیعی ایران در گیلانغرب است. شغل اصلی مردم گیلانغرب به خاطر موقعیت خاص آب و هوایی منطقه و همچنین زمین‌های حاصلخیز. کشاورزی و دامداری است.

    شهرستان گیلان غرب مرکز اصلی استقرار ایل کلهر در غرب استان کرمانشاه بین ۳۳ درجه و ۴۹ دقیقه تا ۳۴ درجه و ۲۸ دقیقه عرض شمالی و ۴۵ درجه و ۵۱ دقیقه تا ۴۶ درجه و ۳۷ دقیقه طول شرقی نسبت به نصف النهار گرینویچ واقع شده است. این شهرستان از شمال به شهرستانهای سر پل ذهاب، و قصر شیرین از جنوب به استان ایلام، از شرق به شهرستان اسلام آباد غرب و از غرب به شهرستان قصر شیرین محدود می‌‌شود. ارتفاع این شهرستان ۸۰۰متر از سطح دریا می‌‌باشد. فاصله گیلان‌غرب تا تهران ۷۰۰ کیلومتر، تا مرکز استان ۱۴۰ کیلومتر، تا شهرستان اسلام آباد ۹۰ کیلومتر، با شهرستان قصر شیرین ۵۲ کیلومتر، با سر پل ذهاب ۵۰ کیلومتر و با مرکز استان ایلام ۱۲۰ کیلومتر می‌‌باشد.

    دهستان چله از دو راهی ایوان گیلانغرب آغاز می گردد وتا خود شهر گیلانغرب ادامه دارد. از جمله روستاهای مسیر چله می توان تازه آباد را نام برد که شامل سه روستا در درون خود از جمله بطی و حیدر بگی و صید علی است و قمرالی و چشمه پهن و هوشیار و کاسه کران و بان میدان و شیر آباد و روستاهای زیاد دیگری و سه گانه کلاه دراز اشاره کرد که در15 کیلومتری شهر قرار دارد.علیا ،وسطی وسفلی سه قسمتی هستند که الان تقریبا به هم متصلند وکلاه دراز واحد را به وجود آورده اند

      • دهستان حومه
      • دهستان دیره:شامل دو قسمت است :روستاهای برآفتاب(خورتاو)وروستاهای نسار(سایه)
      •  نام و پیشینه :در باره تاریخ پیدایش شهر اطلاعات کامل و جامعی در دست نیست اما بنابر اظهار نظر بزرگان از اواخر دوره قاجار این منطقه دارای تجمع سکونت و شهرداری بوده است اما سرزمین گیلان غرب از گذشته‌های بسیار دور به عنوان یکی از مراکز زندگی ایلی بشمار می‌آمده است.این شهرستان با شهرستان ایوان در استان ایلام از لحاظ گویش و فرهنگ مردم شباهت بیشتری دارد. همچنین این شهر مدتها و به خصوص از زمان داوود خان به عنوان مرکز ایل کلهر قلمداد می‌شود. نام قدیم این شهرستان امله میباشد . که پس از بازدید رضا خان از این منطقه به دلیل وجود رود خانه ها و همچنین چشمه های فراوان و سرسبزی این منطقه دستور داد نام آن را به گیلان غرب تغییر دهند. شهر گیلان غرب به دلیل وجود درختچه ی مورت که یکی از درختچه های مقدس درایران باستان است از دیرباز محل عبادت زردشتیان بوده است . به گونه ای که تازگی ها قصر و عبادتگاهی در شهر گیلان غرب از دل خاک بیرون کشیده شده است که به نظر می رسد مطعلق به دوره ی ساسانیان است.

    chaboksavar.blogfa.com منبع

  • نظرات() 
  • کنگاور

    شنبه 6 شهریور 1389

    شهرستان کنگاور با وسعتی حدود 845 کیلو متر مربع و 68650 نفر جمعیت و با ارتفاع 1467 متر از سطح دریا در 85 کیلومتری مرکز استان و شمال شرقی استان کرمانشاه واقع است که دارای یک بخش مرکزی و 5 دهستان گودین ، فش، قزوینه ، کرماجان و خزل غربی است . این شهرستان به دلیل ویژگیهای متعدد از جمله تدین و عرف مذهبی اهالی ، واقع بودن در مسیر عتبات عالیات ، همجوار بودن با استانهای همدان و لرستان ووجود آب کافی و خاک حاصلخیز و نیز جاذبه های گردشگری از اهمیت خاصی برخوردار است که در ذیل به شمه ای از این ویژگیها اشاره می شود:

    مذهبی و فرهنگی :

    مردم کنگاور از نژاد سفید و شبه هند و اروپایی که مرکب از اقوام کرد ، لر و ترک می باشند.تشکیل شده است 92 در صد جمعیت این شهرستان شیعه اثنی عشری است ووجود بزرگانی نظیر مرحوم حاج آقا محمد عراقی معروف به حاج آقا بزرگ امام جمعه فقید شهر و نماینده شهرستان در مجلس شورای اسلامی ، تقدیم چهار شهید در بحبوحه پیروزی انقلاب ، تقدیم بیش از 400 شهید، 1031 جانبار ، 82 آزاده و 28 مفقود الاثر در جریان دفاع مقدس و حضور بیش از 13000 رزمنده بسیجی در جبهه های نبرد حق علیه باطل ، مشارکت فعال در امر بازسازی مناطق جنگزده و استمرار تعهد و حمایت آنان از آرمانهای انقلاب و امام (ره) و رهبری مقام معظم رهبری از جمله اسناد افتخار آمیز مردم این دیار بشمار می رود .

    پیشینه تاریخی :

    وجود مرقد شریف امام زاده ابراهیم (ع) ، امام زاده سید جمال الدین بن جعفر صادق (ع) و امام زاده باقر (ع) تعدد آثار تاریخی و باستانی از جمله تپه گودین با قدمت 8000 سال و معبد آناهیتا با قدمت 2500 سال و همینطور بازار قدیمی شهر و د ه ها جاذبه و اثر دیگر از مصادیق مکانت خاص کنگاور محسوب می شود.

    شایان ذکر است قالی بافی و هنــرهای تجسمی کــه درموارد افراد با تحصیلات عالیه آنرا استمرار می بخشند بسیارجالب توجه می باشند .

    آب و هوا:

    این شهرستان دارای آب و هوای معتدل کوهستانی و در اقلیم خشک گرم  قرار دارد .

    صنعت و تولید ( اقتصادی ) :

    این شهرستاناقلیم خشک گرم واقع بوده و با وجود 40000هکتار اراضی کشاورزی حاصلخیز ووجود منابع کافی آب ، قطب کشاورزی استان در زمینه های مختلف خصوصاً گندم، چغندر و باغات مثمر محسوب و همچنین با توجه به وجود 38052 هکتار مراتع از نظر پرورش دام از قابلیت ویژه ای برخوردار است، بطوریکه هم اکنون بیش از هفتاد هزار راس دام توسط عشایر بومی دراین شهرستان تعلیف می گردد. مزید بر موارد فوق ، این شهرستان دارای بستری مناسب برای فعالیتهای صنعتی است بطوریکه 72 واحد صنعتی تحت پوشش صنایع و معادن و 200 واحد تولیدی تحت پوشش کشاورزی در حال بهره برداری یادردست احداث و تأسیس می باشد.

    وضعیت سیاسی:

     مردم این خطه از شعور سیاسی بالایی برخوردارند و در صحنه های انقلاب ، دفاع مقدس و بلوغ ونبوغ سیاسی خودرا به نحو شایان توجهی به منصه ظهور رسانده اند که نمونه روشن این مهم شرکت فعال آنان در 23 انتخابات گذشته بوده است ، ضمناً هم اکنون نیز فعالان سیاسی که عمدتاً نیروهای ارزشی می باشند بدون ایجاد چالش و ضمن رعایت مصالح کلی نظام در راستای توسعه سیاسی فعالیت می نمایند .

    نکته :

    همانطور یکه اشاره شد شهرستان کنگاور قطب کشاورزی استان بوده و احداث سدهای کبوتر لانه و کرماجان در آینده با تحت پوشش قرار دادن حدود 15 هزار هکتار از اراضی کشاورزی تحول شگرفی از نظر اقتصادی ایجاد خواهد نمود، همچنین واحد گاوداری 3000 رأسی شیری با تولید روزانه 35 الی 40 تن که مدرن ترین گاوداری صنعتی کشور و دارای سیستم شیردوشی کامپیوتر ی منحصر به فرد در خاورمیانه خواهد بود و نیز قابلیت احداث کارخانه قند که تحت پیگیری می باشد، از جمله ظرفیت ها ونقاط قوت شهرستان محسوب میشود، مهمتر از همه موارد قرار گرفتن شهرستان در مسیر بزرگراه کربلا می باشد که کنگاور با این موقعیت استراتژیک چشم اندازی مهمتر از وضع موجود پیش روی خواهد داشت.

    pavcity.persianblog.ir منبع

     

  • نظرات() 
  • شنبه 6 شهریور 1389

    این شهر منسوب است به شیرین زن پرویز کسری که از زیباترین زنان جهان بود. ایرانیان میگفتند برای پرویز سه چیز است که برای هیچیک از شاهان قبل و بعد نبوده و نخواهد بود: اسب وی شبدیز و زن وی شیرین و خنیاگر وی باربد. در سبب بنای این شهر گویند پرویز که در کرمانشاه اقامت داشت دستور داد که برای وی باغی به مساحت دو فرسنگ در دو فرسنگ احداث کنند و در آن همه گونه وحوش و طیور فراهم آورند و هزارکس بر آن گماشت . پس از هفت سال که از بنای آن فراغت یافتند از باربد خواننده خواستند که شاه را از آن آگاه سازد. وی سرودی به نام باغ نخجیران ساخت و آن را در حضور شاه خواند، چون شاه از باده مست شد و از شنیدن آواز باربد به طرب آمد شیرین را گفت که از من چیزی بخواه ، شیرین گفت آرزوی من آن است که در این باغ دو جوی سنگی ساخته شود و در آنها شراب جریان یابد و در میان آن دو برای من قصری بنیاد کنی که در سراسر کشور مانند آن نباشد، شاه که از باده مست بود گفت چنان کنم و سرانجام به قول خود وفا کرد. (معجم البلدان ).
    شهر کوچک قصرشیرین در 735 هزارگزی طهران و21 هزارگزی مرز ایران و عراق کنار رودخانه الوند واقع شده . مختصات جغرافیایی آن به شرح زیر است : طول 45 درجه و 35 دقیقه ، عرض 34 درجه و 31 دقیقه . ارتفاع از سطح دریا 326 متر. اختلاف ساعت با طهران 24 دقیقه و 30 ثانیه است (طهران ساعت 12، قصرشیرین ساعت 11 و 35 دقیقه و 30 ثانیه ). ضمناً طهران 824 گز از قصرشیرین بلندتر است . قصرشیرین به واسطه موقع سیاسی و اقتصادی و واقع شدن در مسیر بزرگترین راه عربستان و فلات مرکزی ایران از ازمنه قدیم دارای اهمیت بوده و بسیاری از سلاطین قدیم در احیاء و آبادی آن اقدام نموده اند، مخصوصاً در عصر خسروپرویز این شهر بسیار آباد و مدتی مقر زمستانی آن سلطان بوده است . در دوره صفویه نیز بناهای معتبری مانند رباط و مسجد در آن بنا گردیده ، از آن به بعد به واسطه ضعف حکومت مرکزی و مخصوصاً جنگ بین الملل اول مانند سایر نقاط غرب رو به ویرانی گذاشت . در زمان رضاشاه نهری از رودخانه الوند برای شهر منشعب گردید که کاملاً مسلط به شهر شده و گنجایش 23 سنگ آب دارد. خیابانها احداث و بناهای دولتی درآن بنا گردید. گرچه مانند سایر اقدامات به پایان نرسید ولی بااین حال شهر قصرشیرین از شهرهای غرب آبادترو پاکیزه تر است . خیابانی که منتهی به جاده کرمانشاه میگردد خیابان مدائن نامیده شده ، از فلکه مرکزی آن خیابان شاهپور (سابق) منشعب در دویست گزی رودخانه به میدان خسرو میرسد، سپس از میدان مذکور در موازات رودخانه تا منبع آب ادامه می یابد و به خیابان خسرو مشهور است . از مقابل منبع آب خیابانی که شیرین نام داشت از مقابل فرمانداری گذشته به پل رودخانه الوند و راه شوسه نفت شاه منتهی میگردد.
    آب شهر قسمتی به وسیله لوله و قسمتی به وسیله نهرهای کوچک که از نهر پهلوی منشعب میگردندتامین میشود. فقط آب مخصوص بهداری و قرنطینه تصفیه میشود. هوای قصرشیرین گرمسیری است ولی به واسطه وجود رودخانه الوند و اینکه در حدود 326 گز از سطح دریا مرتفعتر است تابستان زیاد گرم نمی شود. گاراژ و مسافرخانه های شهر در طول خیابان شاهپور (سابق) و اکثر دکاکین شهر در طول خیابان خسرو واقع است . از عمارات زیبا و قابل توجه ، بنای قرنطینه شهر است . روشنائی شهربه وسیله دو موتور مولد برق که به شرکت سهامی دایر شده است تامین شده و فقط شبها روشن است . در این شهربیمارستان وجود ندارد، فقط دارای دو درمانگاه دولتی درمانگاه شهرداری و درمانگاه قرنطینه است . شهر قصرشیرین در حدود 10هزار تن جمعیت دارد ولی در زمستان به واسطه مراجعت ایلات عشایر از ییلاق بیش از 12هزار تن سکنه پیدا میکند. از آثار و ابنیه باستانی خرابه هائی در اطراف شهر دیده میشود که وضع فعلی آنها قابل اهمیت نیست .

    یکی از شهرستان های استان پنجم کشور. حدود و مشخصات آن به شرح زیر است : از طرف شمال خاور به بخش ثلاث از شهرستان کرمانشاهان ، از طرف جنوب به بخش چوار از شهرستان ایلام ، از طرف خاور به بخش گیلان و کرند شهرستان شاه آباد، از طرف باختر و شمال به کشور عراق. شهرستان قصرشیرین از سه بخش به نام بخش مرکزی ، سرپل ذهاب و سومار تشکیل شده است . خلاصه اطلاعات بخش مرکزی آن به شرح زیر است : حدود: از طرف شمال و باختر به کشور عراق، از جنوب به بخش سومار، از جنوب خاوری به بخش گیلان ، از خاور به بخش سرپل ذهاب . آب و هوا: هوای بخش مرکزی گرمسیری و آب اکثر قراء آن از رودخانه الوند تامین میشود. ارتفاعات : در این بخش سه رشته کوهستان کم ارتفاع به شرح زیر وجود دارد:
    1- انتهای کوههای شمالی گیلان غرب که در این بخش به کوه بازی دراز یا بازودراز نامیده میشود. در خاور شهر و خاور رودخانه الوند با زمین یکسان میشود و بلندترین نقطه آن در خاور گنبد صوفی به ارتفاع 2320 گز است .
    2- رشته آغ داغ واقع در باختر قصرشیرین . خطالراس این کوه مرز ایران و عراق است . بلندترین نقطه آن در شمال پاسگاه برج احمدی به ارتفاع 2105 گز است .
    3- کوه سه سر. این کوه بین دهستان ذهاب و دهستان جگرلو واقع شده . رودخانه قوره تو، بین این کوه و کوه آهنگران جاری است . بلندترین نقطه آن در باختر آبادی قراویز به ارتفاع 2593 گز است .
    مهمترین رودخانه بخش رودخانه الوند است که سرچشمه وشعبه آن در بخش سرپل ذهاب است و تقریباً از وسط بخش میگذرد. قراء دهستان جگرلو و خالصه در کنار شمالی وقراء دهستان نصرآباد در جنوب آن واقع شده اند. شهر قصرشیرین در قسمت شمالی رودخانه مذکور بنا شده و آب مورد نیاز شهر از آن رودخانه گرفته میشود. رودخانه شیرین تابستان بیش از یکصد سنگ آب دارد و در حدود آبادی تنگ آب نو از کشور ایران خارج شده وارد کشور عراق میگردد و قصبه خانقین و قراء تابعه آن را مشروب مینماید.
    رودخانه قوره تو. سرچشمه این رودخانه نیز در بخش سرپل ذهاب شرح داده شده . از حدود تنگ حمام وارد این بخش میشود و در طول خود همه جا مرز ایران و عراق محسوب میگردد.آب آن نسبت به رودخانه الوند کم ، و کمی شور است .
    بخش مرکزی از نظر سازمان وزارت کشور از چهار دهستان به نام نصرآباد، جگرلو، خالصه ، قوره تو تشکیل شده است .

    www.mibosearch.com منبع

  • نظرات() 
  • سنقر

    شنبه 6 شهریور 1389

    news.pconline.ir منبع

  • نظرات() 
  • شنبه 6 شهریور 1389

    سرپل ذهاب یکی از شهرهای استان کرمانشاه ایران است. این شهر در غرب کشور و منتهی الیه شیب ارتفاعات زاگرس بر سر راه بین المللی تهران – بغداد موسوم به جاده کربلا واقع گردیده‌است. این شهر مرکز شهرستان سرپل ذهاب است.

     تاریخچه

    قدمت این شهر بر اساس مطالعه آثار باستانی و کتیبه‌های آن از قبیل کتیبه و سنگ نوشته آنوبانینی پادشاه لولوبی‌ها (که قدمت آن ۴۸۰۰ سال است) که در ضلع شمال شرقی که بر سینه رشته کوه همیشه استوار زاگرس حک شده که یکی از قدیمی‌ترین و به عبارتی اولین هنر معماری رو سنگ آسیا به شمار می‌رود و نیز دکان داوود، طاق گرا قلعه گبری و دهها اثر باستانی و تاریخی دیگر قابل دستیابی و استخراج است. کتیبهٔ بیستون ۲۰۰۰ سال بعد از حک این کتیبه حکاکی شد و از خیلی جهات به نقش برجستهٔ آنوبانینی شباهت دارد که این گونه حدس زده می‌شود که کتیبهٔ بیستون را با تقلید از این کتیبه خلق کرده‌اند.

     آثار دیدنی

    • آرامگاه احمد ابن اسحاق
    • سرابگرم
    • آبشار پیران
    • باغ های گلین
    • ارتفاعات دالاهو
    • منطقه پاطاق

    fa.wikipedia.org منبع

  • نظرات() 
  • جوانرود

    شنبه 6 شهریور 1389

    جوانرود ، شهرستان‌ و شهری‌ در شمال‌ غربی‌ استان‌ کرمانشاه‌……………………

    جوانرود ، شهرستان‌ و شهری‌ در شمال‌ غربی‌ استان‌ کرمانشاه‌.

    1) شهرستان‌ مرزی‌ جوانرود از مغرب‌ به‌ خاک‌ عراق‌ محدود می‌شود و مشتمل‌ است‌ بر دو بخش‌به‌ نامهای‌ مرکزی‌ و کَلاشی‌، و یک‌ شهر به‌نام‌ جوانرود (مرکز شهرستان‌).

    شمال‌ و مشرق‌ شهرستان‌ کوهستانی‌ است‌. کوههای‌ مهم‌ آن‌، که‌ جزو رشته‌کوه‌ زاگرس‌اند، عبارت‌اند از: زیلان‌ در 29 کیلومتری‌ جنوب‌ پاوه‌، کَشه‌ کوه‌ و کوه‌ سیاه‌ هر دو در حدود 31 کیلومتری‌ جنوب‌ غربی‌ پاوه‌، کوههای‌ ماموکُران‌، بازان‌، کانِ دزدان‌ و کوه‌ گِرده‌ برگیر (جعفری‌، ج‌ 1، ص‌ 293، 337، 432، و جاهای‌ دیگر). غار معروف‌ کاوات‌ در دامنه رشته‌ کوه‌ شاهو، در شمال‌ دره قوری‌ قلعه‌، قرار دارد (سلطانی‌،ج‌ 1، ص‌ 88؛ جغرافیای‌ کامل‌ ایران‌، ج‌ 1، ص‌ 405ـ406).

    رودهای‌ دائمی‌ زِمکان‌/ زیمَکان‌ (به‌ طول‌ ح 160 کیلومتر)، لیله‌/ لیلا/ آب‌ لیلی‌، آب‌ زرشک‌ و دشت‌ خور/ خُر، همه‌ با جهت‌ عمومی‌ جنوب‌ شرقی‌ ـ شمال‌ غربی‌، و رود قره‌سو (از سرشاخه‌های‌ سَیمَره‌ * ) در مشرق‌ شهرستان‌ جریان‌ دارد ( فرهنگ‌ جغرافیائی‌ آبادیها ، ج‌ 45، ص‌ 71، ج‌ 46، ص‌ 320). اهالی‌ جوانرود به‌ کشاورزی‌ و دامداری‌ اشتغال‌ دارند. تعدادی‌ واحد دامداری‌ صنعتی‌ نیز در شهرستان‌ فعال‌ است‌. از صنایع‌ دستی‌، گلیم‌ (با طرحهای‌ کردی‌)، جاجیم‌ و انواع‌ شال‌ در آنجا تولید می‌شود و در بعضی‌ آبادیها، از جمله‌ شروینه‌، قالی‌بافی‌ رایج‌ است‌ ( فرهنگ‌ جغرافیائی‌ آبادیها، ج‌ 45، ص‌ 71، 183). راه‌ اصلی‌ کرمانشاه‌ـ پاوه‌ و اسلام‌آباد غرب‌ ـ پاوه‌ از این‌ شهرستان‌ می‌گذرد.

    آثار باستانی‌ و تاریخی‌ شهرستان‌ عبارت‌اند از: ویرانه‌های‌ قلعه جوانرود ( رجوع کنید به ادامه مقاله‌)؛ زیارتگاه‌ اویس‌ قَرَنی‌ در نزدیکی‌ شهر روانسر؛ ویرانه‌های‌ قلعه‌های‌ متعدد، از جمله‌ قلعه مشهور به‌ چنگیزخان‌ بر روی‌ تپه‌ای‌ در شمال‌ شهر جوانرود و قلعه‌ خرابه سیداحمد بیگ‌ بر روی‌ تپه‌ای‌ در مشرقِ آبادی‌ مَزیدی‌، در حدود دوازده‌ کیلومتری‌ جنوب‌ شهر پاوه‌ ( کرمانشاهان‌ باستان‌ ، ص‌ 29ـ31؛ رزم‌آرا، ج‌ 5، ص‌ 109).

    جوانرود در 1328 ش‌ دهستانی‌ در شهرستان‌ سنندج‌ از استان‌ پنجم‌ (کرمانشاهان‌) بود (ایران‌. وزارت‌ کشور. اداره کل‌ آمار و ثبت‌ احوال‌، ج‌ 2، ص‌ 58 ـ59). در 1330 ش‌ از دهستانهای‌ بخش‌ پاوه‌ (در شهرستان‌ سنندج‌) شد (رزم‌آرا، ج‌ 5، ص‌ 108). در فهرست‌ تقسیمات‌ کشوری‌ 1355 ش‌، بخش‌ جوانرود به‌ مرکزیت‌ شهر جوانرود و مشتمل‌ بر دهستان‌ جوانرود، در شهرستان‌ پاوه‌ از استان‌ کرمانشاه‌ آمده‌ است‌ (ایران‌. وزارت‌ کشور، ص‌ 25). این‌ بخش‌ در مرداد 1368 از پاوه‌ جدا و شهرستان‌ شد (ایران‌. وزارت‌ کشور. معاونت‌ سیاسی‌، 1382 ش‌، ذیل‌ «استان‌ کرمانشاه‌»). در 1380 ش‌ شهرستان‌ جوانرود سه‌ بخش‌ (مرکزی‌، ثلاث‌ باباجانی‌ و روانسر) و سه‌ شهر (جوانرود، تازه‌آباد و روانسر) داشت‌ (همو، 1380 ش‌، ص‌ 46). در خرداد 1381 بخش‌ ثلاث‌ باباجانی‌ * از آن‌ جدا و شهرستانی‌ مستقل‌ شد (همو، 1382 ش‌، همانجا). پس‌ از آن‌، روانسر نیز از جوانرود جدا شد ( رجوع کنید به همو، 1384 ش‌، ذیل‌ «استان‌ کرمانشاه‌»).

    در سرشماری‌ 1375 ش‌، جمعیت‌ شهرستان‌ 518 ، 109 تن‌ بوده‌ است‌ که‌ از این‌ تعداد 464 ، 53 تن‌ (8ر48%) شهرنشین‌، 651 ، 55 تن‌ (8ر50%) روستانشین‌ و بقیه‌ غیر ساکن‌ بوده‌اند (مرکز آمار ایران‌، 1376 ش‌ الف‌ ، ص‌ یازده‌). طایفه‌های‌ جاف‌ جوانرودی‌ (عمدتاً شامل‌ رستم‌ بیگیها)، جاف‌ مرادی‌، عناقی‌/ ایناقی‌، امامی‌، کَلاشی‌ و باباجانی‌ در این‌ شهرستان‌ زندگی‌ می‌کنند (میرنیا، ص‌ 121؛ حسین‌زاده‌، ص‌ 33؛ نیز رجوع کنید به کریمی‌، ص‌ 152ـ 155). مردوخ‌ (ج‌ 1، ص‌ 85، 94) به‌ سکونت‌ طایفه‌های‌ زردویی‌ (حدود پانصد خانوار) و طایفه جاف‌ جوانرود در آنجا اشاره‌ کرده‌ است‌. قشلاقِ گروهی‌ از طایفه قبادی‌، دهستان‌ ازگله‌ است‌ (رزم‌آرا، ج‌ 5، ص‌ 9). اهالی‌ شهرستان‌ به‌ فارسی‌ و کردی‌ (لهجه‌های‌ اورامی‌ و جافی‌) صحبت‌ می‌کنند و سنّی‌ شافعی‌اند ( فرهنگ‌ جغرافیائی‌ آبادیها، ج‌ 45، ص‌ 71).

    2) شهر جوانرود، مرکز شهرستان‌ جوانرود، در دامنه‌ای‌ در ارتفاع‌ 300 ، 1 متر و در 82 کیلومتری‌ شمال‌غربی‌ شهر کرمانشاه‌ (مرکز استان‌) واقع‌ است‌. کوههای‌ گرده‌ برگیر و چاه‌ عاقلی‌ از شمال‌ و شمال‌ شرقی‌ به‌ شهر مشرف‌اند. رود لیله‌ از کنار شهر می‌گذرد. بیشترین‌ دمای‌ جوانرود در تابستانها ْ30، کمترین‌ آن‌ در زمستانها ْ27- و میانگین‌ بارش‌ سالانه آنجا شش‌صد میلیمتر است‌ (سلطانی‌، ج‌ 1، ص‌ 91؛ فرهنگ‌ جغرافیائی‌ آبادیها، ج‌ 45، ص‌ 72). در سرشماری‌ 1375 ش‌، جمعیت‌ شهر 317 ، 33 تن‌ بوده‌ است‌ (مرکز آمار ایران‌، 1376 ش‌ ب،‌ ص‌ هشتاد و دو).

    این‌ شهر با جاده‌ای‌ به‌ طول‌ هفت‌ کیلومتر به‌ راه‌ اصلی‌ کرمانشاه‌ ـ پاوه‌ متصل‌ است‌ و همچنین‌ با شهرهای‌ سر پل‌ ذهاب‌، باینْگان‌ و اسلام‌آباد غرب‌ ارتباط‌ دارد. زیارتگاههای‌ شیخ‌ ابوبکر، شیخ‌ الکرم‌ و شیخ‌ احمد در این‌ شهر قرار دارند (حسین‌زاده‌، ص‌ 120).

    آبادی‌ جوانرود در 1335 ش‌ به‌صورت‌ «قلعه‌ جوانرود» (با 806 تن‌ جمعیت‌) ضبط‌ شده‌ است‌ (ایران‌. وزارت‌ کشور. اداره کل‌ آمار عمومی‌، ج‌ 1، ص‌ 339). در 1339 ش‌ این‌ آبادی‌ شهر شد (ایران‌. وزارت‌ کشور. معاونت‌ سیاسی‌، 1382 ش‌، همانجا). شهر جوانرود به‌ هفت‌ قلعه‌ (رجوع کنید به حسین‌زاده‌، ص‌ 38ـ39) و قلعه جوانرود نیز معروف‌ است‌ (همان‌، ص‌ 25ـ 26).

    پیشینه‌. نام‌ جوانرود ظاهراً از نام‌ یکی‌ از طایفه‌های‌ ساکن‌ در منطقه‌ گرفته‌ شده‌ و احتمالاً مرکّب‌ از کلمات‌ فارسی «جوان‌» و «رود» است‌ ( رجوع کنید به د. اسلام‌ ، چاپ‌ دوم‌، ذیل‌ مادّه‌). جوانرود درگذشته‌ اَلانی‌ نام‌ داشت‌. نخستین‌ بار حمداللّه‌ مستوفی‌ در قرن‌ هشتم‌ از آن‌ نام‌ برده‌ و آن‌ را قصبه‌ای‌ معتبر با هوایی‌ خوش‌ و آبهای‌ روان‌، دارای‌ غلات‌، علفزارهای‌ نیکو و شکارگاههای‌ خوبِ فراوان‌ وصف‌ کرده‌ است‌ (ص‌ 107). لسترنج‌ ، بر اساس‌ مطالب‌ حمداللّه‌ مستوفی‌، الانی‌ (در ضبط‌ دیگر الابی‌) را از شهرهای‌ درجه‌ اول‌ کردستان‌ دانسته‌ است‌ (ص‌ 193). در 1005 بِدلیسی‌ آن‌ را الان‌ (ص‌ 122) و آلانی‌ (ص‌ 411) ضبط‌ کرده‌ و به‌ حکمرانی‌ محمدبیگ‌ اردلان‌ (فرزند مأمون‌ بیگ‌) در اوایل‌ قرن‌ دهم‌ بر آنجا و نواحی‌ پیرامونش‌، از جمله‌ شهر بازار و اربیل‌، اشاره‌ کرده‌ است‌ ( رجوع کنید به ص‌ 122؛ نیز رجوع کنید به مردوخ‌، ج‌ 2، ص‌ 94؛ اعتمادالسلطنه‌، ج‌ 1، ص‌ 159).

    در زمان‌ شاه‌ طهماسب‌ اول‌ صفوی‌ (حک:930ـ984)، که‌ کردستان‌ میان‌ نزدیکان‌ سلیمان‌ خان‌ (والی‌ کردستان‌) تقسیم‌ شد، حکومت‌ جاف‌ و جوانرود به‌ صفی‌خان‌ میرضیاءالدینی‌ (خواهرزاده‌ و داماد سلیمان‌خان‌) واگذار گردید. پس‌ از او فرزندش‌، درویش‌ سلطان‌، در جوانرود، قلعه‌ و مسجد و مدرسه‌ و بازار بنا کرد و آنجا را رونق‌ بخشید (سلطانی‌، ج‌ 1، ص‌ 56 ـ57). به‌ نوشته سلطانی‌ (ج‌ 1، ص‌ 56)، نخستین‌ بار در 1067 جوانرود را منطقه‌ای‌ مستقل‌ دانستند. در دوره افشاریه‌ (1148ـ1210) و تا اواخر دوره زندیه‌ (ح 1163ـ 1208) برادران‌ و فرزندان‌ درویش‌ سلطان‌ بر جاف‌ *و جوانرود حکمرانی‌ می‌کردند. در دوره فتحعلی‌ شاه‌ قاجار و زمان‌ امان‌اللّه‌خان‌ (والی‌ کردستان‌ از 1214 تا 1240) حکومت‌ جاف‌ و جوانرود به‌ فرزند امان‌ اللّه‌ خان‌، محمدصادق‌ خان‌، واگذار شد (همان‌، ج‌ 1، ص‌ 57). در 1224 امان‌اللّه‌خان‌ در کنار قصبه جوانرود و در جایی‌ مرتفع‌ قلعه‌ای‌ مستحکم‌ بنا کرد و بزرگان‌ طوایف‌ را در آن‌ اسکان‌ داد (اعتمادالسلطنه‌، ج‌ 4، ص‌ 2377). در کنار قلعه‌، استخر و باغ‌ بزرگ‌ و چند حوض‌ ساختند که‌ آب‌ آنها از کوههای‌ جانب‌ شرقی‌ تأمین‌ می‌شد. حاکمان‌ جوانرود نیز در آنجا منزل‌ می‌کردند و پس‌ از مدتی‌، این‌ محل‌ به‌ قلعه‌ [و پس‌ از آن‌ به‌ قلعه جوانرود] مشهور شد (همانجا). به‌ نوشته اعتمادالسلطنه‌ (ج‌ 4، ص‌ 2377ـ 2378)، در دوره حکومت‌ ناصرالدین‌ شاه‌ قاجار قلعه‌ رو به‌ ویرانی‌ نهاد و میرزا نصراللّه‌ خان‌ از سوی‌ دولت‌ مأمور بنای‌ قلعه دیگری‌ نزدیک‌ قلعه اولی‌ شد. در حکمرانی‌ دوباره امان‌اللّه‌خان‌ (1277ـ1284) جوانرود به‌ علی‌اکبرخان‌ شرف‌الملک‌ واگذار شد (سنندجی‌، ص‌ 267ـ 269). فرهاد میرزا معتمدالدوله‌ (والی‌ کردستان‌ پس‌ از امان‌اللّه‌خان‌)، اورامان‌ * لُهون‌ را ضمیمه جوانرود کرد (همان‌، ص‌ 291ـ296، 300ـ301). معتمدالدوله‌ در 1288 درخواست‌ عشایر جاف‌ را، مبنی‌ بر کوچشان‌ از شهرزور (در مغرب‌ سرحد ایران‌) به‌ جوانرود و زُهاب‌، نپذیرفت‌. در این‌ سال‌، حاکم‌ زهاب‌ به‌همراه‌ ایل‌بیگی‌ باباجانی‌ و ایل‌بیگی‌ جاف‌ و عده‌ای‌ از رؤسای‌ عشایر جوانرود و کلهر به‌ قلعه جوانرود حمله‌ کردند و با گشودن‌ قلعه‌ و کشتن‌ تعدادی‌ از نزدیکان‌ شرف‌الملک‌، به‌ غارت‌ آنجا پرداختند ( رجوع کنید به همان‌،ص‌ 314 ـ 318). در 1291 میرزاحسین‌خان‌ سپهسالار مناطقی‌، از جمله‌ جوانرود و زهاب‌، را برای‌ سکونت‌ و مراتع‌ و مزارع‌ عشایر جاف‌ تعیین‌ کرد (همان‌، ص‌ 331ـ333). وقایع‌نگار کردستانی‌ در 1309 از بلوک‌ جوانرود، مشتمل‌ بر یکصد آبادی‌، که‌ بیشترشان‌ دارای‌ جنگل‌ بوده‌اند، یاد کرده‌ و پاوه‌ را، در انتهای‌ خاک‌ جوانرود و ابتدای‌ اورامان‌، از معتبرترین‌ روستاهای‌ آن‌ دانسته‌ است‌. به‌ نوشته او، قصبه جوانرود (قلعه‌) در وسط‌ بلوک‌ (از هر طرف‌، شش‌ فرسنگ‌ فاصله‌ تا سرحد) بوده‌ و چهار مسجد، دو خانقاه‌ و یک‌ حمام‌ داشته‌ است‌. علمای‌ مشهور به‌ صِدّیقی‌ از این‌ بلوک‌، و سکنه آن‌ پیرو سلسله صوفیه نقشبندیه‌ بودند (ص‌ 66ـ70). سنندجی‌ (ص‌ 47ـ49) بلوک‌ جوانرود کردستان‌ را دارای‌ مناطق‌ گرمسیر و سردسیر، بیست‌ هزار سکنه‌، ایل‌ و احشام‌ زیاد و صنایع‌ دستی‌ مرغوب‌ دانسته‌ و نوشته‌ که‌ شرف‌الملک‌ دستور تخریب‌ قلعه‌ را صادر کرده‌ است‌. مَردوخ‌ (ج‌ 2، ص‌ 78) از بلوک‌ جوانرود نام‌ برده‌ و بازیل‌ نیکیتین (کنسول‌ سابق‌ روسیه‌ در ایران‌ از 1333 تا 1336/ 1915ـ 1918)، از «ولایت‌ جوانرود» و سکونت‌ عشیره جاف‌ در آنجا یاد کرده‌ است‌ (ص‌ 367ـ 368). در 1310 ش‌، کیهان‌ (ج‌ 2، ص‌ 448) از بلوک‌ «جوانرود اورامان‌» در تقسیمات‌ ولایتی‌ کردستان‌ نام‌ برده‌ است‌. در محل‌ ویرانه‌های‌ قلعه جوانرود، مسجدجامع‌ شهر ساخته‌ شد .

    maadweb.com منبع

  • نظرات() 
  • پاوه

    شنبه 6 شهریور 1389

    پاوه ، شهرستان و شهری در استان کرمانشاه .

    1) شهرستان پاوه (جمعیت طبق سرشماری 1375ش ، 918 ، 61 تن ). در شمال غربی استان کرمانشاه قرار دارد. از شمال و مشرق به شهرستانهای مریوان و کامیاران (در استان کردستان )، از جنوب به شهرستان جوانرود (در استان کرمانشاه ) و از مغرب به مرز عراق محدود می شود. مشتمل است بر سه بخشِ مرکزی ، باینگان و نوسود، هفت دهستان و چهار شهر.

    رشته کوههای زاگرس در آن امتداد دارد. کوههای مهم آن عبارت است از: شاهو (ارتفاع : ح 390 ، 3 متر) که یکی از بلندترین قله های زاگرس و مرز طبیعی میان استانهای کرمانشاه و کردستان است ؛ ماکوآن / ماکووان (ارتفاع : ح 630 ، 2 متر)؛ آتشکده / آتشگاه (ارتفاع : ح 485 ، 2 متر) که در دره های آن چند چاه کارْسْتی (طبیعی ) دیده می شود؛ کاوُل (ارتفاع : ح 425 ، 2 متر)؛ و یوراش (ارتفاع : ح 465 ، 2 متر؛ سازمان جغرافیائی نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران ، ج 34، ص 32، 34؛ سازمان برنامه و بودجة استان کرمانشاه ، ص 4ـ5؛ جعفری ، ج 1، ص 357، 462، 502). یکی از بزرگترین غارهای آبی جهان به نام «کاوات » به عمق حدود 140 ، 3 متر در درة «قوری قلعه » در این شهرستان قرار دارد (معرفت ، ص 552؛ سازمان جغرافیائی نیروهای مسلح ، ج 34، ص 32).
    برخی از رودهای این شهرستان عبارت اند از: سیروان پاوه (یکی از دو شاخة اصلی رود سیروان ) که زمینهای مزروعی شهرستان را آبیاری می کند؛ آب لیله ؛ مَرّه خیل / چَمِ مَرِّه خِل ؛ و پاوه که به آن گلال دره یا آب شمشیر نیز می گویند (سازمان جغرافیائی نیروهای مسلح ، همانجا؛ جعفری ، ج 2، ص 84، 191ـ192). دره های سرسبز هولی ، نشا، چاوک ، گاول ، هانککو و گلال از جاذبه های طبیعی آن است . ازگیا بلوط ، سقز، ارژن ، بنه ، ون ، گز، کیکم ، مازو، ثعلب ، شیرین بیان و مراتعی برای چرای دام دارد و از زیا خرس ، روباه ، شغال ، گرگ ، گراز، پلنگ ، بزکوهی ، قوچ و میش و از پرندگان ، دراج ، کبک ، تیهو و غاز در آن یافت می شود.اهالی عمدتاً به زراعت ، باغداری ، دامداری و تولید صنایع دستی اشتغال دارند. آب کشاورزی و آشامیدنی از رود و چشمه تهیه می شود. محصولاتی از قبیل گندم ، جو، ذرت ، بنشن و تره بار در این شهرستان کشت می شود. صنایع دستی آن قالی ، گلیم ، جاجیم ، شال پشمی و گیوه است . خشکبار، سقز و برخی از صنایع دستی آن به نقاط دیگر صادر می شود (سازمان جغرافیائی نیروهای مسلح ، ج 34، ص 33).
    مذهب مردم این شهرستان سنّی شافعی و شیعه است و عده ای از آنان پیرو فرقة نقشبندیّه و قادریّه اند (پورکریم ، ص 9). زبان اهالی کردی با گویش اورامانی است . طوایفی از ایل جاف چون حسن خانی ، مصطفی سلطانی و فتحعلی بیک و تیره هایی چون زردویی ، امانی ، تابه کوری ، میرعبدی ، کدشتی و بهرام در آن به سر می برند. از کل جمعیت شهرستان ، 566 ، 25 تن (ح 2ر41%) شهرنشین و بقیه روستانشین اند.اغلب خانه های روستایی شهرستان با سنگ (سنگ چین ) ساخته شده که به «وشکه چن » (خشکه چینی ) معروف است .
    طبق تقسیمات کشوری در 1316ش ، پاوه از بخشهای شهرستان سنندج از استان پنجم بود. در 1337ش ، شهرستان پاوه به مرکزیت شهر پاوه تشکیل شد (ایران . وزارت کشور. معاونت سیاسی و اجتماعی ، ص 46). در 1369ش ، طبق تصویبنامة هیئت وزیران ، شهرستان پاوه به مرکزیت شهر پاوه مشتمل بود بر: بخش مرکزی (به مرکزیت شهر پاوه ) شامل دهستانهای هولی ، شمشیر، منصور آقایی ؛ بخش باینگان (به مرکزیت روستای باینگان ) شامل دهستانهای ماکوآن و کلاشی ، و بخش نوسود (به مرکزیت شهر نوسود و نودشه ) که تا 1370ش به همین صورت باقی ماند (ایران . قوانین و احکام ، ص 795ـ 796؛ نقشة تقسیمات کشوری سال 1370 ). در تقسیمات 1371ش ، شهر نوسود مرکز بخش نوسود شد. در تقسیمات 1373ش ، دهستان سیروان در بخش نوسود ضبط شده است .
    آثار باستانی و تاریخی شهرستان عبارت است از: ویرانه های قلعه ای به نام چینة میرخسرو؛ آثار قلعه های پاسگه و دژ متعلق به دورة ساسانی ؛ مسجد جامع پاوه که ظاهراً بر بقایای آتشکده ای از دوران ساسانی ساخته شده است و بنای آن را به عبدالله بن عمر فرزند عمربن خطاب نسبت می دهند؛ مقبرة سیدعبدالله ، از برادران امام رضا علیه السلام ، در آبادی کوسه هجیج ، که قدمت آن به حدود هشتصد سال می رسد؛ زیارتگاه سلطان اسحاق ، منسوب به یکی از برادران امام رضا علیه السلام در چهار کیلومتری نوسود؛ و مسجد کوچکیه (یا مسجد زمستانی ) که کتیبه ای به خط کوفی دارد (سازمان جغرافیائی نیروهای مسلح ، ج 34، ص 33ـ34؛ رزم آرا، ج 5، ص 73؛ کرمانشاهان باستان ، ص 145ـ146؛ افشار سیستانی ، ج 2، ص 1519).
    2) شهر پاوه (جمعیت طبق سرشماری 1375ش ، 565 ، 17 تن ). در ارتفاع حدود 600 ، 1متری ، در کنار درة خانقاه ، در 124 کیلومتری شمال غربی شهر کرمانشاه واقع است . شمال و شمال شرقی و جنوب شرقی آن را کوه شاهو احاطه کرده است و کوه آتشگاه بر قسمتهای جنوب و جنوب غربی آن مشرف است . بیشترین دمای آن در تابستان ْ30 و کمترین آن در زمستان ْ28- است . میانگین بارش سالانة آن حدود 650 میلیمتر است .رود درة گلال ، چشمة دایمی هولی و کوههای شاهو و آتشگاه در شکل گیری شهر اثر مهمی داشته اند.
    معدن سنگ لاشه و مالون با ذخیرة 000 ، 105 تن در حوالی شهر پاوه بهره برداری می شود (سازمان جغرافیائی نیروهای مسلح ، ج 34، ص 32). شهر پاوه از طریق روانسر به مرکز استان راه دارد.
    آثار باستانی و تاریخی آن عبارت است از: ویرانة آتشکده ای زرتشتی بر بالای کوه آتشگاه ، و امامزاده سیدمحمود اصفهانی متعلق به دورة صفویه (همان ، ج 34، ص 36).
    پیشینه . برخی بنای شهر را به باو، پسر کیوس (برادر انوشیروان )، نسبت می دهند که در زمان عمربن خطاب مردم پاوه را به دین زرتشتی دعوت کرد و آتشکده هایی ساخت (از جمله آتشکده ای بر بالای کوهی که امروزه آتشگاه نامیده می شود و ویرانه های آن موجود است ) و دهکده را به نام خود باو/ پاوه نامید. بعدها عبدالله بن عمر به آنجا حمله برد، تمام آتشکده ها را ویران کرد و در آنجا مسجدی بزرگ (مسجدجامعِ کنونی ) ساخت (سنندجی ، ص 83 ـ89 ؛ بابانی ، ص 34ـ36، 38ـ39).
    از تاریخ پیش از اسلام پاوه اطلاع چندانی در دست نیست . از دورة صفویه مطالبی دربارة پاوه در کتابها دیده می شود، از جمله این که قلعة پاوه در دست سهراب بیک ، از امرای درتنک ، بود (بدلیسی ، ص 411). در 1303ـ1310ق ، به منظور جلوگیری از حمل کالاهای غیرمجاز به عراق ، در پاوه گمرکخانه هایی تأسیس شد. در 1325ش جز گمرکخانة شوشعی (تأسیس 1309ق ) بقیة دفاتر گمرکی منحل گردید (افشار سیستانی ، ج 2، ص 1497). پاوه مدتی ] تا پیش از نهضت مشروطیت : 1325ـ1326 [ مرکز ییلاقی حکّام جوانرود بود (سلطانی ، ج 1، ص 53).
    در دورة ناصری ، اعتمادالسلطنه (ج 4، ص 2378ـ2379) و سنندجی (ص 48ـ49، 52، 85) «فاوج » (معرّب پاوه ) را یکی از قرای معتبر جوانرود با یکصد خانوار و پنج مسجد ذکر کرده اند و افزوده اند که علمایی از این شهر برخاسته اند.
    بعد از پیروزی انقلاب اسلامی (1357 ش )، در پی آشوبها و ناآرامیهای ضدانقلاب در منطقة کردستان و آذربایجان غربی ، در 1358 ش ، منطقة پاوه دچار ناآرامی شد و شهر پاوه و پادگان آن در معرض خطر قرار گرفت که با اعزام سریع نیروهای ارتش به فرمان امام خمینی (ره )، و با رشادت و پایداری شهید دکتر مصطفی چمران * آرامش به شهر بازگشت ؛ اما تا اوایل جنگ تحمیلی (31 شهریور 1359) برخی اغتشاشات در منطقه وجود داشت.

    www.encyclopaediaislamica.com منبع

  • نظرات() 
  • شنبه 6 شهریور 1389

    اسلام‌آباد در حوزه تاریخی بسیار مهم باختر كشور و در مسیر شاخه اصلی راه ابریشم و در مصب حوزه بزرگ راه بین‌النهرین ، آسیای صغیر و دریای مدیترانه و تمدن بزرگ مصر و فلسطین قرار دارد. در دوره های باستانی و به‌ویژه در دوره ساسانی همدان،‌ كرمانشاه و تیسفون سه شهر بزرگ و شاخص بر سر راه ابریشم بوده‌اند و تیسفون كانون تلاقی تمدن‌های ایرانی و سامی ، یونانی و رومی بوده است. این منطقه و پس از آن كرمانشاه در كنار كانون قدرت حكومت‌های ایران بوده و علاوه بر اهمیت سیاسی و استراتژیك، حوزه مبادله‌فرهنگ و آثار تمدنی نیز محسوب می‌شده است. بر سر راه ابریشم تمام نقاط زیستی متأثر از نقش بین‌آلمللی این شاهراه ارتباطی بوده‌اند. یكی از مختصات مهم راه وجود منزلگاه‌های متعدد در فواصل منظم بود. در فاصله همدان تا كرمانشاه شهرهای اسدآباد ، كنگاور ، صحنه و بیستون همگی در فواصل شش فرسنگ یا یك منزلگاه از یك‌دیگر قرار دارند . بعد از كرمانشاه نیز ماهیدشت (كاروانسرای رباط) ، اسلام‌آباد ، كرند ، سر پل ذهاب و قصر شیرین فاصله‌ای نزدیك به یك منزلگاه دارند .اما دو منزلگاه یعنی دوازده فرسنگ نیز معنی خاصی دارد. چاپارها در یك روز دو منزل را طی می‌كرده‌اند. اسلام‌آباد دو منزل از كرمانشاه فاصله دارد بنابراین هم چاپارخانه‌ و هم محل توقف و منزلگاه بوده‌ است. شهرستان اسلام آباد غرب از وضع اقتصادی نسبتا خوبی برخوردار بوده و پایه های اقتصادی آن بر كشاورزی، باغ‌داری، پرورش دام و طیور استوار شده است. صنایع فلزی كرند اسلام آباد هم اكنون نیز اهمیت فراوان دارد. اسلحه شكاری، خودكار قفل و چاقو و تخت‌خواب و وسایل آشپزخانه از صنایع دستی مردم این منطقه به شمار می‌آیند. مكان‌های تایخی و دیدنی شهرستان اسلام آباد غرب را طاق گرا در جاده قدیمی ابریشم در شهر اسلام آباد، قلعه زرده در 12 كیلومتری شمال باختر ریجاب، قلعه ژیان رد اسلام آباد، قلعه یزدگردی در 12 كیلومتری شمال باختر ریجاب، كاروان‌سرای صفوی‌در 70 كیلومتری باختر كرمانشاه، مسجد ریجاب در ریجاب و مقبره ابودجاجه در ریجاب تشكیل می دهند.

    مکان های دیدنی و تاریخی

    مكان‌های تایخی و دیدنی شهرستان اسلام آباد غرب را طاق گرا در جاده قدیمی ابریشم در شهر اسلام آباد، قلعه زرده در 12 كیلومتری شمال باختر ریجاب، قلعه ژیان رد اسلام آباد، قلعه یزدگردی در 12 كیلومتری شمال باختر ریجاب، كاروان‌سرای صفوی‌در 70 كیلومتری باختر كرمانشاه، مسجد ریجاب در ریجاب و مقبره ابودجاجه در ریجاب تشكیل می دهند. 

    صنایع و معادن

    صنایع مشتمل بر صنایع دستی و صنایع كارخانه ای است و معادن سنگ مرمر، سنگ لاشه، مارن و دولومیت در شهرستان اسلام آباد مورد بهره برداری قرار می گیرد.  

    کشاورزی و دام داری

    آب كشاورزی شهرستان از رودها و چاه‌ها فراهم می شود و گوناگونی محصولاتی چون گندم، جو، بنشن، گیاهان‌علوفه‌ای، تره بار، سیب، گلابی، به، انار، انجیر،‌ انگور، زردآلو، و بادام نشان از رونق كشاورزی در منطقه دارد. كشاورزی در شهرستان اسلام آباد سنتی و نوع كشتی آبی و دیمی است. باغ‌داری نیز رواج زیادی داشته و محصولات آن از جمله صادرات این شهرستان محسوب می‌شود. دام‌داری با شیوه سنتی در این شهرستان رواج دارد و شامل پرورش بیش ازنیم میلیون راس دام و فرآورده های آن به مقدار قابل ملاحظه ای صادرمی‌شود. پرورش طیور به دو روش صنعتی به میزان 70 درصد و سنتی به میزان 30 درصد صورت می گیرد كه بیش تر به مصارف داخلی می رسد. صادرات اسلام آباد غرب شامل محصولاتی چون گندم، جو، بنشن، تره بار، گردو، بادام و فرآورده های دامی و قالی می‌شود.  

    مشخصات جغرافیایی

    شهرستان اسلام آباد غرب از شمال به شهرستان جوانرود، از خاور به شهرستان كرمانشاه، از جنوب به شهرستان شیروان و از باختر به شهرستان های سر پل ذهاب و گیلان غرب محدود می‌شود. رودخانه‌های كرند و زیمكان از مهم ترین رودخانه‌های این شهرستان می باشند. اسلام آباد غرب در درازای جغرافیایی 46 درجه و 31 دقیقه و در پهنای جغرافیایی 34 درجه و 6 دقیقه و در بلندی 1335 متری از سطح دریا، در 65 كیلومتری جنوب باختری كرمانشاه و در مسیر راه كرمانشاه – خسروی قرار دارد. رود دایمی راوند از میان شهر اسلام آباد غرب می گذرد. آب و هوای این شهرستان معتدل و نیمه خشك و بارندگی سالانه به طور متوسط 441 میلی‌متر است. در سرشماری سال 1375 شهرستان اسلام آباد غرب 215392 نفر و شهر اسلام آباد غرب 81614 نفر جمعیت داشته است.مسیرهای دسترسی به‌این منطقه عبارت است از:
    - راه اصلی به سوی شمال خاوری تا شهر كرمانشاه به درازای 65 كیلومتر
    - راهی تا مركز شهرستان ایلام به درازای 130 كیلومتر
    - راهی تا پل دختر به درازای 148 كیلومتر
    - راهی تا قصر شیرین به درازای 112 كیلومتر
    اسلام آباد به علت‌‌قرار داشتن بر سر راه اصلی مركز ایران، مرز عراق، و مسیر ارتباطی كرمانشاه – قصر شیرین – خسروی (در كنار مرز) از اهمیتی ویژه ای برخوردار است. 

    وجه تسمیه و پیشینه تاریخی

    اسلام آباد غرب نخست «مندلی» نامیده می شد که پس از حمله عرب ها، یكی از سرداران عرب به عمران و آبادی آن پرداخت و به مرور زمان به شهر «هارون آباد» شهره گردید. در سال 1309 هجری شمسی نام شهر به «شاه آباد غرب» و در سال 1357 به «اسلام آباد غرب» تغییر داده شد. این شهر در روزگار صفویه به ویژه در زمان شاه عباس رونق یافت و كاروان سراهای بسیاری برای اقامت تجار، مسافران و زایران عتبات عالیات در آن احداث شد. بخش ماهیدشت در دوره اشكانی ها به «نیستاه» معروف و به دلیل آب و هوا و مرتع خوب، محل پرورش اسب جنگاوران اشكانی بوده است. این ناحیه در زمان صفویه «ماهیدشت» نامیده شده و كاوران‌سرای شاه عباسی در آن بنا می‌شود. بخش كرند نیز از پیشینه کهنی برخوردار است. مورخان، از ذوق فراوان صنعتگران و‌ آهنگران كرندی درعهد داریوش هخامنشی نیز یاد كرده‌اند. اسلام آباد غرب و پیرامون آن، به ‌واسطه مجاورت با تمدن‌های باستانی عیلامی، كاسی و بابلی، آثاری از بقایای این تمدن ها را، در خود جای داده است. 

    www.akairan.com منبع

  • نظرات() 
  • شنبه 6 شهریور 1389

    کِرْمانْشاهْ نهمین شهر پرجمعیت ایران و یکی از کلانشهر‌های ایران و مرکز استان کرمانشاه می‌باشد كه دارای جمعیتی بالغ بر ۷۸۴٫۶۰۲ نفر و مساحت ۹۳٫۳۸۹٫۹۵۶ متر مربع است.شهر کرمانشاه بزرگترین و پرجمعیت‌ترین شهر، در منطقۀ مرکزی غرب ایران است

    کرمانشاه از شهرهای تاریخی و فرهنگی ایران به شمار می‌رود و پیدایش آن به قرن چهارم میلادی باز می‌گردد و از آن دوران تا حمله اعراب به ایران به عنوان دومین پایتخت ساسانیان مورد توجه حکومت بود. اوج شکوفایی کرمانشاه بعد از اسلام٬ در قرن یازدهم میلادی یعنی دوران سلجوقیان بود؛ زمانی که این شهر به عنوان مرکز فرمانداری ایالت کردستان در غرب خاورمیانه برگزیده شد. با گذشت یازده قرن از حملۀ اعراب به ایران، این شهر در دوران قاجار مجدداً شکل شهر نشینی خود را باز یافت و به‌دلیل قرارگرفتن در تقاطع دو محور شمال به جنوب و شرق به غرب و نیز همجواری با کشور عراق و واقع‌شدن بر سر راه شهرهای زیارتی کربلا و بغداد از اهمیت بسیاری برخوردار است.[ این شهر در جنبش مشروطه سهمی به سزا داشت و در جنگ جهانی اول و دوم به تصرف قوای بیگانه در آمد و پس از پایان جنگ تخلیه شد. همچنین این شهر در جنگ ایران و عراق، خسارات زیادی دید.

    شهر کرمانشاه از شمال به کوه تاق بستان و از جنوب به سفید کوه ختم می‌شود و یکی از شاهراه‌های ارتباطی شرق و غرب و قدیمی‌ترین راه عبور زائران عتبات عالیات است.

    شهر کرمانشاه دارای اقلیم معتدل کوهستانی است در قرن چهارم میلادی شهر کرمانشاه که در آن دوران روستای خوش آب و هوایی بود به عنوان دومین اقامتگاه سلطنتی ساسانیان انتخاب شد. در دوران ساسانیان باغ‌های بزرگی در این منطقه ساخته شد و تا مدت‌ها مکان تفریحی شاهان ساسانی بوده‌است.

    کرمانشاه مرکز کشاورزی ایران است و بیشتر درآمد اقصادی این شهر نیز از این راه است. همچنین میزان صادرات مواد غذایی، مصالح ساختمانی و صنایع دستی کرمانشاه در ۳ ماه نخست سال ۱۳۸۸ مجمواً ۹٪ از صادرات کل کشور را شامل می‌شود .

    fa.wikipedia.org منبع

  • نظرات() 

  • آخرین پست ها


    نویسندگان



    آمار وبلاگ

    • کل بازدید :
    • بازدید امروز :
    • بازدید دیروز :
    • بازدید این ماه :
    • بازدید ماه قبل :
    • تعداد نویسندگان :
    • تعداد کل پست ها :
    • آخرین بازدید :
    • آخرین بروز رسانی :

    اَبر برچسبها